The Hate That You Give

Oké, laten we het hebben over The Hate U Give, ofwel THUG, zoals de coole kids (en ik, in mijn hoofd) het noemen. Niet te verwarren met je schoonmoeder die je subtiel (lees: helemaal niet subtiel) aanwijzingen geeft over hoe je je kind moet opvoeden. Nee, deze THUG is van Angie Thomas en is een BOEK, mensen. Een belangrijk boek.

Waar gaat het nou eigenlijk over?

Simpel gezegd? Het gaat over Starr Carter, een zestienjarig meisje dat leeft in twee totaal verschillende werelden. Aan de ene kant heb je Garden Heights, haar arme, overwegend zwarte buurt, waar iedereen elkaar kent (en vaak in elkaars zaken zit). Denk aan: buurvrouwen die je hele levensverhaal al kennen voordat je je eigen naam kan spellen, en waar de straatdealers je net zo hartelijk groeten als de dominee. Aan de andere kant heb je Williamson Prep, een chique, overwegend witte privéschool, waar ze zichzelf moet aanpassen om 'normaal' te zijn. Stel je voor: boterhammen met pindakaas en jam in plaats van jerk chicken, en je haar in een paardenstaart in plaats van mooie vlechten, zodat je niet al te 'anders' bent. Snap je het dilemma? Het is net alsof je probeert simultaan Nederlands en Engels te spreken: je tong raakt in de knoop en niemand begrijpt je.

Maar dan...BOEM! Starr is getuige van een tragische gebeurtenis: haar jeugdvriend Khalil wordt doodgeschoten door een witte politieagent. En plotseling wordt alles anders. Het is alsof iemand de volumeknop van haar leven heeft omhoog gedraaid naar 11. Starr moet kiezen: blijft ze stil, om zichzelf te beschermen, of spreekt ze zich uit voor Khalil en voor gerechtigheid? Het is alsof je gevraagd wordt om tussen frieten en pizza te kiezen... terwijl je allebei wilt! (Of misschien ben ik gewoon heel erg aan het denken aan eten.)

De 'Twee Werelden' Struggle: Herkenbaar?

Denk er eens over na. Heb jij ooit het gevoel gehad dat je jezelf moest aanpassen, afhankelijk van de situatie waarin je je bevond? Misschien ben je heel anders thuis dan op je werk, of anders met je vrienden dan met je familie. Het is die eeuwige struggle om jezelf te zijn, terwijl je tegelijkertijd probeert te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Alsof je probeert een vierkant blok in een rond gat te duwen. Frustrerend, toch?

Ik ken het gevoel. Toen ik jonger was, deed ik altijd alsof ik fan was van de nieuwste boyband (sorry, One Direction, het spijt me!) om bij de 'coole' meiden te horen. In werkelijkheid vond ik ze vreselijk. Het was een complete act! Gelukkig ben ik daar nu overheen. Nu doe ik alleen nog maar alsof ik een ochtendmens ben, zodat mijn collega's niet weten dat ik eigenlijk een grumpy old cat ben tot minstens 10 uur 's ochtends.

Waarom is dit boek zo belangrijk?

Omdat The Hate U Give niet alleen een verhaal is. Het is een wake-up call. Het laat zien hoe racisme en politiegeweld levens beïnvloeden, niet alleen in Amerika, maar overal ter wereld. Het is een boek dat je aan het denken zet, dat je emoties raakt en dat je misschien wel aanzet tot actie. Denk aan die ene keer dat je een vervelende opmerking hoorde en je achteraf dacht: "Verdorie, had ik maar iets gezegd!" Dit boek geeft je de moed om wél iets te zeggen.

Het is net alsof je voor het eerst écht goede koffie drinkt. Je beseft plotseling dat je al die tijd genoegen hebt genomen met slappe troep, en je vraagt je af waarom je niet eerder bent overgestapt. Dit boek is die goede koffie voor je bewustzijn. Het is sterke kost, maar het is het waard.

Meer dan alleen een 'probleem boek'

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel. The Hate U Give is ook een verhaal over familie, vriendschap en liefde. Starr heeft een geweldige familie die haar steunt, loyale vrienden en een (uiteindelijk best leuke) vriendje. Het laat zien dat zelfs in de moeilijkste tijden er altijd lichtpuntjes zijn. Het is alsof je een regenboog ziet na een flinke onweersbui. Je weet wel, zo'n moment waarop je denkt: "Oké, misschien is het leven toch niet zo slecht."

En laten we eerlijk zijn, de dialogen zijn hilarisch. Angie Thomas heeft een fantastische manier om de stemmen van jongeren tot leven te brengen. Het is alsof je meeluistert met een gesprek tussen je neefjes en nichtjes, inclusief alle slang en eufemismen die je waarschijnlijk niet helemaal begrijpt. (Maar dat maakt het alleen maar grappiger.)

Dus... Moet ik het lezen?

JA! Absoluut! Tenzij je een hekel hebt aan goede verhalen, belangrijke thema's en lachbuien. In dat geval... uhm... misschien toch wel? Wie weet bekeer je je! Zie het als een investering in je empathie en je begrip voor de wereld om je heen. Het is alsof je een extra paar ogen krijgt waarmee je de wereld vanuit een ander perspectief kunt bekijken.

Het is niet zomaar een boek, het is een gespreksstarter. Lees het, bespreek het met je vrienden, je familie, je collega's. Laat het je uitdagen, laat het je inspireren, laat het je veranderen. En wie weet, misschien inspireert het je wel om zelf een beetje THUG in je leven te brengen. Niet de 'schietende politieagent' versie, uiteraard, maar de 'The Hate U Give Little Infants F*cks Everybody' versie. Met andere woorden: het systeem verneukt ons allemaal, dus sta op voor jezelf en voor anderen!

En onthoud: Silence is not always golden. Sometimes, silence is just agreement. Ga lezen, mensen! En daarna? Vertel het verder!