The Christmas Tree Farm Laurie Gilmore

Oké, laten we het even hebben over iets wat ongeveer net zo Amerikaans is als appeltaart en Thanksgiving samen, maar dan met glitters en naalden. Ik heb het natuurlijk over de kerstboom. Niet die plastic variant die je al jaren in een doos op zolder hebt liggen (ik ken je!), maar een echte, die je zelf hebt uitgezocht op een kerstboomkwekerij. En dan specifiek: Laurie Gilmore's Christmas Tree Farm. Klinkt idyllisch, toch?

Denk je eens in: het is 10 december, de lucht ruikt naar dennennaalden en glühwein (of oké, misschien gewoon naar koude motorolie en de vage belofte van warme chocomel), en je probeert wanhopig je gezin bijeen te houden terwijl je over een modderig veld struint, op zoek naar DE boom. Dat moment dat je beseft dat de romantiek van het hele 'eigen kerstboom uitzoeken' idee zwaar overschat is? Precies dát. Laurie Gilmore's Christmas Tree Farm, het is alsof je in een Hallmark film bent gestapt... maar dan één die is geregisseerd door iemand met een gezonde dosis realiteitszin.

Waarom Laurie Gilmore's? Nou, ten eerste, laten we eerlijk zijn, elke kerstboomkwekerij heeft wel een Laurie (of een Bert, of een Henk) die er de scepter zwaait. Iemand met een passie voor naaldbomen die zo groot is, dat je je afvraagt of ze ’s nachts in hun favoriete spar slapen. Ik bedoel, serieus, de toewijding! Het is fascinerend, maar ook een beetje intimiderend. Vooral als je alleen maar een boom wilt die niet half kaal is en in je woonkamer past.

Het avontuur begint natuurlijk al op de parkeerplaats. Een chaotische verzameling SUV’s, gezinsauto's vol kinderen die net iets te enthousiast zijn, en die ene buurman die denkt dat hij met zijn kleine Panda ook wel even een gigantische Nordmann kan vervoeren (spoiler alert: dat gaat niet lukken). Het is een festival van bumperkleven en haastige kerstdeuntjes die uit de autoradio’s knallen. Oh, en niet te vergeten de onvermijdelijke zoektocht naar een parkeerplek die zo lang duurt, dat je serieus overweegt om gewoon je auto ergens in de berm achter te laten en te voet verder te gaan.

De zoektocht naar de Perfecte Boom

Dan volgt het moment suprême: het betreden van het veld. Een zee van groene pracht… of, nou ja, groene pracht is misschien wat overdreven. Eerder een zee van bomen in alle soorten en maten, waarvan sommigen eruitzien alsof ze een gevecht met een bosmaaier hebben verloren. En dan begint de zoektocht. De zoektocht naar de perfecte boom.

Je ziet gezinnen die met een meetlint in de hand zorgvuldig de hoogte en breedte van de bomen controleren. Stelletjes die elkaar in de haren vliegen over welke boom “toch echt wel veel mooier” is. En dan heb je nog de kinderen, die al na vijf minuten klagen dat ze het koud hebben, honger hebben, en sowieso een hekel hebben aan kerstbomen. Kortom, het is een feest van herkenning voor iedereen die ooit een poging heeft gewaagd om gezellig iets te ondernemen met de familie.

“Is deze niet mooi?” vraagt je partner, wijzend naar een boom die weliswaar vol naalden zit, maar er ook uitziet alsof hij een permanente bochel heeft. "Euhm... hij is... bijzonder," antwoord je, in een poging om je kerststemming niet meteen de grond in te boren. Je loopt verder, op zoek naar een boom die niet alleen mooi is, maar ook in je auto past, niet meer kost dan je hele kerstbudget, en niet binnen een week al zijn naalden verliest. Een utopie, eigenlijk.

En dan, na een uur zoeken, ruzie maken en bijna opgeven, vind je hem. DE boom. Hij is niet perfect, verre van dat. Er zit een kale plek aan de achterkant (die je handig kunt verbergen met een kerstbal of twee), hij is iets schever dan je zou willen (maar hé, niemand is perfect), en hij kost meer dan je had gepland (kerst is duur, punt uit). Maar toch, er is iets aan deze boom dat je aanspreekt. Misschien is het de geur, misschien is het de vorm, of misschien ben je gewoon te moe om nog verder te zoeken. Maar je weet het: dit is hem.

De Naweeën

De boom wordt vakkundig gezaagd (of nou ja, vakkundig is misschien ook wat overdreven, laten we het houden op “enthousiast”), ingepakt in een net, en op je auto gebonden. En dan volgt de rit naar huis. Een rit die garant staat voor rode stoplichten, snijdende tegenwind en de constante angst dat je je boom ergens op de A2 kwijtraakt.

Thuis aangekomen begint de volgende uitdaging: de boom rechtop in de kerstboomstandaard krijgen. Een activiteit die garant staat voor gevloek, zweetdruppels en de vage dreiging van echtscheiding. Uiteindelijk lukt het (meestal), en dan kan het versieren beginnen. Een activiteit die minstens zo stressvol is als het uitzoeken van de boom, maar dan met extra glitter en het risico op elektrische schokken.

Maar als de boom dan staat, vol met lichtjes en versieringen, en de kamer ruikt naar dennennaalden en warme chocolademelk, dan weet je het: het was het allemaal waard. De modder, de ruzies, de kou, de stress. Het hoort er allemaal bij. Want de kerstboom, of hij nu perfect is of niet, is het symbool van de feestdagen. Een moment van samenzijn, van warmte en van gezelligheid. En dat is, uiteindelijk, waar het allemaal om draait.

En Laurie Gilmore's Christmas Tree Farm? Tja, het is misschien niet het meest romantische of perfecte uitje, maar het is wel een ervaring. Een ervaring die je niet snel zult vergeten. En wie weet, misschien ga je volgend jaar wel weer terug. Om weer over het modderige veld te struinen, te ruziën over de perfecte boom, en uiteindelijk met een iets minder perfecte, maar toch perfecte kerstboom huiswaarts te keren. Omdat dat nou eenmaal is hoe het gaat. Zo is het leven. Zo is kerst. En zo is Laurie Gilmore's Christmas Tree Farm.

Dus, de volgende keer dat je overweegt om een plastic kerstboom te kopen, denk dan nog eens aan Laurie Gilmore. En bedenk: een beetje chaos, een beetje stress, en een heleboel naalden in je auto, is het allemaal waard. Fijne kerst!