The Color Purple The Book

Oké, luister. We gaan het hebben over The Color Purple, het boek. Niet de film, niet de musical (hoewel die ook geweldig zijn), maar het boek. En nee, we gaan het niet hebben over ingewikkelde literaire analyse. We gaan het hebben over dingen die je herkent, dingen die je voelt, dingen die je misschien zelfs zelf hebt meegemaakt, in iets minder extreme vorm hopelijk. Denk eraan als een gezellig gesprek met een goede vriend over een boek dat je gelezen hebt, inclusief de 'oh ja, dat herken ik!' momenten.

Heb je ooit het gevoel gehad dat de wereld tegen je is? Zo'n dag dat alles mis gaat, je haar niet zit, je koffie koud is, en je baas je op je donder geeft? Nou, Celie, de hoofdpersoon, heeft niet één zo'n dag, maar een heel leven vol van dat soort dagen. Alleen dan keer honderd. Denk aan je slechtste dag, en vermenigvuldig dat met de hoeveelheid ramen er in de Eiffeltoren zitten. Dat is Celie's leven voordat ze zichzelf begint te ontdekken. Het is echt pijnlijk om te lezen soms, zo oneerlijk is het.

We kennen allemaal wel iemand die, net als Celie in het begin, denkt dat ze niets waard is. Zo’n persoon die altijd naar anderen luistert en zichzelf wegcijfert. Misschien ben je het zelf wel eens geweest. Je laat je overrompelen door sterkere meningen, je durft je eigen stem niet te laten horen. Het is net als proberen te praten tijdens een concert van Rammstein - kansloos. Maar The Color Purple is een verhaal over hoe je je eigen stem kunt vinden, hoe zacht die in het begin ook is.

De kracht van vriendschap

En die stem vind je vaak niet alleen. Vriendschap speelt een cruciale rol. Heb je ooit een vriend of vriendin gehad die je door een moeilijke periode heeft gesleept? Zo iemand die je de waarheid vertelt, ook als het pijn doet, maar die er tegelijkertijd is om je op te vangen als je valt? Dat is de rol die Shug Avery speelt in Celie’s leven. Shug is geweldig. Ze is sexy, ze is zelfverzekerd, en ze is totaal niet bang om haar eigen ding te doen. Ze is een beetje de Beyoncé van het begin van de 20e eeuw, maar dan nog iets rebeller.

Shug leert Celie dat ze meer waard is dan ze denkt, dat ze recht heeft op geluk, en dat ze haar eigen lichaam mag waarderen. Het is alsof je jarenlang met een slecht afgestelde bril hebt rondgelopen en dan ineens de wereld in haarscherpe kleuren ziet. Een openbaring! En dat komt allemaal door die ene goede vriendin. Iedereen verdient zo'n Shug in zijn leven.

De relatie tussen Celie en Shug is trouwens niet helemaal rechtlijnig. Het is complex, het is soms pijnlijk, en het is altijd intens. Net als echte vriendschappen dus! Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar het is wel altijd de moeite waard. Denk aan die ene keer dat je ruzie had met je beste vriendin over iets stompzinnigs, maar uiteindelijk bleek het jullie band juist sterker te maken. Zo is het ook met Celie en Shug.

De rol van mannen

Oké, laten we het even over de mannen in het boek hebben. Niet allemaal even charmant, laten we het daar op houden. Albert, Celie’s echtgenoot, is in het begin een verschrikkelijke vent. Echt, het type man waar je het liefst een baksteen naar zou gooien (maar dat moet je natuurlijk niet doen, want geweld lost niets op, blabla). Hij is hard, hij is dominant, en hij behandelt Celie als vuil. Maar… (en nu komt het cliché) mensen kunnen veranderen.

Albert maakt, langzaam maar zeker, een transformatie door. Hij leert, door de invloed van Celie en anderen, om emoties te tonen en om zijn eigen gedrag in twijfel te trekken. Het is niet dat hij ineens een heilige wordt, maar hij wordt wel een beter mens. Het is een beetje alsof je een chagrijnige buurman hebt die na jaren ineens begint te lachen en hallo zegt. Verrassend en hoopgevend!

En dan hebben we nog Harpo, Alberts zoon. Hij is ook niet perfect, maar hij probeert wel. Hij is een beetje een sulletje, maar hij heeft het hart op de goede plek. Zijn relatie met Sofia is ingewikkeld, omdat ze heel verschillende ideeën hebben over wat het betekent om een man en een vrouw te zijn. Maar ze leren van elkaar, en dat is uiteindelijk wat telt. Denk aan dat ene koppel dat je kent dat totaal verschillend is, maar elkaar toch aanvult en steunt. Dat is Harpo en Sofia.

Meer dan alleen drama

The Color Purple is meer dan alleen een triest verhaal over misbruik en onderdrukking. Het is ook een verhaal over hoop, over vergeving, en over de kracht van de menselijke geest. Het is een verhaal over hoe je, zelfs als alles tegenzit, toch je eigen geluk kunt vinden. Het is een verhaal over hoe je je eigen identiteit kunt ontdekken en kunt leren om van jezelf te houden, precies zoals je bent. Het is alsof je na een lange, zware storm eindelijk de zon weer ziet doorbreken.

En ja, er zitten religieuze elementen in het boek. Celie schrijft brieven aan God, en ze worstelt met haar geloof. Maar het is niet per se een religieus boek in de traditionele zin van het woord. Het gaat meer over de zoektocht naar betekenis en zingeving in een wereld die vaak onbegrijpelijk is. Het is alsof je 's nachts naar de sterrenhemel kijkt en je afvraagt wat er allemaal is en wat je eigen plek in het universum is. Die vragen stelt Celie ook.

The Color Purple is ook een feest van de zwarte cultuur. Het is een boek vol muziek, dans, eten en tradities. Het is een boek dat je laat lachen, je laat huilen, en je laat nadenken. Het is een boek dat je nog lang bijblijft nadat je het hebt uitgelezen. Het is alsof je een heerlijke maaltijd hebt gegeten die je ziel voedt.

Dus, als je The Color Purple nog niet hebt gelezen, doe het! Het is misschien een zwaar boek, maar het is ook een prachtig en inspirerend boek. En wie weet, misschien herken je er wel iets in van jezelf, of van de mensen om je heen. En dat is uiteindelijk waar goede literatuur om draait, toch?

En onthoud: soms moet je even door de regenboog heen om de pot met goud te vinden. (Beetje cheesy, maar het is wel waar.)