The Sailor Who Fell From Grace

Oké, even een bekentenis: ik heb een zwak voor verhalen over ondergang. Van die figuren die alles hadden, op het toppunt van hun kunnen waren, en dan… pats! Weg. Zoals die ene chef-kok die ik volgde, die ineens alleen nog maar foto’s van katten op Instagram postte. Wat is daar gebeurd, hè? Je vraagt je toch af wat iemand drijft om, bij wijze van spreken, van de hoogste mast te donderen.

Dat bracht me dus bij Yukio Mishima, en meer specifiek, zijn boek ‘De Zeeman die in Onmin viel bij de Zee’. Klinkt als een sappige roddel, toch? Een zeeman, wow! Een zee van schandalen, misschien? En in onmin gevallen, dus hij was ooit in gratie. Het is allemaal net een soapserie, maar dan een literaire. Spoiler alert: het is complexer dan dat.

Het Verhaal in een Notendop (zonder te veel te verklappen)

Het boek gaat over Ryuji Tsukazaki, een zeeman die ervan droomt te sterven in een heroïsche zeeslag. Dramatisch, I know. Hij ontmoet Fusako Kuroda, een weduwe, en ze worden verliefd. Maar hier komt de twist: haar zoon, Noboru, is onderdeel van een groep jongens die een nogal… extreem beeld hebben van de wereld. Extreme is hier het understatement van het jaar.

Noboru en zijn vrienden observeren Ryuji en Fusako, en ze zijn niet bepaald onder de indruk van Ryuji’s liefde. Ze vinden dat hij zijn idealen verraadt door voor de huiselijkheid te kiezen, door zich aan een vrouw te binden. Ze geloven dat hij een lafaard is, een verrader van zijn eigen ‘nobele’ roeping. En dat… dat brengt nogal wat teweeg. Je begrijpt, de sfeer wordt er niet gezelliger op.

Maar Waarom Raakt Dit Me Zo? (en misschien jou ook?)

Ik denk dat het komt omdat we allemaal wel eens een beetje 'gevallen zeeman' zijn. Oké, misschien niet letterlijk van een schip gevallen, maar we kennen allemaal dat gevoel van compromissen sluiten, van afstand nemen van idealen, van keuzes maken die anderen misschien niet begrijpen.

Of denk eens aan al die keren dat je iets wilde bereiken, maar halverwege dacht: "Laat maar. Het is het niet waard." Ja, dat is vallen. En soms valt dat hard.

Laten we het even opsplitsen, want ik hou van lijstjes:

Waarom "In Onmin Vallen" zo Herkenbaar is:

• Compromissen: We moeten ze allemaal sluiten. Soms zijn ze klein, soms veranderen ze je leven. De vraag is: wanneer wordt een compromis een verraad aan jezelf? (Filosofisch, hè?)
• Idealen vs. Realiteit: Die mooie dromen die je had toen je 18 was? Waar zijn ze nu? (Niet bij mij, denk ik. Tenzij 'pizza eten voor de tv' een ideaal is. In dat geval: missie geslaagd!)
• De Blik van Anderen: Wat denken ze van je? Maakt het uit? Mishima lijkt te zeggen: ja, het kan er toe doen, vooral als je zelf begint te twijfelen.
• De Angst voor Gewoonheid: Niemand wil toch 'gewoon' zijn? Ryuji wilde een held zijn, een legende. En dan belandt hij in een doodnormaal liefdesverhaal. Brrr, de horror!

De Schrijver Achter de Ondergang: Yukio Mishima Zelf

Mishima was niet zomaar een schrijver. Hij was een persoonlijkheid. Een exhibitionist, een nationalist, een bodybuilder (ja, echt!), en iemand die uiteindelijk een nogal… dramatische dood stierf. Zijn leven was net zo complex en controversieel als zijn boeken. En dat, denk ik, sijpelt door in zijn werk. Zijn eigen obsessie met schoonheid, eer en de dood is in elk personage voelbaar.

Het is bijna alsof hij via zijn personages zijn eigen worstelingen onderzoekt. Was hij bang om 'in onmin te vallen'? Was hij bang om zijn idealen te verliezen? Het is fascinerend om erover na te denken.

De Zee: Meer dan alleen Water

De zee is in dit verhaal niet zomaar een decor. Ze is een symbool. Ze staat voor:

• Avontuur en Vrijheid: Het roept een beeld op van onbegrensde mogelijkheden, van een leven zonder regels.
• Gevaar en Onvoorspelbaarheid: De zee kan je leven geven en nemen, zonder pardon.
• Reinheid en Vernieuwing: (Behalve als er olie in zit, natuurlijk. Dan is het minder rein.)

Ryuji’s liefde voor de zee is een liefde voor een ideaal. Een ideaal dat hij dreigt te verliezen. En dat is waar de pijn zit.

Wat Kunnen We Hier Nu Mee? (de Conclusie, eindelijk!)

Goed, wat is nu het punt? Moeten we allemaal weer op zoek naar onze verloren idealen? Moeten we stoppen met compromissen sluiten en radicaal gaan leven? Misschien. Maar misschien ook niet. Ik denk dat het vooral gaat om bewustzijn.

Mishima laat ons zien dat het leven vol is met keuzes, en dat elke keuze consequenties heeft. Soms goede, soms slechte. Soms kiezen we bewust, soms worden we geleefd. Maar het is belangrijk om te beseffen dat we, net als Ryuji, altijd het risico lopen om 'in onmin te vallen'.

En dat is oké. Het is menselijk. Het belangrijkste is om trouw te blijven aan jezelf, wat dat ook mag betekenen. Misschien betekent dat wel een kattenaccount op Instagram. Who am I to judge?

Dus, de volgende keer dat je je een beetje 'gevallen zeeman' voelt, denk dan aan Ryuji. En weet dat je niet alleen bent. We vallen allemaal wel eens. Het gaat erom hoe we weer opstaan. (Of hoe we onze kattenfoto's perfectioneren. Alles is goed.)

En lees dat boek! Het is zwaar, maar het blijft hangen. Echt waar. En zeg even wat je ervan vond!