Stephenie Meyer Books The Chemist

Oké, mensen, verzamel! Laat me je vertellen over een boek. Nee, geen sparkly vampieren deze keer. We gaan het hebben over Stephenie Meyer's "The Chemist." Ja, die Stephenie Meyer. Degene van Twilight. Ik weet het, ik weet het. Sommigen van jullie rollen nu met je ogen. Maar hou vol! Dit is geen liefdesverhaal tussen een tiener en een oudere, glinsterende ondode. Dit is… iets anders. Iets veel meer explosief. En, laten we eerlijk zijn, misschien een klein beetje minder bespottelijk. Of, in ieder geval, bespottelijk op een andere manier. Je begrijpt me wel.

Het is alsof Stephenie Meyer dacht: "Ik heb genoeg geknuffeld met vampieren. Tijd om wat explosieven en gif te leren kennen!" En zo werd "The Chemist" geboren. Een baby...van gevaar.

Wat is "The Chemist" dan wel?

Stel je voor: Een jonge vrouw, Alex (echte naam onbelangrijk voor degenen die haar willen vermoorden!), die voor een schimmige Amerikaanse overheidsorganisatie heeft gewerkt. Haar specialiteit? Onderzoeksmethoden die… ahum… iets invasiever zijn dan een vragenlijst. Ze is een ondervragingsspecialist. Met chemie. Klinkt gezellig, toch? Nou, niet echt voor haar doelwitten, denk ik.

Maar dan, plotseling, wordt ze zelf een doelwit. Haar voormalige werkgevers willen haar uitschakelen. Omdat, je weet wel, te veel weten is slecht voor de volksgezondheid (en hun carrière). Ze moet vluchten, overleven en uitzoeken waarom ze opeens op de dodenlijst staat. Oh, en ze heeft een enorme hoeveelheid chemische kennis in haar hoofd. Dat komt vast van pas!

Het is een beetje als een kruising tussen Jason Bourne, Breaking Bad, en...eh...oké, er zit misschien een klein beetje Twilight-achtige romantiek in. Maar dan met meer potentieel voor dodelijke verwondingen. Beloofd!

Waarom je dit boek zou moeten lezen (of op z'n minst overdenken):

• Geen vampieren! (Oké, dit is al een gigantische winst.)
• Spionage! Samenzweringen! Mensen die elkaar proberen te vermoorden! Het is allemaal heel spannend. En dat zeg ik niet vaak over boeken die niet door Tom Clancy zijn geschreven.
• Chemische details! Meyer heeft haar huiswerk gedaan (of op z'n minst een paar Wikipedia-pagina's grondig bestudeerd). Verwacht niet dat je zelf meth kunt koken na het lezen van dit boek, maar je zult in ieder geval indruk kunnen maken op je vrienden met je kennis van zenuwgassen.
• Een onwaarschijnlijke romance! Zoals gezegd, er is een liefdesverhaal. Maar het is geen klassiek "meisje ontmoet jongen"-verhaal. Het is meer "meisje probeert jongen niet te vergiftigen terwijl ze probeert te overleven en ondertussen ook nog verliefd wordt." Dus, een beetje anders.

Oké, maar wat zijn de nadelen?

Natuurlijk is alles niet perfect. Laten we even eerlijk zijn.

• Het tempo kan soms wat traag zijn. Er zijn momenten waarop je denkt: "Oké, genoeg interne monologen, meer explosies!"
• Sommige plotwendingen zijn...laten we zeggen...convenient. Soms loopt alles wel erg soepel voor Alex. Alsof de CIA denkt: "Ach, laat haar maar even rustig rondrennen en chemische wapens in elkaar knutselen. We hebben tijd zat!"
• De chemische details zijn soms een beetje vergezocht. Ik ben geen chemicus, maar zelfs ik had soms het gevoel dat Meyer een beetje te ver ging met de wetenschap. Maar hé, het is fictie! Een beetje overdrijving kan geen kwaad, toch? Zolang je maar niet daadwerkelijk probeert om haar methoden thuis na te doen. Want dat zou een slecht idee zijn. Heel slecht.

Het Twilight-aspect: Is het ergerlijk?

Hier is de vraag die iedereen zich stelt: kun je "The Chemist" lezen zonder constant herinnerd te worden aan Twilight? Het antwoord is...een beetje. Meyer heeft nog steeds haar herkenbare schrijfstijl. Er zijn nog steeds veel interne monologen en beschrijvingen van gevoelens. Maar het is veel minder zoetsappig en veel meer gericht op actie en spanning. Dus ja, je kunt het Twilight-aspect grotendeels negeren. Beschouw het gewoon als een bonus. Of een waarschuwing. Afhankelijk van je perspectief.

Ik denk dat het grootste verschil is dat Alex een competent personage is. Bella Swan struikelde over haar eigen voeten en had een vampier nodig om haar te redden. Alex kan je in elkaar slaan, je vergiftigen en een bom bouwen voordat je überhaupt "Edward Cullen" kunt zeggen. Ze redt zichzelf (en vaak ook anderen). Dat is een verfrissende verandering.

Dus, moet je het lezen?

Luister, als je op zoek bent naar een diepgaande literaire ervaring die je wereldbeeld zal veranderen, dan is "The Chemist" waarschijnlijk niet wat je zoekt. Maar als je op zoek bent naar een vermakelijk, spannend boek met een sterke vrouwelijke hoofdpersoon, wat spionage en een vleugje (twijfelachtige) romantiek, dan zou je het zeker een kans moeten geven. Zelfs als je nog steeds een hekel hebt aan Twilight. Kijk, ik geef het toe, ook ik was sceptisch. Maar ik was verrast! "The Chemist" is een heel ander beest dan de glinsterende vampieren. Het is een beest met scherpe tanden en een passie voor explosieven. En soms is dat precies wat je nodig hebt.

Het is het soort boek dat je gemakkelijk tijdens een lange vlucht leest of op een regenachtige dag. Je kunt het ook lezen op het strand, maar wees voorzichtig met zand! Het is vervelend als dat in je boek komt.

Laatste gedachten:

Stephenie Meyer heeft bewezen dat ze meer kan dan alleen vampierromantiek. Ze kan ook spionagethrillers schrijven met een vleugje wetenschap. Of, laten we eerlijk zijn, een forse dosis wetenschap. Misschien is dit het begin van een nieuwe fase in haar carrière. Misschien gaat ze binnenkort thrillers schrijven over biochemische wapens en samenzweringen van de overheid. Ik zou het zeker lezen! Zolang er maar geen glinsterende elementen in voorkomen.

Dus, ga je gang. Geef "The Chemist" een kans. Je zult er misschien van versteld staan. En zo niet, dan heb je in ieder geval een hoop nieuwe manieren geleerd om mensen te vergiftigen. Niet doen, natuurlijk. Maar het is wel handig om te weten, toch? 😉