The Portrait Of Dorian Gray

Oké, dus luister, ik zat laatst te denken... over Dorian Gray. Niet de saaie, verplichte literatuur-lezing versie, maar de "stel je voor dat je je TikTok filter in het echt kon hebben" versie. Weet je wel, Oscar Wilde's meesterwerk over ijdelheid, schoonheid en de gevolgen van het verkopen van je ziel aan een schilderij? Ja, die ja!

Het is eigenlijk een soort 19e-eeuwse YouTuber-drama, maar dan zonder YouTube, en met meer filosofie en minder sponsored posts. Stel je voor: Dorian Gray, de influencer avant la lettre, is zo ongelooflijk knap, dat iedereen, inclusief hijzelf, er helemaal flabbergasted van is. En terecht, als je de beschrijvingen moet geloven. Ik bedoel, Wilde spaart de superlatieven niet.

Het Begint Allemaal met een Portret

Het verhaal begint met Basil Hallward, een waanzinnig getalenteerde (en, laten we eerlijk zijn, een béétje geobsedeerde) schilder die Dorian Gray vereeuwigt. Het resultaat? Een portret dat zó perfect is, dat het bijna beledigend is. Seriously, alsof de rest van ons er niet toe doet. Dorian is instant jaloers op het schilderij. Hij beseft namelijk dat hij ooit oud en gerimpeld zal worden, terwijl dat schilderij voor eeuwig zijn jeugd zal bewaren. En dat, lieve vrienden, is waar de ellende begint.

Hij uit een wens: "Ik wou dat ik in plaats van dat schilderij oud werd! Ik wou dat het schilderij alle sporen van mijn ouderdom en zonden zou dragen, en dat ik voor altijd jong zou blijven!" Klinkt dramatisch, niet? En dat is het ook. Zo'n beetje het equivalent van het liken van een duivelse meme op Facebook.

De Pakt met… Een Portret?

En hier komt de magie (of de duivel, zo je wilt) om de hoek kijken. Dorian's wens komt uit! Jippie, zou je denken? Niet dus. Vanaf dat moment blijft Dorian jong en fris, terwijl zijn portret langzaam maar zeker transformeert in een reflectie van zijn innerlijke corruptie. Elke slechte daad, elke egoïstische gedachte, elke gebroken belofte... het staat allemaal in dat verdomde schilderij gekerfd.

Lord Henry: De Verdorven Influencer

Nu, wie is er verantwoordelijk voor het aanwakkeren van Dorian's decadente levensstijl? Enter Lord Henry Wotton. Een soort 19e-eeuwse lifestyle goeroe met een problematische moraal. Hij is een meester in de cynische observatie en het spuien van filosofische onzin die klinkt alsof hij het uit een fortune cookie heeft gehaald, maar dan op een eloquente manier.

Lord Henry is een soort toxische vriend die je aanmoedigt om al je slechte impulsen te volgen. Hij fluistert voortdurend in Dorian's oor over hoe belangrijk het is om van het leven te genieten, je te laten leiden door je verlangens en je niet te bekommeren om de consequenties. In feite is hij de duivel op Dorian's schouder, maar dan in een elegante smoking en met een onweerstaanbaar gevoel voor sarcasme. En laten we eerlijk zijn, dat is best aantrekkelijk. Niet dat ik me erdoor zou laten beïnvloeden, natuurlijk!

Dus, even samenvattend:

• Dorian is knap en wil dat graag zo houden.
• Basil is geobsedeerd door Dorian en maakt een verdomd goed schilderij.
• Lord Henry is de belichaming van "YOLO" in de 19e eeuw.

De Decadente Afgrond

Dorian stort zich dus volledig in een leven van hedonisme. Hij bezoekt opiumholen, versiert actrices (en breekt hun hart), verzamelt exotische snuisterijen en pleegt in het algemeen allerlei onverkwikkelijke dingen. En het mooiste? Hij komt er allemaal mee weg! Buitenstaanders zien alleen de perfecte, onveranderlijke Dorian Gray. Ze bewonderen zijn jeugdige schoonheid en zijn charmante manieren. Ze hebben geen idee dat hij van binnen rot.

