The 40 Rules Of Love

Oké, luister goed, want dit is het verhaal van mijn epische poging om de 40 Rules of Love, opgeschreven door Elif Shafak, onder de knie te krijgen. Het begon allemaal met een heel onschuldig verlangen naar... euh... innerlijke rust? Misschien een betere relatie met mijn schoonmoeder? Wie zal het zeggen! Maar serieus, deze regels zouden je leven veranderen. Dus, ik dacht: "Waarom niet?" Wat kon er nou misgaan? Nou, alles, maar dat is het leuke van het verhaal!

Regel 1 tot 10: De Basis, Of Niet?

De eerste tien regels, zo leerde ik al snel, draaien om overgave, acceptatie en het loslaten van je ego. Makkelijk, toch? Alsof je je ego even aan de kapstok kunt hangen voordat je de supermarkt ingaat! Probeer maar eens los te laten als je in de rij staat bij de bakker en die ene croissant met amandelvulling je naam fluistert. Onmogelijk!

Een paar highlights uit deze periode van spirituele worsteling:

• Regel 1: "De manier waarop we God zien, is een directe reflectie van de manier waarop we onszelf zien." Aha! Dus als ik God zie als een oververmoeide boekhouder, zegt dat dan iets over mijn financiële discipline?
• Regel 4: "Je kunt liefde zoeken, maar alleen als je zoekt binnenin jezelf." Prima, dus ik hoef niet meer te swipen? Fijn! Maar wat als de liefde binnenin mij alleen maar bestaat uit liefde voor pizza?
• Regel 7: "In dit leven maken contrasten ons rijker." Dit moet de reden zijn dat ik zo dol ben op pindakaas met augurken. Geniaal!

Ik moet toegeven, sommige regels waren best mooi. Maar ik vreesde al snel de dag dat ik iemand liefdevol moest omarmen die me net op mijn voet had getrapt. Dat is namelijk regel 9: "Patiëntie betekent niet passief lijden; het betekent ver genoeg kijken om het eindresultaat van een proces te zien." Dus, ik moet gewoon die pijnlijke voet negeren en denken aan de dag dat we samen op een tropisch eiland zitten te genieten van cocktails? Ja, dáág!

Regel 11 tot 20: Liefde, Leed en Levendigheid (of zoiets)

Oké, nu wordt het serieus. We gaan dieper in op liefde, verlies en de onvermijdelijke chaos van het leven. Denk aan de regels die je moeder je altijd had moeten vertellen, maar die ze waarschijnlijk vergeten is, omdat ze te druk was met het vinden van je sokken. Het draait nu om je angsten onder ogen komen en de schoonheid zien in het onverwachte. Klinkt allemaal heel poëtisch, tot je koelkast leeg is en je toch weer naar de supermarkt moet.

Mijn persoonlijke lessen uit deze fase:

• Regel 11: "De vroedvrouw weet dat wanneer er geen pijn is, er geen geboorte kan zijn." Dus, als ik geen hoofdpijn heb, is er geen creativiteit? Ik ga maar snel een paar afleveringen reality-tv kijken, om de boel even te stimuleren.
• Regel 13: "Hoe je God ook definieert, Hij bevindt zich waar wie dan ook zich in de afzondering bevindt." Aha, dus God zit nu verstopt achter de wasmachine?
• Regel 17: "Vuil moet je reinigen van je leed, niet ermee leven. " Klinkt logisch, maar wat als mijn leed comfortabel is en een beetje naar lavendel ruikt?

Deze regels waren eigenlijk verrassend moeilijk. Er werd van me verwacht dat ik mijn eigen zwaktes zou accepteren en dat ik de schoonheid zou zien in mijn imperfecties. Dat is best lastig als je net een selfie hebt gemaakt en je realiseert dat je neus inderdaad een beetje scheef staat. Maar goed, oefening baart kunst, toch?

Regel 21 tot 30: Het Pad van de Sufi (en Mijn Gevecht om Niet In Slaap Te Vallen)

Dit gedeelte gaat over de principes van het soefisme, een mystieke tak van de islam. Eerlijk gezegd begonnen mijn ogen hier een beetje dicht te vallen. Alle respect voor het soefisme, maar het is best een mond vol en mijn concentratie is vergelijkbaar met die van een goudvis die naar een reality-tv programma kijkt. Maar ik heb mijn best gedaan!

Mijn onorthodoxe interpretaties van de Soefi-wijsheden:

• Regel 21: "Liefde vereist geen perfectie, maar authenticiteit." Dat is een opluchting! Dus ik kan gewoon mezelf zijn, met al mijn rare gewoontes en liefde voor slechte woordgrappen?
• Regel 25: "Tracht niet te weerstaan aan de veranderingen die je worden aangeboden. Laat je erdoorheen drijven. " Dus als de buurman weer eens 's nachts staat te boren, moet ik er gewoon van genieten? Misschien wat oordopjes in, voor de authenticiteit?
• Regel 29: "Het leven is een tijdelijk leengoed en deze wereld is niets anders dan een simpele imitatie." Dus, mijn designertas is eigenlijk een nepper? Nou, dat verklaart alles!

Ik begon te beseffen dat het soefisme draait om acceptatie, liefde en het loslaten van materiële zaken. Maar eerlijk gezegd, mijn liefde voor mijn schoenen is niet iets wat ik zomaar kan loslaten. Sorry, soefi's!

Regel 31 tot 40: Het Eindspel (of het Begin van Iets Nieuws?)

Nu komen we bij de laatste loodjes. Deze regels gaan over vergeving, het omarmen van de dood (lekker dan!) en het vinden van vreugde in het moment. Het is eigenlijk een soort samenvatting van alles wat we tot nu toe hebben geleerd, maar dan met een extra scheutje existentiële angst.

De finale, met een knipoog:

• Regel 32: "Alles in het leven is een les. Elke ontmoeting is een proef." Dus de caissière die mijn wisselgeld verkeerd teruggeeft, test mijn geduld? Slaagt ze met vlag en wimpel!
• Regel 35: "De zoektocht naar liefde verandert je." Dat klopt. Nu heb ik therapie nodig.
• Regel 38: "Niets zou tussen jou en God in mogen komen." Zelfs niet mijn smartphone? Moeilijk!

De laatste regels waren eigenlijk best krachtig. Het ging over het vinden van vrede met jezelf, het accepteren van de onvermijdelijkheid van de dood en het leven in het nu. Maar als ik eerlijk ben, denk ik dat ik nog steeds liever een taartje eet en een leuke film kijk. Misschien ben ik nog niet klaar voor het spirituele Nirvana, en dat is oké!

Conclusie? De 40 Rules of Love zijn een fascinerende verzameling wijsheden, maar ze zijn niet altijd even makkelijk toe te passen. Ik heb er mijn eigen draai aan gegeven, en dat is waarschijnlijk het belangrijkste. Je hoeft geen perfecte soefi te worden om van deze regels te profiteren. Gebruik ze als een gids, een inspiratie of gewoon als een leuk gespreksonderwerp op een feestje. Maar pas op, als je te vaak begint over "de manier waarop we God zien", kan het zijn dat mensen je langzaam beginnen te ontwijken. En dat zou jammer zijn, want je verhaal is vast veel leuker dan het mijne!

En nu ga ik een croissant met amandelvulling eten. Zonder schuldgevoel! Want ik omarm mijn imperfecties, toch?