Star Wars Wars Episode 7

Oké, even een bekentenis: ik was compleet laat met The Force Awakens. Echt, iedereen had 'm al gezien, erover gepraat, memes gemaakt… en ik zat nog steeds te wachten tot 'ie op Netflix kwam. Ja, ja, ik weet het, schande! Maar toen ik hem dan eindelijk keek… wauw. Ik snapte de hype, om het zo maar te zeggen. Het voelde als thuiskomen, maar dan met een fris likje verf. En nieuwe meubels. En een compleet nieuwe familie die opeens aan je kersttafel zit.

Het is nu bijna een decennium later (voel je je al oud?), en de meningen zijn, laten we zeggen, verdeeld gebleven. Sommigen vinden het een geniale heropleving van de franchise, anderen vinden het een rip-off van A New Hope. Persoonlijk zit ik er een beetje tussenin. Het is een film met flaws, absoluut, maar ook eentje met ongelooflijk veel potentieel. Laten we er eens induiken, oké? Spoiler alert, trouwens! Als je 'm nog steeds niet gezien hebt (wat serieus, waar was je de afgelopen tien jaar?), dan is dit je kans om weg te klikken. Anders… May the Force be with you (en hopelijk ook met mijn argumentatie hier).

De Nostalgie Factor: Goed of Slecht?

Laten we eerlijk zijn, de belangrijkste aantrekkingskracht van The Force Awakens was nostalgie. J.J. Abrams wist precies aan welke knoppen hij moest draaien om ons allemaal terug te katapulteren naar onze kindertijd. Luke, Leia, Han… ze waren terug! En dat alleen al was voor veel mensen genoeg om over de kleine (en soms niet zo kleine) tekortkomingen heen te stappen. Maar… is dat wel goed? Is het oké om een film te baseren op het simpele feit dat mensen het oude spul leuk vinden?

Aan de ene kant: natuurlijk! Er is een reden waarom de originele trilogie zo geliefd is. De personages, de verhalen, de wereld… het is allemaal iconisch. En het is logisch dat Disney daarop in wilde zetten. Aan de andere kant… het voelde soms te veilig. Alsof ze bang waren om echt iets nieuws te proberen. En dat is jammer, want er zat zoveel potentieel in die nieuwe personages.

De Echos van Episode IV

Hier komen we niet onderuit: The Force Awakens leent zwaar van A New Hope. Een wees op een woestijnplaneet die een droid vindt met belangrijke informatie? Check. Een gigantisch wapen dat planeten kan vernietigen? Check. Een aanval op dat wapen door een groep rebellen? Dubbel check. Het is bijna een exacte kopie, en dat is een van de grootste kritiekpunten op de film.

• Voordeel: Het geeft een gevoel van vertrouwdheid en veiligheid. Je weet wat je kunt verwachten.
• Nadeel: Het is lui. Het mist originaliteit en verrassing.

De Nieuwe Cast: Potentieel te Over!

Oké, laten we het hebben over de nieuwe gezichten. Rey, Finn, Poe… ze waren allemaal fantastisch! Daisy Ridley als Rey was een absolute openbaring. Ze bracht een kwetsbaarheid en vastberadenheid naar de rol die echt indrukwekkend was. John Boyega als Finn was hilarisch en hartverwarmend. En Oscar Isaac als Poe Dameron… nou ja, wie houdt er niet van Poe Dameron? (Als je niet van Poe Dameron houdt, dan zijn we geen vrienden, sorry not sorry.)

Maar… hun verhalen waren soms een beetje… chaotisch. Rey's achtergrond werd later pas echt verkend (en is nog steeds een bron van debat), Finn's potentieel als Jedi werd nooit volledig benut (een gemiste kans, naar mijn mening), en Poe's rol was soms een beetje inconsistent. Het voelde alsof er zoveel ideeën waren, maar dat ze niet allemaal even goed uitgewerkt waren.

Speculatie, speculatie, speculatie...

