Staring At The Sun Irvin Yalom

Ken je dat gevoel? Dat je 's ochtends wakker wordt en je denkt: "Pfff, weer een dag dichterbij..." Ja, je raadt het al, de dood. Klinkt misschien zwaar, hè? Maar laten we eerlijk zijn, we denken er allemaal wel eens aan, soms meer dan we toe willen geven. Het is net als die vervelende ex die af en toe weer opduikt in je gedachten, ook al probeer je diegene al jaren te vergeten. En dat is precies waar Irvin Yalom's "Staring at the Sun" over gaat.

Yalom, die ouwe rot in het vak, legt in dit boek haarfijn uit hoe we met die angst voor de dood omgaan. Hij doet dit niet door je dood te gooien met moeilijke psychologische termen, maar juist door te vertellen over zijn eigen ervaringen als therapeut en over de verhalen van zijn patiënten. Het is alsof je met hem aan de keukentafel zit, een kop thee drinkt en luistert naar zijn wijze woorden. Alleen dan zonder dat je hem hoeft uit te nodigen.

De Angst voor de Dood: Iedereen Doet Het

De angst voor de dood is een universele ervaring. Het is net als niezen in het openbaar – iedereen doet het, maar niemand praat er graag over. We proberen het te negeren, te onderdrukken, of te rationaliseren. Sommigen van ons proberen het goed te maken door in één keer heel veel te snoepen, anderen door zich in een onmogelijke hoeveelheid werk te storten, en weer anderen door eindeloos te scrollen op social media, op zoek naar de ultieme afleiding.

Yalom legt uit dat die angst voor de dood vaak opduikt als we met andere, diepere angsten worstelen. Denk aan de angst voor eenzaamheid, de angst voor betekenisloosheid, of de angst om de controle te verliezen. Het is alsof de dood een soort joker is die je altijd kunt inzetten om de aandacht van andere, misschien wel pijnlijkere gevoelens af te leiden.

Hoe gaan we ermee om? (En waarom het soms misgaat)

Er zijn verschillende manieren waarop we proberen de angst voor de dood te tackelen. Sommigen storten zich op religie en hopen op een leven na de dood. Anderen proberen onsterfelijk te worden door hun carrière, hun kinderen, of hun kunst. Het is een beetje alsof je probeert de oceaan leeg te scheppen met een theelepel – je bent er wel mee bezig, maar of het echt effect heeft, is de vraag.

Weer anderen vluchten in hedonisme en proberen zoveel mogelijk plezier te beleven voordat het te laat is. Het motto is: "Leef alsof er geen morgen is!" Klinkt leuk, maar het kan ook leiden tot spijt, schuldgevoelens en een kater die langer duurt dan de pret. Het is een beetje alsof je een hele pot Nutella in één keer leeg eet – op het moment zelf is het heerlijk, maar achteraf voel je je er toch niet zo lekker bij.

En dan zijn er nog degenen die de dood volledig negeren en doen alsof het niet bestaat. Die mensen vind je bijvoorbeeld vaak in de rij voor de kermisattractie die over de kop gaat, of op een "all-you-can-eat" buffet. Het is een beetje alsof je je kop in het zand steekt voor een naderende tsunami – het probleem gaat er niet mee weg.

Het Leven is Kort, dus Wat Nu?

Yalom's boodschap is niet dat we de angst voor de dood moeten negeren of onderdrukken. Integendeel, hij moedigt ons aan om er naar te kijken, om erover te praten, en om er van te leren. Het is net als zonnebaden – je moet niet recht in de zon kijken, want dan beschadig je je ogen, maar je kunt wel genieten van de warmte en het licht.

De angst voor de dood kan ons juist helpen om het leven meer te waarderen. Het kan ons motiveren om onze dromen na te jagen, om betekenisvolle relaties aan te gaan, en om een positieve impact op de wereld te hebben. Het is een beetje alsof je weet dat je trein over een uur vertrekt – je gaat niet zitten wachten tot het zover is, maar je gaat nog even snel een wandeling maken en een ijsje halen.

Yalom adviseert ons om te focussen op het hier en nu. Om te genieten van de kleine dingen, zoals een zonsondergang, een kop koffie met een vriend, of een goed boek. Om dankbaar te zijn voor wat we hebben en om te stoppen met piekeren over wat we missen. Het is een beetje alsof je een pizza bestelt – je gaat niet zitten stressen over de toppings die je niet hebt gekozen, maar je geniet van elke hap van de pizza die je wél hebt.

Durf te Leven!

Uiteindelijk is "Staring at the Sun" een boek over leven, niet over dood. Het is een boek over hoe we onze angsten kunnen overwinnen, hoe we betekenis kunnen vinden in ons bestaan, en hoe we ten volle van het leven kunnen genieten. Het is een boek dat je aan het denken zet, dat je raakt, en dat je hopelijk een beetje hoopvoller achterlaat.

Dus, de volgende keer dat je 's ochtends wakker wordt en je denkt: "Pfff, weer een dag dichterbij...", probeer dan niet weg te rennen van dat gevoel. Sta er even bij stil, adem diep in, en bedenk dat elke dag een nieuwe kans is om iets moois te doen, om iemand te helpen, of om gewoonweg te lachen. Het leven is kort, dus maak er wat van! Het is net als een goeie mop: hoe vaker je 'm vertelt, hoe leuker hij wordt (nou ja, meestal dan).

Lees "Staring at the Sun" van Irvin Yalom. Het is alsof je een therapeut in zakformaat hebt, klaar om je te helpen omgaan met de angst voor de dood en het leven voluit te leven. En wie weet, misschien ga je er zelfs een beetje van glimlachen. Al is het maar om het idee dat je niet de enige bent die soms 's nachts wakker ligt te piekeren over de onvermijdelijkheid van alles.