The Electric State Graphic Novel

Oké, laten we het even hebben over een graphic novel die je waarschijnlijk, misschien, ooit bent tegengekomen: The Electric State van Simon Stålenhag. En nee, het is niet zo'n superheldenverhaal waarbij iemand met een bliksemschicht op zijn borst rondvliegt en boeven slaat. Meer iets... anders. Iets alsof je op vakantie bent geweest in een hele, héle vreemde droom.

Denk je eens in: je bent op roadtrip. Alleen, de weg is bezaaid met roestige robots, verlaten arcades die eruitzien alsof ze zijn ontworpen door een depressieve AI, en een sfeer die zo zwaar is dat je er een baksteen mee kan metselen. Herkenbaar? Misschien niet letterlijk, tenzij je toevallig in een post-apocalyptische setting woont. Maar dat gevoel van vreemde nostalgie, alsof je iets herinnert wat je nooit hebt meegemaakt, dát ken je wel, toch?

De reis, en alles wat er misgaat (lees: het leuke)

The Electric State volgt Michelle, een jonge vrouw die samen met haar robotcompagnon, Skip, door een alternatief 1997 Amerika reist. Een Amerika dat flink de mist is ingegaan, mede dankzij een technologie die de mensen verslaafd maakt aan een virtuele realiteit. Klinkt bekend, of niet? Denk aan hoeveel uur je zelf al in een scherm hebt doorgebracht. (Geen oordeel, wij allemaal!). Het is een beetje alsof Stålenhag een spiegel voorhoudt en zegt: "Hé, is dit niet een beetje... veel schermtijd?"

Skip, de robot, is overigens geen R2-D2. Hij is... ingetogen. Een soort roestige, zwijgzame reisgenoot die meer een emotionele steun is dan een actieve held. Hij doet je denken aan dat ene meubelstuk dat je hebt geërfd van je oma, die je eigenlijk wilt wegdoen, maar waar je toch stiekem aan gehecht bent geraakt.

Waarom dit verhaal je raakt (zelfs als je niet van robots houdt)

De kracht van The Electric State zit 'm niet zozeer in de plot, maar in de sfeer. Stålenhag is een meester in het creëren van een wereld die tegelijkertijd vertrouwd en onheilspellend is. De kunstwerken zijn adembenemend. Elk paneel is een schilderij op zich, vol details die je doen afvragen wat er precies is gebeurd en wat er straks gaat gebeuren.

Het is alsof je een oude VHS-band bekijkt, vol ruis en artefacten, maar met flitsen van helderheid die je aan het scherm gekluisterd houden. Dat gevoel van... onbehagen, gecombineerd met een vleugje melancholie, is verslavend. Je wilt weten hoe het afloopt, ook al voel je diep van binnen dat het waarschijnlijk niet goed afloopt.

Denk aan die keer dat je op een verlaten camping stond, met alleen het geluid van de wind en een vage angst dat er iets in het donker loert. The Electric State is dat gevoel, maar dan in boekvorm.

Technologie, verslaving en de kapotte toekomst

Het verhaal snijdt thema's aan die relevanter zijn dan ooit. De verslaving aan technologie, de vervreemding van de werkelijkheid, de kwetsbaarheid van de mens in een wereld die steeds meer gedomineerd wordt door machines. Het is niet per se nieuws, maar Stålenhag presenteert het op een manier die je laat nadenken over je eigen relatie met technologie. Hoeveel uur per dag zit je op je telefoon? Wat mis je in de 'echte' wereld? Oké, niet te zwaar nu, we willen geen existentiële crisis veroorzaken. Maar het is goed om er even bij stil te staan, toch?

De graphic novel is een visueel statement over de mogelijke gevolgen van onze technologie-obsessie. Het is geen preek, maar een waarschuwing. Eentje die verpakt is in prachtige, dystopische beelden. Het is alsof je een heel mooi, maar giftig snoepje krijgt aangeboden.

Meer dan alleen plaatjes (alhoewel, die plaatjes zijn wel heel goed)

Natuurlijk, de illustraties zijn de absolute ster van The Electric State. Stålenhag heeft een unieke stijl, die het midden houdt tussen science fiction, retro-futurisme en realisme. De kleuren zijn gedempt, de texturen zijn rijk en de details zijn overweldigend. Je kan urenlang naar één paneel kijken en steeds weer nieuwe dingen ontdekken.

Maar het verhaal is meer dan alleen mooie plaatjes. Het is een aangrijpend portret van een jonge vrouw die op zoek is naar haar broer in een wereld die uit elkaar valt. Het is een verhaal over verlies, hoop en de kracht van menselijke connectie, zelfs in de meest desolate omstandigheden.

En hoewel het verhaal zich afspeelt in een alternatief verleden, voelt het akelig actueel aan. Het is alsof Stålenhag een glimp van onze eigen toekomst heeft opgevangen, een toekomst waarin de lijnen tussen realiteit en virtualiteit steeds vager worden.

Conclusie: Een trip die je bijblijft (ook als je er liever niet over nadenkt)

The Electric State is geen makkelijke graphic novel. Het is geen feel-good verhaal dat je met een warm gevoel achterlaat. Maar het is wel een indrukwekkende en beklijvende ervaring. Het is een boek dat je bijblijft, lang nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen. Het is een verhaal dat je aanzet tot nadenken over de wereld om je heen en je eigen rol daarin.

Dus, als je op zoek bent naar iets anders dan de standaard superheldenverhalen, als je houdt van prachtige kunstwerken en aangrijpende verhalen, en als je het aandurft om een blik te werpen op een mogelijke dystopische toekomst, dan is The Electric State absoluut de moeite waard. Bereid je voor op een reis die je waarschijnlijk niet snel zult vergeten. En misschien... misschien leer je er ook nog iets van over jezelf en de wereld om je heen. Maar dat is helemaal aan jou.

En onthoud: laad je telefoon af en toe op, ga naar buiten en geniet van de echte wereld. Voor het te laat is.