The Artist Formally Known As Prince

Oke, laten we het even hebben over een artiest... nee, een icoon, een legende... iemand wiens naam zo complex was dat hij hem gewoon opgaf. Ik heb het natuurlijk over Prince. Of... The Artist Formerly Known As Prince. Of... ah, je snapt het punt. Het is alsof je op een menukaart staat te kijken en de ober constant de specials verandert. "Nee sorry, de 'Fish Fantasia' heet vandaag 'Sea Symphony', en er zit opeens ananas in." Verwarrend, toch?

Maar dat is het 'm nou net met Prince. Hij was verandering belichaamd. Hij deed wat hij wilde, wanneer hij het wilde, en droeg daarbij outfits die de meeste mensen alleen durven te dromen (of nachtmerries van krijgen, afhankelijk van je smaak). Je kent het wel: die momenten dat je je spiegelbeeld aankijkt en denkt, "Zou ik dit kunnen dragen?" Prince deed dat, en bracht het vervolgens naar het podium voor duizenden mensen. Respect.

De Naam Dinges...

Laten we eerlijk zijn, de naamswijziging was... nogal een move. Ik bedoel, stel je voor dat je baas je morgen vertelt dat je niet langer "Jan" bent, maar een onuitspreekbaar symbool. En dat je salarisstrook er ook zo uitziet. Chaos! Prince deed het, omdat hij zich beperkt voelde door zijn platenmaatschappij. Hij wilde zijn eigen weg gaan, zijn eigen kunst creëren, zonder bemoeienis. Een beetje zoals wanneer je eindelijk je ouders ontvlucht en je eigen flatje betrekt. Eindelijk zelf de thermostaat instellen! Vrijheid!

Het symbool, dat onuitspreekbare ding... het was een daad van verzet. Het was Prince die zei: "Mijn identiteit is niet wat jullie me noemen. Het is wat ik ben, wat ik voel, wat ik creëer." Het was een statement, vetgedrukt en onderstreept, met glitter en hoge hakken.

En het leuke is, iedereen probeerde het uit te spreken. Het was de Google-hit van het decennium. Je hoorde mensen fluisteren, gokken, er complete onzinwoorden van maken. Het was alsof de hele wereld een poging deed om een nieuwe taal te leren... een taal die alleen Prince sprak. Uiteindelijk, gaven de meeste mensen het op en noemden hem gewoon "The Artist." Net als die ene collega waarvan je de naam nooit kunt onthouden en je hem dan maar 'de koffiemachine-man' noemt.

Muzikale Meesterbrein

Maar laten we de muziek niet vergeten! Purple Rain, Kiss, Little Red Corvette... de lijst is eindeloos. Elk nummer was een kleurenexplosie, een mix van funk, rock, pop, soul... alsof je een gigantische smoothie maakt met alle soorten fruit die je kunt vinden. En het smaakt nog goed ook!

Prince was een multi-instrumentalist, een virtuoos. Hij kon gitaar spelen alsof hij er mee geboren was, piano alsof hij de noten zelf had uitgevonden, en drums alsof hij een tweekoppig monster was. Het was alsof hij een heel orkest in zijn eentje was. Ken je dat, wanneer je probeert alle taken op je werk zelf te doen, omdat je denkt dat je het toch beter kunt? Prince kon het daadwerkelijk. En het was fantastisch.

Zijn live optredens waren legendarisch. Energie, passie, charisma... het was alsof je naar een religieuze ervaring keek, maar dan met meer glitter en seks. Hij kon een zaal platspelen met een simpele gitaarriff, een blik in zijn ogen, een beweging van zijn heupen. Het was hypnotiserend.

Meer dan alleen muziek

Prince was meer dan alleen een muzikant. Hij was een stijlicoon, een trendsetter, een provocateur. Hij daagde conventies uit, brak grenzen, en inspireerde miljoenen om zichzelf te zijn, om hun eigen stem te vinden, om hun eigen "Purple Rain" te creëren.

Hij was een beetje zoals die ene tante die altijd te laat op verjaardagen komt, in een outfit die niemand begrijpt, maar die wel het meest interessante verhaal van de avond vertelt. Je schaamt je misschien een beetje voor haar, maar stiekem bewonder je haar moed om anders te zijn.

Denk bijvoorbeeld aan zijn genderbending stijl. Hoge hakken, kant, oogpotlood... hij speelde met genderrollen alsof het lego-blokken waren. Hij liet zien dat mannelijkheid en vrouwelijkheid niet vaststaan, dat je kunt zijn wie je wilt zijn, ongeacht wat de maatschappij je oplegt. Het was alsof hij de wereld toeriep: "Hé, regels zijn er om gebroken te worden! Trek een jurk aan als je zin hebt!"

En laten we eerlijk zijn, hij kwam er nog mee weg ook. Hij zag er altijd cool uit, zelfs in de meest belachelijke outfits. Het was alsof hij een magische aura om zich heen had, een krachtveld van zelfvertrouwen dat iedereen aantrok. Het is dat effect wanneer je iemand ziet lopen met een outfit die eigenlijk helemaal nergens op slaat, maar je toch denkt, "Wauw, diegene is cool."

Hij was ook een voorvechter van artiestenrechten. Hij vocht tegen platenmaatschappijen, voor controle over zijn eigen muziek, voor eerlijke vergoedingen voor artiesten. Hij was een beetje zoals die ene activistische buurman die altijd protesteert tegen het kappen van bomen in het park. Soms is het vervelend, maar je weet dat hij het doet voor een goed doel.

Een Blijvende Erfenis

Prince is er niet meer, maar zijn muziek leeft voort. Zijn invloed is nog steeds voelbaar, in de muziek, de mode, de kunst... hij is overal. Elke keer dat je een funky gitaarriff hoort, elke keer dat je iemand ziet met een gedurfde outfit, elke keer dat je iemand ziet die zijn eigen weg gaat... denk dan even aan Prince.

Hij was een uniek figuur, een genie, een vreemde eend in de bijt. Maar hij was vooral zichzelf. En dat is misschien wel de belangrijkste les die hij ons heeft nagelaten. Wees jezelf, wees anders, wees dapper. En draag af en toe een beetje glitter. Want waarom ook niet?

Dus, de volgende keer dat je je afvraagt of je die paarse broek moet aantrekken, of dat gekke liedje moet schrijven, of die onconventionele keuze moet maken... denk aan Prince. En doe het gewoon. Want wie weet, misschien ben je wel de volgende legende.