Maar het schilderij, oh, het schilderij! Dat is een heel ander verhaal. Het wordt lelijker en lelijker, een steeds duidelijker bewijs van Dorian's morele verval. Het is alsof je een Facebook-profiel hebt dat je werkelijke identiteit toont, compleet met al je gênante throwback foto's en politiek incorrecte opmerkingen.

Stel je voor dat je Tinderprofiel er perfect uitziet, maar als je match je huis binnenkomt, is er een schilderij in de hoek die je ware zelf laat zien, met wallen, dubbele kin en een onverschillige blik. Niet echt de droomdate, toch?

Sibyl Vane: Het Slachtoffer van IJdelheid

Eén van de meest trieste hoofdstukken in het verhaal is die van Sibyl Vane, een jonge actrice die compleet in de ban raakt van Dorian. Ze is verliefd, naïef en gelooft oprecht in de romantische façade die Dorian presenteert.

Maar dan besluit Sibyl, na verliefd te zijn geworden, haar toneelspel niet meer serieus te nemen. Het toneelspel doet er niet meer toe als je de echte liefde hebt gevonden, toch? Fout. Dorian, die meer geïnteresseerd is in het idee van liefde dan in de echte emotie, is diep teleurgesteld. Hij verwerpt Sibyl op een wrede manier, en dat drijft haar tot zelfmoord. Arme Sibyl!

En weet je wat het ergste is? Dorian voelt er niet eens echt spijt van. Natuurlijk, hij voelt een steek van geweten, maar het is vooral zelfmedelijden. Hij is meer bezorgd over hoe Sibyl's dood zijn eigen pleziertjes zal beïnvloeden dan over haar daadwerkelijke dood. Brrrr, griezelig! En op dat moment wordt het portret nog lelijker.

Het Einde: Een Lelijk Schilderij en Een Nog Lelijkere Ziel

Uiteindelijk, na jaren van een onbeteugeld leven, wordt Dorian gekweld door schuldgevoel en paranoia. Hij is bang dat iemand achter zijn geheim zal komen. Dat het schilderij ontdekt wordt. Hij probeert zich te rechtvaardigen, hij probeert goede daden te verrichten, maar het is allemaal te laat. De schade is al aangericht.

In een wanhopige poging om zijn zonden uit te wissen, besluit Dorian het portret te vernietigen. Hij grijpt een mes en steekt het schilderij in. Maar wat gebeurt er? Hij is degene die sterft! En wanneer zijn lichaam wordt gevonden, is hij veranderd in een oude, verwrongen man, terwijl het portret weer zijn oorspronkelijke, perfecte schoonheid heeft teruggekregen. Poëtische gerechtigheid, noemen ze dat.

De Morale van het Verhaal (Voor de Social Media Generatie)

Dus, wat kunnen we leren van The Picture of Dorian Gray?

• Wees niet geobsedeerd door schoonheid. Het vervaagt toch wel. Focus op je innerlijke schoonheid, ofzo. (Ja, ik weet het, klinkt suf, maar het is waar!).
• Denk na over de consequenties van je daden. Elke slechte beslissing, elke leugen, elke roddel… het heeft gevolgen. Zelfs als je ze niet direct ziet.
• Omring je met goede invloeden. Lord Henry is de incarnatie van niet wat je in je leven wilt.
• Je ziel verkopen voor een like is misschien niet zo'n goed idee. Oké, dit staat niet letterlijk in het boek, maar het is een goede metafoor voor de moderne social media cultuur.

Kortom, The Picture of Dorian Gray is meer dan alleen een gotische horror verhaal. Het is een waarschuwing over de gevaren van ijdelheid, hedonisme en het nastreven van oppervlakkige genoegens. En het is nog steeds relevant, ook al hebben we nu Instagram filters in plaats van magische schilderijen. Denk daar maar eens over na, terwijl je nog een selfie maakt!