The Colour Of Magic Series

Oké, even een bekentenis. Ik heb als tiener een gigantische hekel gehad aan fantasy. Draken, elfen, whatever. Te zweverig, te serieus, te...tja, te veel gedoe met werelden leren kennen die niet bestaan. Totdat een vriend me De Kleur van Magie in mijn handen duwde. Ik keek hem aan alsof hij me radioactief afval gaf. "Lees het nou gewoon!" zei hij. En geloof het of niet, ik was hooked. Het ironische? Het was juist de absurditeit die me overtuigde. Het was zo anders dan alles wat ik kende, en dat maakte het geniaal.

En dat is eigenlijk precies waar de serie De Kleur van Magie (in het Engels: The Colour of Magic, obviously) van Terry Pratchett om draait. Het is fantasy, maar dan op z’n kop. En dat is, naar mijn bescheiden mening, fantastisch. (Haha, zie je wat ik daar deed? Fantastisch! Oké, ik stop nu.)

Waar gaat het in godsnaam over?

Goede vraag! Simpel gezegd: de serie (die eigenlijk meer een aaneenschakeling van verhalen rondom bepaalde personages is dan één doorlopend verhaal) volgt de avonturen van Rincewind, een volslagen incompetente tovenaar, en Twoflower, een naïeve toerist uit een exotisch land die de Discworld (Schijfwereld) bezoekt. De Schijfwereld, voor degenen die nieuw zijn in de Pratchett-canon, is precies wat de naam suggereert: een gigantische schijf die op de rug van vier olifanten rust, die op hun beurt weer op het schild van een enorme schildpad, Great A'Tuin, staan. En die zwemt, natuurlijk, door de ruimte. Natuurlijk. Waarom ook niet?

Rincewind wordt min of meer gedwongen om Twoflower rond te leiden, en dat is het begin van een reeks compleet absurde gebeurtenissen. Denk aan vuurspuwende koffers, tovenaarsduels die meer op slapstick lijken, en goden die zich vermaken met het verplaatsen van mensen als schaakstukken. Serieus, dit is geen serieuze fantasy. Het is een complete parodie erop.

Oh, en we mogen de Bagage niet vergeten, Twoflowers koffer. Gemaakt van sapient pearwood (denk aan een agressieve, moordlustige boom), en met duizenden kleine voetjes. Beschermt Twoflower met zijn leven, of eigenlijk: met die van anderen. Het is een running gag die nooit oud wordt. Eerlijk.

Waarom is het zo leuk? (Volgens mij, tenminste)

Er zijn een paar redenen waarom ik (en vele anderen) van deze serie houden:

• De humor. Pratchett was een meester in de satire. Hij dreef de spot met alles: fantasy clichés, de maatschappij, religie, noem maar op. Het is een intelligente humor, maar ook toegankelijk. Je hoeft geen hoogleraar literatuur te zijn om de grappen te begrijpen. (Al helpt het misschien.)
• De personages. Rincewind is een absolute anti-held. Hij is bang, incompetent, en wil niets liever dan wegrennen van gevaar. Maar op de een of andere manier, vaak door puur geluk, redt hij telkens weer de dag. Twoflower is zijn tegenpool: een optimist tot op het bot, die alles met een kinderlijke verwondering bekijkt. En dan heb je nog al die andere bizarre figuren die langskomen: Death (Dood) die graag curry eet, heksen die meer op gezellige oude dametjes lijken, en bibliothecarissen die in orang-oetans veranderen. (Ja, echt.)
• De wereld. De Schijfwereld is een briljante constructie. Het is een spiegel van onze eigen wereld, maar dan vervormd en overdreven. Pratchett gebruikt de Schijfwereld om commentaar te leveren op allerlei maatschappelijke problemen, maar altijd met een knipoog.
• De originaliteit. Zoals ik al zei, het is geen standaard fantasy. Pratchett brak met alle regels. Hij creëerde iets compleet nieuws en unieks. En dat is knap. Heel knap.

Waar moet ik beginnen?

De Kleur van Magie is de eerste boek van de reeks, dus daar is een goed begin. Houd er wel rekening mee: de vroege boeken, zoals De Kleur van Magie en Het Achtste Wonder, zijn wat minder uitgewerkt dan de latere boeken. Pratchett was nog aan het experimenteren met zijn stijl en de wereld. Persoonlijk vind ik Witches Abroad (Heksen in het Buitenland) en Guards! Guards! (Wachten! Wachten!) betere startpunten, omdat ze de personages en de wereld al wat meer gevestigd hebben.

Maar uiteindelijk maakt het niet zoveel uit waar je begint. Elk boek is op zich staand te lezen. Je kunt gewoon beginnen waar je zin in hebt. Misschien de omslag die je het meest aanspreekt? Of diegene met de grappigste titel?

Is het echt voor mij?

Dat is natuurlijk de hamvraag. Als je van serieuze, epische fantasy houdt met ingewikkelde plotlijnen en heroïsche helden, dan is de De Kleur van Magie serie waarschijnlijk niks voor jou. (Misschien moet je dan toch maar eens aan die Lord of the Rings beginnen, geen oordeel.)

Maar als je van humor, satire, en absurde situaties houdt, en als je het niet erg vindt om een beetje met de conventies van het fantasy genre te spelen, dan is De Kleur van Magie serie absoluut het proberen waard. Het is een rollercoaster van grappen, bizarre personages en onverwachte wendingen. En het is gegarandeerd dat je er een paar nieuwe favoriete quotes aan overhoudt. (Ik wed dat je na het lezen constant "Ook al zijn leugens sneller, de waarheid komt je altijd wel inhaalt." tegen jezelf mompelt.)

Bovendien, mocht je het niks vinden, dan heb je in ieder geval iets nieuws geprobeerd. En wie weet, misschien ontdek je wel dat je toch een fan bent van een tovenaar die meer rent dan tovert. Ik weet het, ik ben fan. Heel erg fan.

Conclusie (als dat nodig is)

De Kleur van Magie serie is meer dan alleen een reeks boeken. Het is een beleving. Het is een uitnodiging om je fantasie de vrije loop te laten, om te lachen om de absurditeit van het leven, en om te genieten van de heerlijke nonsens die Terry Pratchett op papier heeft gezet. Dus pak een boek, ga zitten, en laat je meevoeren naar de Schijfwereld. Je zult er geen spijt van krijgen. (Behalve misschien als je een hekel hebt aan humor. In dat geval: sorry. Maar dan mis je echt iets.)

En mocht je erdoor gebeten zijn, de serie is gigantisch. Er zijn dus genoeg boeken om je de komende tijd zoet te houden! Veel leesplezier!

PS: Vertel me vooral wat je ervan vindt! Ik ben benieuwd of jij net zo enthousiast bent als ik. En zo niet, dan kunnen we er in ieder geval over discussiëren. (Of misschien over jouw slechte smaak. Grapje! Meestal.)