The Little Prince Saint Exupery

Zo, effe bakkie pleur? Laten we het eens hebben over De Kleine Prins. Ken je 'm? Natuurlijk ken je 'm! Wie niet, eigenlijk? Maar serieus, heb je 'm echt gelezen of gewoon... weet je wel, heb je erover gehoord? Want er zit zoveel meer in dan je denkt.

Dat boekje, dat kleine, ogenschijnlijk simpele verhaaltje... het is eigenlijk een bom van filosofische vragen. Van Antoine de Saint-Exupéry. Een piloot, schrijver, en zo te zien, ook een behoorlijk diepe denker. Was hij niet toevallig stiekem een alien? Ik bedoel, zóveel wijsheid in zo'n kort verhaal, dat is toch verdacht?

Waar gaat het nou eigenlijk over?

Oké, basis samenvatting: Piloot strandt in de Sahara. Komt een blonde krullenbol tegen, de Kleine Prins. Die komt van een piepkleine planeet (B612, weet je nog?). En dan begint een reis door het universum, langs koningen, ijdeltuiten, drinkers en zakenmannen. Allemaal een beetje... vreemd. Niet normaal. Beetje zoals het echte leven dus?

Maar het gaat dus niet echt over planeten en ruimtereizen, toch? Het gaat over... tja, over alles! Over liefde, verlies, vriendschap, de absurditeit van volwassenheid... Pfoe, best zware kost voor zo'n kinderboek, hè? Of is het geen kinderboek? Dat is de vraag!

Die gekke figuren op die planeten...

Serieus, die gasten die de Kleine Prins tegenkomt? Wat een types! Die koning, die over een lege planeet heerst. De ijdeltuit, die alleen maar bewonderd wil worden. De dronkaard, die drinkt om te vergeten dat hij zich schaamt voor het drinken... Klinkt bekend, toch? Een beetje zoals de types die je op een gemiddelde verjaardag tegenkomt, nietwaar?

Het is eigenlijk best sneu. Ze zijn allemaal zo opgesloten in hun eigen ding. Zo blind voor wat er echt belangrijk is. Zijn wij niet soms ook een beetje zo? Beetje vast in onze eigen sleur, onze eigen problemen? En vergeten we dan niet de kleine, mooie dingen?

De vos! En dat temmen...

Oh, en de vos! Niet te vergeten! "Je wordt verantwoordelijk voor wat je getemd hebt." BAM! Recht in je hart, hè? Dat temmen, dat is dus eigenlijk vriendschap sluiten. Dat je je verbindt aan iemand. Dat je tijd en moeite investeert. En dan... dan ben je er ook verantwoordelijk voor. Klinkt logisch, maar hoe vaak vergeten we dat niet?

En dat geheimpje van de vos? "Alleen met het hart kun je goed zien; het wezenlijke is onzichtbaar voor de ogen." Wauw. Zo simpel, maar zo waar. We kijken zo vaak naar de buitenkant, naar de oppervlakkige dingen. Maar de echte waarde, de echte schoonheid, die zit van binnen. Dat voel je. Dat zie je met je hart. Kippenvel, toch?

De roos...

En dan die roos... Die verwende, veeleisende roos van de Kleine Prins. Man, wat kon die moeilijk doen! Hij reisde het hele universum af, maar miste haar zo erg. Is dat nou liefde of domheid? Of allebei? Want ja, liefde kan soms best wel stom zijn, toch?

Maar uiteindelijk beseft hij dat die roos speciaal is, omdat hij er zoveel tijd en moeite in heeft gestoken. Het gaat niet om wat je hebt, maar om wat je erin stopt. Het gaat om de band die je hebt. Ah, diep hè?

Waarom is het nog steeds zo populair?

Waarom blijven we dit boekje toch steeds weer lezen? Het is geen pageturner, geen thriller. Maar het raakt je. Het zet je aan het denken. Het geeft je een ander perspectief. Het laat je weer even kind zijn. Even verwonderen. Even nadenken over wat er echt belangrijk is.

Misschien is het omdat we allemaal wel een beetje een Kleine Prins in ons hebben. Een kind dat nieuwsgierig is, open staat voor de wereld, en zich afvraagt wat er allemaal is. En misschien is het omdat we allemaal wel een beetje een piloot zijn, vastgezeten in onze eigen woestijn, op zoek naar iets of iemand om ons te redden.

Of misschien is het gewoon omdat het een prachtig, ontroerend verhaal is. Een verhaal dat ons eraan herinnert dat we moeten blijven dromen, dat we moeten blijven zoeken, en dat we nooit de essentie moeten vergeten. Dat we gewoonweg niet te serieus moeten worden. Dat je niet vergeten bent dat je vrienden bent, als je met ze lacht.

Meer dan een kinderboek

De Kleine Prins is geen gewoon kinderboek. Het is een spiegel. Het houdt ons een spiegel voor en laat ons zien wie we zijn, of wie we zouden willen zijn. En dat is best confronterend. Maar ook hoopvol. Want het laat zien dat er altijd ruimte is voor verbetering. Dat we altijd kunnen leren, kunnen groeien, en dat we altijd de liefde kunnen vinden.

Dus, pak dat boekje er nog eens bij. Lees het nog eens. En laat je weer meevoeren naar die kleine planeet B612. Laat je weer verwonderen door de wijsheid van de vos. Laat je weer ontroeren door de liefde van de Kleine Prins voor zijn roos. En laat je weer herinneren aan de waarde van vriendschap, liefde en de essentie. Want die zijn het enige wat echt telt, toch?

En onthoud: "Alle volwassenen zijn eerst kinderen geweest. (Maar weinigen herinneren zich dat)."

Zo, nog een bakkie?