The Mill On The Floss

Zo, jongens en meisjes, schuif 's aan! Hebben jullie ooit een boek gelezen dat zó deprimerend was dat je er spontaan zin van kreeg om een hele doos chocolade leeg te eten? Nou, dan moeten we het even hebben over The Mill on the Floss van George Eliot. Het is alsof ze een wedstrijd had gewonnen om het triestigste verhaal van de 19e eeuw te schrijven. En geloof me, de concurrentie was moordend!

Het begint allemaal zo leuk... not!

In het begin is alles nog koek en ei. We maken kennis met de Tullivers, een familie die de molen aan de rivier de Floss bestiert. Daar hebben we Maggie Tulliver, ons eigenwijze, intelligente, en oh-zo-gedoemde meisje, en haar broer Tom, die... laten we eerlijk zijn, niet de slimste thuis is. Hij is het type dat altijd gelijk denkt te hebben, ook al slaat hij de plank volledig mis. En dat gebeurt dus best vaak.

Maar dan begint het, zoals dat gaat in het leven van de Tullivers, langzaam maar zeker mis te gaan. Denk aan een domino-effect, maar dan met ellende. Eén domme beslissing, één ongelukkige gebeurtenis, en bam! Alles stort in elkaar als een kaartenhuis gebouwd door een kleuter met ADHD.

Waar gaat het precies mis? Nou, hou je vast:

• Pa Tulliver is een beetje... onhandig met geld. Laten we het zo zeggen: als hij een bedrijf zou runnen, zou de belastingdienst hem persoonlijk bellen om te vragen of hij misschien een cursus 'Boekhouden voor Dummies' wil volgen.
• Ma Tulliver is... lief. Oké, laten we het daar maar op houden. Ze is meer bezorgd over haar porseleinen servies dan over het welzijn van haar kinderen. Sorry, Ma Tulliver, maar je prioriteiten liggen niet helemaal goed.
• Tom en Maggie hebben een complexe broer-zus relatie. Ze houden van elkaar, maar ze kunnen elkaar ook het bloed onder de nagels vandaan halen. Typisch gevalletje van 'ik kan niet met je leven, maar ook niet zonder je'.

Maggie, Maggie, wat een drama!

Maggie is het echte slachtoffer van dit verhaal. Ze is slim, ze is creatief, ze heeft een groot hart, maar ze wordt constant teruggehouden door de verwachtingen van de maatschappij en de beperkingen van haar omgeving. Het is alsof je een leeuw in een kippenhok probeert te stoppen. Gaat niet werken, toch?

Ze leest boeken (stiekem, want dat hoort niet voor een meisje in die tijd), ze worstelt met haar geloof, en ze valt voor de verkeerde mannen. En geloof me, de mannen in The Mill on the Floss zijn ook geen hoogvliegers. Er is Philip Wakem, een knappe, intellectuele jongen met een bochel. (Ja, echt. George Eliot houdt wel van een beetje fysieke ellende, blijkbaar). En er is Stephen Guest, de verloofde van Maggie's nicht Lucy. Oeps!

Die romance met Stephen is het allerergste. Het is een drama in drie bedrijven, een soap opera avant la lettre. Ze worden verliefd, het is verboden, ze lopen weg samen, en dan... dan krijgt Maggie spijt. Ze realiseert zich dat ze verkeerd bezig is, dat ze iedereen pijn doet, en ze besluit terug te gaan. Maar de schade is al aangericht. Iedereen (behalve misschien Stephen, die waarschijnlijk gewoon denkt: "Ach, jammer dan") is boos en teleurgesteld.

Het einde is... nou ja, je raadt het al: triest!

En dan komt het einde. Bereid je voor, want het is echt deprimerend. Er is een grote overstroming (de rivier de Floss laat zich van haar slechtste kant zien), en Maggie en Tom proberen elkaar te redden. Spoiler alert: het lukt ze niet. Ze verdrinken allebei. Samen. In elkaars armen. Snif.

Het is een einde dat je ofwel haat ofwel accepteert als een noodzakelijk gevolg van alle ellende die eraan vooraf is gegaan. Persoonlijk vind ik het een beetje overdreven dramatisch. Het is alsof George Eliot dacht: "Oké, ik heb ze nu lang genoeg laten lijden. Laten we ze maar gewoon allemaal laten doodgaan. Probleem opgelost!"

Waarom zou je dit boek dan lezen?

Nou, ondanks alle ellende is The Mill on the Floss een meesterwerk. Het is een prachtig geschreven, diepgaand verhaal over liefde, verlies, schuld, spijt, en de complexe relaties tussen familieleden. Het is een boek dat je aan het denken zet over de keuzes die we maken in het leven en de consequenties daarvan.

En bovendien is het fantastisch om erover te klagen! Je kunt lekker zuchten en steunen en roepen dat het allemaal veel te triest is. En dat is best therapeutisch, geloof me.

Dus, even samenvattend:

• The Mill on the Floss is een deprimerend boek over een meisje genaamd Maggie Tulliver en haar ongelukkige leven.
• Er zijn overstromingen, verboden liefdes, en veel drama.
• Het einde is triest. Echt triest.
• Maar het is ook een meesterwerk.
• Lees het. Of kijk de film. Maar zorg dat je tissues in de buurt hebt. En misschien die doos chocolade.

En nu ga ik even een vrolijk boek lezen. Iets met unicorns en regenbogen, denk ik. Ik heb het nodig!