The Name Of The Wind Book

Oké, oké, luister even allemaal! Ik heb een verhaal… Nee, geen zielig verhaal over een kapotte koffiemok (alhoewel, dat is me vanochtend wel overkomen...). Nee, dit gaat over een echt verhaal. Een verhaal zo goed, zo verslavend, dat je je afvraagt waarom je niet eerder je Netflix-abonnement hebt opgezegd. Ik heb het over The Name of the Wind van Patrick Rothfuss. Serieus, stop met scrollen en luister!

Waar gaat het eigenlijk over?

Stel je voor: je bent een eenvoudige herbergier. Je schenkt bier, maakt schoon, en luistert naar de saaie problemen van de lokale bevolking. Klinkt niet zo spannend, toch? Nou, wacht maar! Want onze herbergier, Kvothe (spreek uit als 'Kwothe', alsof je een kwakende kikker bent met spraakgebrek), is niet zomaar iemand. Hij is een legende. Een mythe. Een wandelend Wikipedia-artikel over epische avonturen, magie, en flauwekul. En ja, hij is ook super bescheiden. NOT.

Het verhaal begint met een schrijver, Chronist genaamd, die hem opspoort. Kvothe besluit, tegen beter weten in (of misschien juist omdat hij graag in de spotlights staat), om zijn levensverhaal te vertellen. En dat, mijn lieve lezers, is waar de magie begint. Of, nou ja, de magie begint al eerder, maar dit is waar jij erachter komt.

Het is in feite een levensverhaal in drie dagen (en dus drie boeken – Patrick Rothfuss, ik kijk naar je!). We krijgen Kvothes kindertijd te zien, zijn tijd als straatjongen, zijn toelating tot de Universiteit (een soort Hogwarts voor nerds, maar dan zonder treinen en met meer wiskunde), en natuurlijk, zijn vele avonturen.

Waarom is het zo geweldig? (Of, zoals mijn oma zou zeggen: "Waarom zou ik mijn breipennen neerleggen?")

Er zijn zoveel redenen! Laat ik er een paar opsommen, alsof het een boodschappenlijstje is voor een episch avontuur:

• De Magie: Het is geen toveren met toverstokken en spreuken die rijmen. De magie in The Name of the Wind is subtieler, dieper, en gebaseerd op kennis en begrip. Het is alsof je probeert een IKEA-kast in elkaar te zetten, maar dan met de elementen.
• De Personages: Ze zijn levensecht. Zelfs de schurken! Je zult lachen, huilen (misschien alleen als je heel emotioneel bent, zoals ik... uhum), en je zult je ergeren aan ze. Vooral aan Kvothe zelf. Soms wil je hem een schop onder zijn kont geven, maar de volgende seconde wil je hem een knuffel geven. Het is ingewikkeld!
• De Schrijfstijl: Rothfuss kan schrijven! Echt schrijven. Zijn zinnen zijn als poëzie, zijn beschrijvingen zijn levendig, en zijn dialogen zijn scherp. Je voelt alsof je er zelf bij bent, in die herberg, aan die tafel, luisterend naar Kvothes verhaal.
• De Mysterie: Er zijn zoveel onopgeloste mysteries! Wie zijn de Chandrian? Wat is er met Kvothes ouders gebeurd? Wat is de echte naam van de wind? Het houdt je bezig, nacht na nacht, tot je wanhopig op zoek gaat naar fan theorieën op het internet.
• De Muziek: Muziek speelt een enorme rol in het verhaal. Kvothe is een getalenteerde muzikant, en Rothfuss beschrijft de muziek zo levendig dat je het bijna kunt horen. Je zou bijna zelf een luit willen kopen en beginnen met spelen. Bijna.

Wat is het probleem? (De olifant in de kamer, zeg maar)

Oké, hier komt het slechte nieuws. Het is alsof je een heerlijke taart eet en dan ontdekt dat er maar één stuk is. De derde boek, The Doors of Stone, is nog niet uit. En het duurt... lang. Heel lang. Patrick Rothfuss is een perfectionist. Of, zoals sommige fans zeggen, een perfectionistische procrastinator. Hij wil dat het boek perfect is, en dat begrijpen we... maar man, we zijn ongeduldig! Het is alsof je wacht op de bus die nooit komt. Maar! Er zijn theorieën! Er is hoop! Er zijn memes! En er is genoeg fan-fictie om je zoet te houden (op eigen risico!).

Eigenlijk is het wachten een soort van 'in-joke' geworden onder fans. We maken grapjes over de lange wachttijd, we bedenken complottheorieën, en we sturen Patrick Rothfuss passief-agressieve tweets. Het is een rare, maar hechte gemeenschap.

Wat kan je verwachten (zonder spoilers!)

• Een Held Met Gebreken: Kvothe is geen perfecte held. Hij maakt fouten. Veel fouten. Hij is arrogant, impulsief, en soms gewoon dom. Maar dat maakt hem juist zo herkenbaar. We hebben allemaal wel eens een domme beslissing genomen, toch? (Of in Kvothes geval, honderden.)
• Een Wereld Vol Details: De wereld van Temerant is rijk en gedetailleerd. Rothfuss heeft over alles nagedacht, van de politieke structuren tot de lokale gebruiken. Het is alsof je een nieuwe wereld ontdekt. En dan ben je er meteen verliefd op.
• Een Verhaal Over Verhalen: The Name of the Wind is niet alleen een verhaal over avontuur en magie, het is ook een verhaal over de kracht van verhalen. Over hoe verhalen ons vormen, hoe ze ons verbinden, en hoe ze ons kunnen veranderen. En hoe ze soms regelrechte leugens zijn!

Moet je het lezen? (De hamvraag!)

JA! Natuurlijk moet je het lezen! Als je van fantasy houdt, als je van goede verhalen houdt, als je van personages houdt die je raken, dan is The Name of the Wind een absolute must-read. Het is alsof je een nieuwe beste vriend ontmoet (die je weliswaar soms wilt wurgen, maar dat terzijde).

Wees gewaarschuwd: het is verslavend. Je zult nachtenlang doorlezen, je zult je vrienden erover lastigvallen, en je zult je afvragen waarom je niet eerder aan dit avontuur bent begonnen. En ja, je zult mee rouwen met de rest van de wereld dat boek 3 nog niet uit is. Maar hé, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Een schuitje vol theorieën, memes, en heel veel geduld. (Of, nou ja, gebrek daaraan.)

Dus, waar wacht je nog op? Ga naar de winkel, bestel het online, of steel het van je buurman (grapje! Niet stelen!). Duik in de wereld van Temerant, ontmoet Kvothe, en laat je meevoeren door dit epische verhaal. Je zult er geen spijt van krijgen. (Behalve misschien als je net als ik, slapeloze nachten hebt... Maar ach, het is het waard!)

En als je het boek uit hebt, kom dan terug en vertel me wat je ervan vond! Misschien kunnen we samen complottheorieën bedenken over boek 3. Want laten we eerlijk zijn, we hebben allebei wat tijd te doden.