The Blues Brothers The Blues Brothers

Oké, even serieus, hebben we het echt nog steeds niet over The Blues Brothers gehad? Serieus? Dat kan echt niet. We gaan het nu goedmaken, beloofd. The Blues Brothers, mensen! Een film zo absurd, zo muzikaal en zo… kapotmakend. Ja, dat is een woord. Vanaf nu wel.

Het begon allemaal met een sketch

Stel je voor: Saturday Night Live, de jaren '70. Twee gasten, Dan Aykroyd en John Belushi (RIP, legendes allebei), bedenken een sketch. Jake en Elwood Blues. Zwarte pakken, zonnebrillen, hoeden… En goddelijke blues muziek. Zo simpel kan het zijn, toch?

Nou, blijkbaar niet. Want die sketch ontplofte gewoon. Mensen werden gek. Optredens volgden, een album… En toen dacht iemand: “Weet je wat? Laten we hier een film van maken!” En zo geschiedde. En hoe die geschiedde! Het resultaat? Een film waar je niet omheen kan.

The Mission from God

De premisse is simpel (voor zover iets in deze film simpel kan zijn): Jake komt uit de gevangenis. Elwood pikt hem op in een oude politieauto (de Bluesmobile!), die natuurlijk helemaal uit elkaar valt. Ze gaan naar het weeshuis waar ze zijn opgegroeid… en dan komt de klap.

Het weeshuis staat op het punt gesloten te worden. Belastingschuld van 5000 dollar. 5000 dollar?! Dat lijkt nu niks, maar in die tijd was dat een serieus bedrag. En dan krijgen Jake en Elwood, tijdens een preek van de g-o-d-d-e-l-i-j-k-e James Brown, hun missie: “Get the band back together.” Hun "Mission from God"! Hé, ik zei toch dat het absurd was?

Kijk, daar begint het pas echt. Want hoe krijg je een band weer bij elkaar? Door overal waar je komt chaos te veroorzaken, blijkbaar. Denk aan auto-achtervolgingen, vernielde winkelcentra, neo-nazi's die in de soep lopen… Je weet wel, normale dingen.

En oh ja, er zit ook nog een mysterieuse vrouw achter hen aan. Gespeeld door Carrie Fisher (nog zo'n legende!). Met een vlammenwerper. Ja, je leest het goed. Een vlammenwerper. Dus, samenvattend: band bij elkaar krijgen, 5000 dollar verzamelen, politie ontwijken, vlammenwerper ontwijken… Kinderspel, toch?

De Muziek!

Laten we eerlijk zijn, zonder de muziek zou The Blues Brothers niet half zo iconisch zijn. Het is een eerbetoon aan de blues, aan rhythm and blues, aan soul. Elke scène is een feestje, elke song een klassieker. Ik bedoel, James Brown? Aretha Franklin? Ray Charles? Kom op!

"Think" van Aretha Franklin. Serieus? Kippenvel! En "Everybody Needs Somebody to Love"? Dat is toch gewoon dé blues anthem? Je kan niet stil blijven zitten als je dat hoort, dat is gewoon natuurkundig onmogelijk. (Nou ja, misschien als je verlamd bent. Maar verder? Onmogelijk!)

En de Blues Brothers Band zelf? Absolute topmuzikanten. De bassist, de drummer, de gitaristen… allemaal virtuozen. Het is niet alleen acteren, het is echt diep gevoelde passie voor de muziek. Dat voel je gewoon.

Meer dan alleen blues

Maar er is meer dan alleen blues. Er zit ook een flinke dosis humor in. Denk aan de droge dialogen tussen Jake en Elwood, de absurde situaties waar ze in belanden, de complete minachting voor autoriteit… Het is een soort van slapstick meets soul. En dat werkt gewoon perfect.

En die auto-achtervolgingen! Serieus, die zijn gewoon legendarisch. Ik weet niet hoeveel auto's er gesneuveld zijn tijdens het filmen (ik denk zo'n 100, misschien wel meer!), maar het is het allemaal waard. Die scène in het winkelcentrum? Puur goud. En die sprong over de openstaande brug? Iconisch!

Waarom is het nog steeds zo goed?

Dus, waarom kijken we The Blues Brothers nog steeds, zoveel jaren later? Is het de muziek? De humor? De actie? Ik denk dat het een combinatie van alles is. Het is een film die je kan kijken met je vrienden, met je familie (misschien niet de allerkleinsten), en gewoon lachen en genieten.

Het is ook een film die een bepaalde nostalgie oproept. Naar een tijd waarin muziek nog echt muziek was, waarin auto's nog auto's waren (en geen elektrische zelfrijdende dingen) en waarin alles een beetje rauwer en echter was. Begrijp je?

En dan is er nog de cast. Naast Aykroyd en Belushi, die perfect op elkaar ingespeeld zijn, heb je een hele rits aan fantastische bijrollen. Cab Calloway, John Candy, James Brown, Aretha Franklin, Carrie Fisher… de lijst is eindeloos. Het is een soort van all-star team van talent.

Een film die blijft hangen

The Blues Brothers is meer dan alleen een film. Het is een cultureel fenomeen. Het is een ode aan de blues. Het is een komedie die je hardop doet lachen. Het is een actie film die je op het puntje van je stoel houdt. Het is alles in één. En dat is waarom het nog steeds zo goed is. Echt!

Dus, als je hem nog nooit hebt gezien (waar was je al die tijd??), ga hem dan als de wiedeweerga kijken. En als je hem wel al hebt gezien, kijk hem dan nog een keer. Want je kan The Blues Brothers nooit genoeg zien. Geloof me.

En vergeet niet: "We're on a mission from God." Wat die missie ook mag zijn. ;) Misschien is jouw missie om iedereen die je kent The Blues Brothers te laten kijken. Ik zeg het maar.

Oh, en nog één ding: heb je de extended version gezien? Er zitten nog meer nummers in! En nog meer chaos! Echt, wat wil je nog meer?

Oké, ik denk dat ik genoeg gezegd heb. Tijd voor een kop koffie en een dosis blues. En misschien wel een auto-achtervolging. Nee, grapje. Misschien. :)

Dus, wat vind jij van The Blues Brothers? Laat het me weten! (Als je durft. ;) )