Stam Van De Holenbeer Film

Ken je dat, dat gevoel dat je op zondagmiddag, na een veel te grote portie stamppot, op de bank ligt en je afvraagt: "Waarom ben ik hier?". Nou, precies datzelfde gevoel heb ik soms als ik denk aan Stam van de Holenbeer. Een film die zo... bijzonder is, dat het bijna pijn doet. Maar dan op een grappige, 'ik-kan-er-niet-mee-stoppen-met-kijken' manier.

Oké, even voor degenen die onder een steen hebben geleefd (en nee, dat is geen verwijzing naar de film, alhoewel...): Stam van de Holenbeer, of in het Engels The Clan of the Cave Bear, is gebaseerd op het boek van Jean M. Auel. Het gaat over Ayla, een Cro-Magnon meisje dat geadopteerd wordt door een Neanderthaler stam. Denk aan de prehistorie, maar dan met iets meer dramatiek dan je gemiddelde aflevering van Beestenbos is Boos.

Waarom is dit zo'n ding?

Laat me het uitleggen. Stel je voor: je wordt geboren in de 21e eeuw, gewend aan iPhones, Netflix en instant noedels. En dan, BOEM, word je teruggestuurd in de tijd. Naar een tijdperk waar je eten moet jagen, geen deodorant bestaat en je communicatie beperkt is tot een soort gekreun en steun. Dát is het leven van Ayla. Alleen heeft zij het dan nog zwaarder, want ze is anders. Zo anders, dat ze in de prehistorie al buitengesloten wordt. Beetje zoals die ene keer dat je op een verjaardag belandde waar iedereen over tuinieren praatte en jij alleen maar wist dat je kamerplant dood was.

De Acteerprestaties: Een allegaartje van Emoties

Daryl Hannah speelt Ayla. Laten we eerlijk zijn: ze is prachtig. Maar haar acteerwerk? Tja, laten we het houden op 'memorabel'. Er zijn scènes waarin ze de emoties van een prehistorisch meisje probeert te uiten... en het meer lijkt alsof ze net een heel zuur snoepje heeft gegeten. Maar hé, wie zijn wij om te oordelen? Misschien was het die dag wel extra koud in de grot.

Dan heb je nog de rest van de cast. Het is alsof ze een wedstrijd hielden wie de meest intense blik kon trekken. Serieus, de hoeveelheid fronsende voorhoofden en doordringende blikken in deze film is indrukwekkend. Alsof ze allemaal net gehoord hebben dat de mammoet steaks uitverkocht zijn.

Het Script: Creatief met Stilte

Eén van de dingen die Stam van de Holenbeer zo... uniek maakt, is de hoeveelheid stilte. Ik bedoel, er wordt gepraat, maar een groot deel van de communicatie gebeurt door middel van gebaren en gezichtsuitdrukkingen. Nu is gebarentaal op zich niks mis mee, maar in deze film is het alsof de acteurs een geheime choreografie uitvoeren die niemand anders begrijpt. Het is een beetje zoals proberen te communiceren met je kat. Je weet dat er een boodschap is, maar je hebt geen idee wat het is.

En dan zijn er de dialogen. Oh, de dialogen! Verwacht geen Shakespeare. Denk meer aan: "Oeg! Oega!" en af en toe een verdwaalde grom. Het is zo simplistisch dat het bijna komisch wordt. Alsof ze dachten: "Weet je wat? Laten we het publiek zelf de rest laten invullen. Die stamppot moet toch ergens goed voor zijn, nietwaar?"

Waarom je toch zou moeten kijken (misschien)

Ondanks alle kritiek (en geloof me, die is er genoeg), heeft Stam van de Holenbeer iets fascinerends. Het is alsof je naar een heel lange, heel rare droom kijkt. Een droom waarin Daryl Hannah probeert te overleven in een wereld vol behaarde mannen die constant boos kijken. Het is zo absurd dat het bijna geniaal is.

Bovendien is het een interessante blik op de prehistorie (hoewel de wetenschappelijke correctheid wellicht ter discussie staat). Je ziet hoe mensen leefden, hoe ze jaagden, hoe ze zich kleedden (of juist niet kleedden) en hoe ze met elkaar omgingen. Het is een beetje alsof je naar een aflevering van Het Familiediner kijkt, maar dan met mammoeten in plaats van biefstukken.

Dus, moet je Stam van de Holenbeer kijken? Dat is de vraag. Als je zin hebt in een serieuze film met diepgang en intelligent script, dan waarschijnlijk niet. Maar als je zin hebt in een film die zo slecht is dat het weer leuk wordt, een film die je gegarandeerd aan het lachen maakt (al is het maar om de absurditeit), dan zou ik zeggen: ga ervoor! Pak een dekentje, zet de stamppot klaar en laat je meevoeren naar de prehistorie. Oeg! Oega!

Denk er wel aan: bereid je voor op een reis die zowel vermakelijk als verbijsterend is. En onthoud: het is maar een film. Alhoewel... misschien is het stiekem wel een documentaire over hoe we écht waren, duizenden jaren geleden. Wie zal het zeggen? Misschien moeten we Daryl Hannah eens bellen voor opheldering.

Conclusie: Stam van de Holenbeer is een cultklassieker... in de meest brede zin van het woord. Het is een film die je óf haat, óf stiekem geweldig vindt. Er is geen tussenweg. En dat is misschien wel het mooiste eraan.