The Ken And Barbie Killer

Oké, luister goed, want dit is een verhaal zo bizar, zo walgelijk en... tja, zo 90s, dat je bijna zou denken dat het een slechte soap opera is. We gaan het hebben over Paul Bernardo en Karla Homolka, beter bekend als... de Ken en Barbie Killer. Klinkt gezellig, toch? Alsof ze koekjes bakten en ondertussen stiekem de buren vermoordden. Maar helaas, de realiteit was een stuk minder zoet.

Hoe een sprookje een nachtmerrie werd

Stel je voor: een knappe jongeman, Paul, die droomt van een carrière als... nou ja, wat eigenlijk? Hij was een beetje een nobody, maar dan wel een nobody met een serieus ego. En dan is er Karla, een aantrekkelijke jonge vrouw met een soort 'girl next door' uitstraling. Ze ontmoeten elkaar, worden verliefd (of wat daar dan ook voor doorging) en trouwen. Perfect plaatje, toch? Zo perfect dat je er bijna spuugmisselijk van wordt. Maar achter die glimlach en die goedkope trouwjurk schuilde een duisternis die dieper was dan een gemiddelde kelder.

Het verhaal begint in de late jaren '80 en vroege jaren '90 in het idyllische St. Catharines, Ontario, Canada. Klinkt als een plek waar je je oma met een gerust hart naartoe zou sturen, toch? Maar nee, hier gebeurden gruwelijkheden die je nachtmerries zouden bezorgen. Wees gewaarschuwd, want nu wordt het smerig.

De eerste slachtoffers: Donalda en Tammy

Voordat ze samen een seriemoordend duo werden, was Paul al bezig met... nou ja, rotzooi trappen. Hij had een reeks verkrachtingen op zijn naam staan, vaak met behulp van een koevoet. Ja, echt waar. Een koevoet. Alsof hij even een deur open moest breken, maar dan met een levend slachtoffer. Charmant. Maar Karla wist hier (naar eigen zeggen) niks van... of deed alsof, daar komen we later op terug.

Het eerste slachtoffer dat direct gelinkt werd aan zowel Paul als Karla was Tammy Homolka, Karla's jongere zus. Ja, je leest het goed. Karla's eigen zus. Tijdens de kerst van 1990 drogeerden ze Tammy met Halcion (een slaapmiddel) en verkrachtten haar. Tammy stierf door verstikking. Paul en Karla beweerden dat het een ongeluk was, een tragische overdosis. De politie kocht het (in eerste instantie) en de zaak werd afgedaan als een ongeluk. Ziek, toch?

Maar de hel bleef niet gesloten. In juni 1991 ontvoerden en vermoordden ze Leslie Mahaffy, een 14-jarig meisje. Ze martelden haar dagenlang en vermoordden haar uiteindelijk. Daarna hakten ze haar in stukken en dumpten de lichaamsdelen in Lake Ontario. Lekker dan, zwemmen in de zomer. Serieus, wie doet zoiets?

En alsof dat nog niet genoeg was, in april 1992 ontvoerden, martelden en vermoordden ze Kristen French, een 15-jarig meisje. Hetzelfde gruwelijke scenario herhaalde zich. Het is zo weerzinwekkend dat je bijna zou vergeten dat dit allemaal echt is gebeurd.

De deal met de duivel: Karla's plea bargain

De politie begon argwaan te krijgen, vooral na de verdwijning van Kristen French. En gelukkig maar! Na een intensief onderzoek kwamen ze Paul en Karla op het spoor. Hier komt het meest controversiële deel van het verhaal:

• Karla sloot een deal met de aanklager. Ze zou getuigen tegen Paul en bekennen dat ze had geholpen bij de ontvoering en doodslag van de meisjes, maar ze zou geen aanklacht krijgen voor moord. In ruil daarvoor kreeg ze een veroordeling van slechts 12 jaar.
• Waarom zo'n lichte straf? Omdat ze beweerde dat ze gedwongen werd door Paul en dat ze zelf ook slachtoffer was van zijn misbruik. Ze speelde de rol van de angstige echtgenote die niets anders kon doen dan gehoorzamen.
• Het bleek later dat Karla loog. Er waren videobanden waarop te zien was dat ze actief deelnam aan de martelingen en moorden. De videobanden waren het bewijs dat ze niet zo onschuldig was als ze zich voordeed.
• Helaas, de deal was al gesloten. De videobanden kwamen te laat aan het licht om haar plea bargain ongeldig te verklaren. Het publiek was woedend. Hoe kon zo'n monster zo'n milde straf krijgen?

Paul Bernardo kreeg daarentegen een levenslange gevangenisstraf. Eerlijk gezegd, verdiende hij het. Maar het feit dat Karla met zo'n lichte straf wegkwam, bleef een doorn in het oog van velen.

De nasleep: Een leven na de hel

Karla werd in 2005 vrijgelaten na het uitzitten van haar 12-jarige straf. Je zou denken dat ze zich ergens in een grot zou verstoppen en nooit meer zou durven buitenkomen. Maar nee, Karla Homolka veranderde haar naam, hertrouwde, kreeg kinderen en woont nu naar verluidt ergens in Quebec, Canada. Alsof er niets gebeurd is. Bizar, toch? Het is bijna alsof ze dacht: "Oké, ik heb mijn straf uitgezeten, nu ga ik weer verder met mijn leven." Alsof er geen families waren die voor altijd gebroken zijn door haar daden.

Paul Bernardo zit nog steeds vast. En dat is maar goed ook. Hij heeft meerdere pogingen gedaan om in beroep te gaan, maar zonder succes. Hij zal waarschijnlijk nooit meer vrijkomen. Hopelijk.

Wat we hier van kunnen leren?

• Dat de mens tot verschrikkelijke dingen in staat is.
• Dat het rechtssysteem niet altijd eerlijk is.
• Dat je nooit te snel een oordeel moet vellen over iemand. (Alhoewel, in dit geval was het oordeel vrij snel duidelijk.)
• En vooral: dat je nooit, nooit, een koevoet moet gebruiken als date-idee.

Dus daar heb je het. Het verhaal van de Ken en Barbie Killer. Een verhaal dat je doet huiveren, walgen en je afvragen of je wel in dezelfde diersoort bent ingedeeld als deze mensen. Het is een verhaal dat je nooit meer zult vergeten, hoe graag je dat ook zou willen.

Nu, wie wil er koffie? Misschien een beetje sterk vandaag...