The Road Book Cormac Mccarthy

Hé hallo! Zin in een bak koffie en een goed gesprek? Laten we het eens hebben over… Cormac McCarthy. Specifiek, The Road. Ja, die ene. Die waar je spontaan depressief van wordt, maar tegelijkertijd ook móet lezen. Snap je?

Je kent McCarthy wel, toch? Die enigmatische schrijver die je laat zweten over elk woord, alsof je een filosofie-examen aan het afleggen bent. Maar dan zonder de koffie, en met veel meer existentiële angst. Klinkt goed, toch?

The Road, man… Waar te beginnen? Het is simpel gezegd een post-apocalyptische roadtrip van vader en zoon. Maar het is zo veel meer dan dat. Meer dan as, honger en de dood. Echt waar! Het is een verhaal over liefde, doorzettingsvermogen, en het flauwe beetje hoop dat je kunt vinden als alles om je heen in duigen ligt.

Maar serieus, bereid je voor. Dit boek is geen pretje. Geen zonnetje, geen bloemetjes, geen happy end. (Spoiler alert? Misschien. Maar eerlijk, je wist toch al dat het deprimerend zou worden?). Het is alsof McCarthy je persoonlijk wil laten voelen hoe het is om alles kwijt te zijn. Om letterlijk te moeten vechten voor elk stukje eten. Om constant bang te zijn. Om… nou ja, om dood te gaan.

Je vraagt je misschien af, waarom zou je dit überhaupt lezen? Goeie vraag! Ik bedoel, er zijn genoeg boeken over unicorns en regenboogtaart. Maar The Road blijft je bij. Lang nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen. Het is zo’n boek dat je anders doet kijken naar de wereld. Naar je relaties. Naar… je ontbijtgranen. (Misschien minder snel weggooien, wie weet?).

Het verhaal: Een duik in de ellende (maar dan op een goede manier?)

Het verhaal is dus simpel: Een vader en zoon proberen te overleven in een Amerika dat door een niet nader genoemde catastrofe is verwoest. Alles is grijs, koud, en vol met as. De meeste mensen zijn dood, en degenen die nog leven zijn… laten we zeggen, niet de gezelligste types. Kannibalisme is een ding. Ja, kannibalisme. Lekker is dat.

De vader is een zwijgzame, stoïcijnse man die er alles aan doet om zijn zoon te beschermen. Hij is de good guy, zeg maar. De zoon is jong, onschuldig, en heeft een soort aangeboren goedheid. Hij wil mensen helpen, ook al weet hij dat dat waarschijnlijk een slecht idee is. Is dat naïef? Misschien. Maar het is ook wat hen menselijk maakt. Wat hen anders maakt dan de rest van de monsters die rondzwerven in deze verwoeste wereld.

Hun roadtrip is een constante strijd. Tegen de honger, tegen de kou, tegen de andere overlevenden, maar vooral tegen de wanhoop. Ze vinden soms wat te eten, een blikje perziken of een paar corned beef sandwiches. Vooral op momenten dat ze het het minst verwachten. Het lijkt wel of McCarthy ons wil herinneren aan het feit dat er altijd, zelfs in de donkerste tijden, iets van goedheid overblijft. Al is het maar een blikje perziken.

De schrijfstijl: McCarthy's meesterwerk (of zoiets)

McCarthy's schrijfstijl is… uniek. Hij gebruikt weinig interpunctie, de dialogen zijn spaarzaam, en de beschrijvingen zijn rauw en poëtisch tegelijk. Het voelt alsof je direct in de hoofden van de personages zit. Alsof je hun angst, hun pijn, hun hoop kunt voelen. Het is immersief, om het even chique te zeggen. Soms tot het punt dat je er zelf een beetje ongemakkelijk van wordt. Maar dat is ook de kracht van het boek.

Denk bijvoorbeeld aan de zinnen. Korte, krachtige zinnen. Zonder veel franjes. Alsof hij geen tijd heeft voor onzin. Geen tijd voor bijvoeglijke naamwoorden. Alleen de kale essentie. Het is alsof hij de taal heeft gestript tot de botten, net zoals de wereld in het boek is gestript tot de essentie. Vond je dat een mooie metafoor? Ik vond het zelf wel aardig.

Maar er zit ook schoonheid in die schrijfstijl. Een soort macabere schoonheid. De manier waarop hij de verwoeste landschappen beschrijft, de manier waarop hij de relatie tussen vader en zoon neerzet… het is adembenemend. Zelfs als je op het punt staat om te huilen. Beloofd!

Waarom je dit boek (misschien) moet lezen

Oké, ik heb je al gewaarschuwd: The Road is geen vrolijk boek. Maar het is wel een belangrijk boek. Het is een boek dat je aan het denken zet over wat echt belangrijk is in het leven. Over liefde, over familie, over doorzettingsvermogen. Over de vraag wat het betekent om mens te zijn, zelfs als alles om je heen onmenselijk is.

Het is ook een boek dat je bewust maakt van de broosheid van onze beschaving. Van het feit dat alles wat we hebben, alles wat we als vanzelfsprekend beschouwen, zomaar weg kan zijn. Brrrr!. Een beetje angst is soms best goed, vind je niet?

En laten we eerlijk zijn, het is gewoon een goed geschreven boek. Het is een meesterwerk. Punt. (Oké, misschien een beetje subjectief, maar kom op!). McCarthy is een van de grootste schrijvers van onze tijd, en The Road is een van zijn beste boeken. Dus ja, je moet het lezen. Al is het maar om te kunnen zeggen dat je het gelezen hebt. En om indruk te maken op je vrienden. (Of om ze te laten inzien dat je een diepe, complexe persoonlijkheid hebt. Of gewoon een beetje gek bent. Dat kan ook.).

Nog even dit...

Als je het boek gelezen hebt, zul je waarschijnlijk met een paar vragen blijven zitten. Wat is er precies gebeurd? Waarom is de wereld zo verwoest? Wat zal er met de zoon gebeuren als de vader er niet meer is? McCarthy geeft geen antwoorden. Hij laat je zelf nadenken. Zelf invullen. Zelf concluderen. Is dat frustrerend? Ja. Maar het is ook wat het boek zo krachtig maakt. Want uiteindelijk gaat het niet om de antwoorden, maar om de vragen. Het gaat erom dat je erover nadenkt. Dat je je eigen conclusies trekt. Dat je je eigen weg vindt.

En als je het boek echt niet aankunt, kijk dan de film. Die is ook best goed. (Maar het boek is beter, natuurlijk).

Dus, waar wacht je nog op? Ga lezen! En kom daarna terug, dan praten we er verder over. Ik ben benieuwd wat je ervan vond. (En of je nog steeds in unicorns en regenboogtaart gelooft). Proost!