The Cure The Cure The Cure

Oké, laten we het even hebben over The Cure. Ja, die The Cure. Degene die je associeert met zwarte eyeliner, kapsels zo groot dat ze een eigen postcode verdienen, en nummers die perfect zijn voor als je je even... ehm... speciaal voelt. Maar laten we eerlijk zijn, The Cure is méér dan dat.

Het is als die zwarte trui in je kast. Je weet wel, die ene die je al 15 jaar hebt, vol zit met gaten en waarvan de kleur allang niet meer echt zwart is, meer een soort donkergrijs-verdrietig-paars. Maar godsamme, wat voel je je er comfortabel in! The Cure is die trui. Altijd daar, een beetje somber, maar oh zo vertrouwd.

The Cure: Muziek voor als je "Even Iets Voelt"

Iedereen heeft wel eens zo’n dag. Je hebt een belangrijke presentatie verpest, je koffie viel over je witte blouse (of shirt, voor de heren), en je realiseert je dat je waarschijnlijk nooit die droombaan in de pinguïnverzorging zult krijgen. Op zulke momenten? The Cure is je beste vriend.

"Pictures of You" klinkt plotseling alsof het speciaal voor jou is geschreven. Robert Smith, die blijkbaar al sinds 1978 dezelfde emoties doormaakt, zingt over verloren liefde en misverstanden alsof hij rechtstreeks in je ziel kijkt. En je knikt. Want ja, Robert, je snapt het. Je snapt het helemaal!

En laten we eerlijk zijn, een beetje melodrama is af en toe best lekker. Het is een beetje alsof je een doos ijs leegeet na een break-up. Je weet dat het niet gezond is, maar het voelt zo goed op dat moment.

Maar The Cure is meer dan alleen maar droevig zijn. Ze kunnen ook…nou ja, op hun eigen manier vrolijk zijn. Heb je ooit “Friday I'm in Love” gehoord en niet meegezongen? Zo ja, dan liegen we allebei. Het is de meest aanstekelijke, zoetsappige ode aan vrijdag die ooit geschreven is. Het is als de Spice Girls, maar dan voor mensen die zichzelf serieus nemen.

Van Disintegratie tot Head on the Door: Elke Fase, een Emotie

The Cure heeft verschillende fases doorgemaakt. Van de donkere, new-wave “Seventeen Seconds” tot de meer poppy “The Head on the Door”. Het is een beetje alsof je door je eigen tienerjaren bladert. De ene dag ben je een zwartgallige filosoof, de andere dag dans je op tafel met een cocktail in je hand.

En dan is er "Disintegration". O jongens, Disintegration. Dat album is niet zomaar een album, het is een emotionele rollercoaster. Het is alsof je per ongeluk op de verkeerde knop hebt gedrukt en een complete terugblik van al je mislukte relaties bekijkt in slow motion, begeleid door een koor van rouwende engelen.

Maar het is ook prachtig. Echt waar. Het is het soort album dat je huilend in bed luistert, om de volgende dag vol hernieuwde energie de wereld tegemoet te treden. Het is een therapeut in cd-vorm.

En laten we “Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me” niet vergeten. Een eclectische mix van alles wat The Cure te bieden heeft: poppy nummers, donkere nummers, en nummers die zo raar zijn dat je je afvraagt of ze stiekem op een andere planeet zijn opgenomen. Het is als een buffet waar alles door elkaar ligt, maar uiteindelijk smaakt het toch allemaal lekker.

Robert Smith: De Koning van de Melancholie

Robert Smith. De man, de mythe, de legende. De frontman van The Cure is een icoon. Zijn kapsel is iconisch, zijn make-up is iconisch, zijn stem is iconisch. Eigenlijk is alles aan hem iconisch.

Hij is een beetje de go-to guy als je je down voelt. Hij bezingt de donkere kant van de liefde op een manier waarop andere zangers alleen maar kunnen dromen. Je kunt je voorstellen dat hij thuis zit, omringd door kaarsen en een stapel poëzie van Edgar Allan Poe, terwijl hij nadenkt over de zinloosheid van het bestaan. En dan schrijft hij er een prachtig liedje over.

Maar wat Robert Smith echt speciaal maakt, is zijn kwetsbaarheid. Hij is niet bang om zijn emoties te tonen, en dat maakt hem zo herkenbaar. Hij is de anti-rockster, de man die liever huilt op het podium dan een gitaar kapot slaat. En daar houden we van.

The Cure in je dagelijks leven

Oké, genoeg gepraat over kapsels en donkere teksten. Hoe past The Cure eigenlijk in je dagelijks leven? Nou, overal!

Op de radio: Plotseling hoor je “Just Like Heaven” tijdens het boodschappen doen. En je knikt weer, want ja, je kent dit liedje uit je hoofd. Je zingt stiekem mee terwijl je de broccoli in je kar legt.

Op Spotify: Je maakt een playlist voor je volgende autorit en beseft dat je minstens vijf Cure-nummers moet toevoegen. Want anders is het geen echte playlist.

Op feestjes: Je bent op een feestje en iemand zet “Boys Don’t Cry” op. Plotseling is iedereen aan het meezingen, ook al claimen ze dat ze eigenlijk niet zo’n fan zijn. Want iedereen houdt stiekem van The Cure.

Thuis: Je hebt een slechte dag gehad en zet “Lovesong” op. Je sluit je ogen en waant je even in een andere wereld, een wereld waar alles goed komt. Een wereld waar Robert Smith je virtueel troost.

Dus, de volgende keer dat je je down voelt, of juist heel erg vrolijk, of gewoon een beetje…vreemd…zet dan The Cure op. Ze zullen je niet teleurstellen. En wie weet, misschien leer je wel iets over jezelf in het proces.

The Cure: Het is meer dan alleen muziek. Het is een levensstijl. Een donkere, melodramatische, maar oh zo heerlijke levensstijl.