The Game Pickup Artist Book

Hé, koffie? Lekker, toch? Zullen we 't even hebben over The Game? Ja, dat boek! Die handleiding voor gladde praatjes en stiekeme trucjes om vrouwen te versieren. Je weet wel, die van Neil Strauss. Alsof vrouwen echt zo simpel in elkaar zitten...

Serieus, het is alweer een tijdje geleden dat dat ding uitkwam. Voel je je oud? Ik wel! Maar het is nog steeds...besproken. Misschien wel berucht. Een soort cultklassieker voor losers, of een geniale handleiding voor sociale interactie? Wat denk jij?

Wat is The Game eigenlijk?

Simpel gezegd, The Game is een soort 'field report' van Neil Strauss' ervaringen als 'pickup artist' (PUA). Hij dompelde zich onder in de wereld van seduction gurus, leerde hun technieken, en documenteerde alles. Inclusief de vernederingen, successen (?), en de absurditeit van het hele gebeuren. Denk aan ingewikkelde routines, zogenaamde negatieve aandacht (negs), en het creëren van een soort schaarste. Alsof je een zeldzame Pokémon bent, ofzo.

Het is een mengelmoes van psychologie (de simpele versie, dan), sociologie (ook de simpele versie), en heel veel ego. Heel, héél veel ego. Je vraagt je af, waar komt al dat zelfvertrouwen vandaan? Of is het gewoon keiharde manipulatie verpakt als zelfhulp?

De zogenaamde technieken: werkt het?

Nou, dat is de vraag, hè? Sommige van de technieken die Strauss beschrijft, zijn gebaseerd op het idee dat mensen onbewust bepaalde signalen uitzenden, en dat je daarop kunt inspelen. Zoals body language, tone of voice, en het creëren van een 'mysterieus' imago. Alsof je James Bond bent, maar dan de budgetversie.

Maar laten we eerlijk zijn, een groot deel van The Game draait om trucjes en 'routines'. Ingewikkelde openingszinnen, demonstratiewaarde (alsof je per se moet laten zien hoe geweldig je bent), en het constant testen van grenzen. Het klinkt allemaal vrij...vermoeiend, niet?

En het ergste is, het voelt zo onoprecht. Alsof je een toneelstuk opvoert, in plaats van een echt gesprek te voeren. Wie wil dat nou? Behalve misschien acteurs die een date zoeken na de voorstelling?

De schaduwkant van de pickup artist-cultuur

Oké, hier wordt het serieus. De PUA-cultuur, zoals die in The Game beschreven wordt, heeft een duidelijke schaduwkant. Het is een wereld vol machismo, competitie, en een behoorlijk objectiverende kijk op vrouwen. Alsof het allemaal 'targets' zijn, die je moet veroveren. Brrr...

Sommige technieken die worden aangeprezen, grenzen aan manipulatie en emotionele mishandeling. Negging, bijvoorbeeld, waarbij je vrouwen subtiele beledigingen geeft om hun zelfvertrouwen te ondermijnen. Serieus, wie verzint zoiets? Is dat echt de manier om een relatie te beginnen? Lijkt me niet, toch?

En dan is er nog het probleem van consent. In een context waar alles draait om het 'overwinnen' van vrouwen, is het de vraag of er wel sprake is van echte instemming. Het is een grijs gebied, en dat is ronduit eng.

Is er dan niks goeds aan The Game?

Oké, oké, laten we niet te negatief zijn. Er zijn misschien een paar dingen die je uit The Game kunt halen, zonder dat je meteen een creepy PUA wordt.

Zo kan het boek je bewust maken van je eigen sociale angsten en onzekerheden. Veel mannen (en vrouwen!) voelen zich ongemakkelijk in sociale situaties, en The Game biedt in ieder geval een (zij het wat bizarre) manier om die angsten aan te pakken.

Het kan je ook leren om assertiever te zijn en meer risico's te nemen. In plaats van passief af te wachten, moedigt The Game je aan om initiatief te nemen en contact te leggen. Maar dan wel op een respectvolle manier, natuurlijk!

Misschien is het belangrijkste wat je uit The Game kunt leren, dat je jezelf moet zijn. Klinkt cliché, hè? Maar het is wel waar. Proberen om iemand anders te zijn, om te voldoen aan een of ander ideaalbeeld, werkt uiteindelijk toch niet. Authenticiteit is veel aantrekkelijker, en bovendien veel leuker!

The Game in de 21e eeuw: is het nog relevant?

Met de opkomst van dating apps en de veranderende opvattingen over gender en relaties, is de PUA-cultuur een beetje op zijn retour. Gelukkig maar, toch?

Mensen zoeken echte connecties, en geen trucjes of spelletjes. Ze willen iemand leren kennen zoals die echt is, met al zijn of haar sterke en zwakke punten. De meeste mensen dan, hè. Er zullen altijd uitzonderingen zijn.

Dat gezegd hebbende, The Game blijft een interessant tijdsdocument. Het laat zien hoe ingewikkeld en soms ook absurd de wereld van daten en relaties kan zijn. En het herinnert ons eraan dat we altijd kritisch moeten blijven kijken naar de normen en waarden die ons worden opgelegd.

Conclusie: Laat The Game links liggen (of lees het met een korreltje zout)

Dus, wat is het oordeel? Moet je The Game lezen? Misschien. Als je nieuwsgierig bent en graag wilt weten waar al die ophef over gaat. Maar verwacht geen magische formule voor succes in de liefde. Die bestaat namelijk niet.

Gebruik je gezond verstand, wees respectvol, en vooral: wees jezelf. Dat is uiteindelijk de beste manier om iemand te vinden die echt bij je past. En anders, so be it! Er zijn genoeg andere dingen in het leven die de moeite waard zijn.

En als je dan toch advies nodig hebt, praat dan met je vrienden, lees boeken over communicatie en emotionele intelligentie, of ga naar een therapeut. Er zijn genoeg manieren om aan jezelf te werken, zonder dat je je hoeft te verlagen tot de technieken van een PUA.

Nou, dat was 't! Nog een bakkie? Of zullen we het over iets leukers hebben? Misschien Netflix series? Of de politiek. Nee wacht, laten we het maar bij Netflix houden…