Weet je wat het leuke is van Star Wars? De eindeloze speculatie! Wie is Rey's vader? Wat is Finn's backstory? Waar is Luke al die tijd geweest? The Force Awakens zaaide zaadjes voor zoveel interessante verhalen, en dat is wat het zo opwindend maakte. Het voelde alsof alles mogelijk was. (Helaas bleek later dat niet alles even goed uitpakte, maar dat is een verhaal voor een andere keer...).

De Schurken: Kylo Ren en de First Order

Adam Driver als Kylo Ren… controversieel! Sommigen vonden hem een geweldige toevoeging aan de Star Wars schurkengalerij, anderen vonden hem een jankende tiener met een masker. Ik vind hem… interessant. Hij is duidelijk geobsedeerd door Darth Vader, maar hij mist de koelbloedigheid en beheersing van zijn idool. Hij is onzeker, impulsief en emotioneel. En dat maakt hem juist interessant! Hij is een schurk die worstelt met zijn eigen identiteit en zijn eigen duistere kant. (En ja, soms is hij een beetje jankerig, maar dat maakt hem menselijker, toch?)

De First Order… tja, het zijn eigenlijk gewoon de Empire 2.0. Ze hebben een gigantisch wapen, ze hebben een totalitaire ideologie, en ze hebben een leider die iedereen de stuipen op het lijf jaagt. Niet echt origineel, maar wel effectief. Generaal Hux, gespeeld door Domhnall Gleeson, was een heerlijk overdreven slechterik. Zijn toespraken waren zo cheesy dat ze bijna grappig waren. (En Snoke… laten we het maar niet over Snoke hebben. Dat is echt een van de grootste teleurstellingen van de sequel trilogie.)

De Terugkeer van de Legendes: Han Solo, Leia en Luke (ish)

Han Solo! De legende is terug! En Harrison Ford stal de show, zoals altijd. Zijn scènes met Rey en Finn waren geweldig, en zijn confrontatie met Kylo Ren… hartverscheurend. Zijn dood was een schok, maar het diende wel om Kylo Ren te definiëren als de echte schurk van het verhaal. (En het gaf Harrison Ford eindelijk een reden om uit Star Wars te stappen, haha.)

Leia… Carrie Fisher was fantastisch, zoals altijd. Ze bracht een wijsheid en vastberadenheid naar de rol die echt indrukwekkend was. Haar scènes met Han waren emotioneel en pijnlijk, en haar leiderschap van het verzet was inspirerend. (RIP Carrie Fisher, je wordt gemist.)

En Luke… tja, Luke was er eigenlijk niet echt. Hij stond alleen maar op een rots aan het einde van de film. Maar zijn aanwezigheid was voelbaar. Iedereen was benieuwd wat er met hem gebeurd was en waarom hij zich had teruggetrokken. En dat maakte het einde van de film zo spannend. (Maar we weten allemaal hoe dat uiteindelijk is uitgepakt, toch?)

Conclusie: Een Goede Film, met Potential voor Meer?

The Force Awakens is een flawed film, absoluut. Het leent te veel van A New Hope, de verhalen van de nieuwe personages zijn soms een beetje chaotisch, en de schurken zijn niet altijd even origineel. Maar het is ook een film met ongelooflijk veel potentieel. De nieuwe cast is fantastisch, de nostalgie is effectief, en het zaait zaadjes voor zoveel interessante verhalen. Het is een film die je op het puntje van je stoel houdt en je laat hunkeren naar meer.

Dus, is het een goede film? Ja, ik denk het wel. Is het een perfecte film? Absoluut niet. Maar het is een solide start van een nieuwe trilogie, en het gaf ons allemaal hoop voor de toekomst van Star Wars. (En, laten we eerlijk zijn, hoop is iets wat we allemaal wel kunnen gebruiken, toch?) Het is jammer dat de vervolgfilms niet helemaal aan die verwachtingen voldeden (nogmaals, een verhaal voor een andere keer!), maar The Force Awakens blijft een belangrijke film in de Star Wars canon. Het is een film die ons eraan herinnert waarom we van Star Wars houden, en het gaf ons een glimp van wat er nog mogelijk zou kunnen zijn. En dat is iets om te vieren.

En nu, ga ik nog eens The Force Awakens kijken. May the Force be with you!