Takes Two To Tango Idiom

Oké, laten we het even hebben over de uitdrukking "Het zijn er twee die tango dansen." Klinkt chique, hè? Een tango! Rode rozen, dramatische poses... Maar wat betekent het nou eigenlijk, zonder al die flair? Simpel: Voor een ruzie, een misverstand, of een ander drama is er bijna altijd meer nodig dan één schuldige.

Herkenbaar? Vast wel. Denk maar aan die ene keer dat je met je partner, beste vriend(in), of zelfs je moeder in de clinch lag. Je had zeker gelijk, toch? Zij waren degenen die begonnen! Nou ja… misschien heb je een klein beetje geholpen. Misschien. Zoals een klein steentje een lawine kan veroorzaken.

De Schuldvraag: Een nutteloze bezigheid

Het is zo menselijk om met de vinger te wijzen. Het voelt zo goed! Je wijst naar de ander en roept (inwendig of uitwendig): “Kijk! ZIJ!” Maar eerlijk is eerlijk, vaak zit de waarheid ergens in het midden, zoals een goede bitterbal precies tussen krokant en smeuïg in zit. En dat is waar die tango om de hoek komt kijken.

Stel je voor: je bent aan het winkelen met je partner. Jullie hebben een afspraak om binnen een uur klaar te zijn. Jij verdwaalt in de schoenenafdeling (want, schoenen!), en je partner begint je te zoeken. Ondertussen loopt de tijd weg en… BOEM! Een explosie van geïrriteerde opmerkingen. Wie is de schuldige? Jij, omdat je te lang naar schoenen keek? Je partner, omdat hij/zij niet geduldig kon wachten? Tja, het zijn er twee die tango dansen.

Het gaat er niet om wie de schuld heeft, maar wat er is gebeurd en hoe je het kunt oplossen. Net zoals een slechte danser niet per se een slecht persoon is, maar gewoon wat meer oefening nodig heeft.

Wanneer de Tango echt lelijk wordt

Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Soms is iemand overduidelijk 100% verantwoordelijk. Denk aan pesten, mishandeling, of andere vormen van oneerlijk machtsmisbruik. In die gevallen is de tango meer een duwtje dan een dans. Daar is geen sprake van twee gelijkwaardige partners. Maar in het gros van de dagelijkse irritaties? Zeker wel.

Ik herinner me een keer dat ik me flink had misdragen tegen een collega op het werk. Ik was gestrest, moe, en hij had de pech dat hij net het verkeerde zei op het verkeerde moment. Ik gaf hem de schuld van mijn slechte humeur. Lekker makkelijk, toch? Achteraf besefte ik dat mijn gedrag onacceptabel was. Het waren er zeker twee die een slechte tango dansten: hij, door me te irriteren, en ik, door mijn frustraties niet te beheersen.

En wat doe je dan? Sorry zeggen! En proberen het de volgende keer anders aan te pakken. Net als bij het leren van een nieuwe danspas.

Tango in de praktijk: Tips voor minder ruzie

Oké, genoeg gepraat over de theorie. Hoe dans je die tango nou een beetje eleganter? Hier zijn wat tips:

• Herken je eigen aandeel: Dit is de moeilijkste, maar de belangrijkste. Vraag je af: wat heb ik gedaan om de situatie te laten escaleren? Was ik moe? Geïrriteerd? Ongeduldig?
• Luister écht: Probeer te begrijpen waarom de ander reageert zoals hij/zij reageert. Misschien zit er meer achter dan je denkt.
• Wees bereid om sorry te zeggen: Een simpele "Sorry, ik had anders moeten reageren" kan wonderen doen. Zelfs als je maar 5% schuld hebt.
• Zoek naar een oplossing, niet naar een schuldige: Wat kunnen jullie samen doen om dit in de toekomst te voorkomen?
• Lach erom: Soms is de situatie gewoonweg absurd. Kun je erom lachen, dan is de helft al gewonnen.

Zie het zo: je bent met z’n tweeën een nummer aan het opvoeren. Je kunt het verpesten door elkaar de schuld te geven, of je kunt samen een prachtige voorstelling neerzetten. De keuze is aan jou.

De Tango van het leven

Eigenlijk is het hele leven één grote tango. We zijn constant in interactie met anderen, en soms gaat dat soepel, en soms loopt het helemaal de soep in. Accepteer dat je niet altijd perfect bent, en dat de ander dat ook niet is. En wees niet bang om af en toe een misstap te maken. Daar leer je alleen maar van.

Denk aan die keer dat je iets op internet zette en per ongeluk een enorme discussie uitlokte. Jij dacht dat je gewoon je mening gaf, en ineens was iedereen boos op je. Tja, jij gooide de steen in de vijver, maar zij reageerden erop. Het zijn er twee die de internet-tango dansten. Misschien was jouw mening niet zo subtiel verwoord, of misschien waren de anderen gewoon overgevoelig. Feit is: het gebeurde.

En wat heb je ervan geleerd? Waarschijnlijk om de volgende keer iets beter na te denken voordat je iets online zet (of juist niet, je bent vrij!).

Conclusie: Dansen maar!

Dus de volgende keer dat je in een conflict belandt, denk dan aan de tango. Het zijn er twee die dansen. Probeer je eigen aandeel te zien, luister naar de ander, en zoek samen naar een oplossing. En wie weet, misschien eindig je wel met een mooie, zij het soms onverwachte, dans.

Het leven is te kort om je druk te maken over wie er gelijk heeft. Geniet van de dans, ook al is hij af en toe een beetje klunzig. En onthoud: zelfs de beste dansers struikelen wel eens. Het gaat erom hoe je weer opstaat.

Dus… klaar om te dansen?