Stam Van De Holebeer Film

Goh, weet je nog, Stam Van De Holebeer? Man, dat was echt zo’n film die je als kind zag en dan dacht, “Wow, oermensen zijn cool!” Of tenminste, dat dacht ik. Jij misschien niet, maar hé, iedereen is anders, toch?

Ik weet niet precies hoe oud ik was, maar ik gok ergens in de basisschooltijd. Vast met m’n vader gekeken, die was altijd dol op avonturenfilms. En laten we eerlijk zijn, Stam Van De Holebeer is een avontuur, pur sang! Je wordt gewoon keihard terug gekatapulteerd naar de prehistorie. Met grotbewoners, mammoths en alles wat je je erbij voorstelt. Behalve dan misschien toiletten… Die miste ik niet echt, trouwens.

Ayla!

Het verhaal draait natuurlijk om Ayla, gespeeld door Daryl Hannah. Wat een actrice! Een Cro-Magnon meisje, hè, gevonden en opgevoed door een Neanderthaler stam, de Clan. Beetje aparte combi, vind je niet? Het is net als een chihuahua die wordt geadopteerd door een roedel wolven. Maar dan zonder schattige chihuahua-ogen. Of misschien wel, bij Daryl Hannah. Ik dwaal af, sorry!

En ja hoor, het botert natuurlijk niet helemaal. Ze is anders, super anders zelfs! Ze is slimmer, sneller en... tja, gewoon meer Cro-Magnon dan Neanderthaler, snap je? Logisch toch? Ze heeft een soort innerlijke drive om te leren, om te ontdekken. Iets wat niet helemaal paste in de simpele Neanderthaler levensstijl. Dussss, wat gebeurt er? Juist! Ze wordt verbannen. Drama, drama, drama!

De Verbanning en de Reizen

Nou, en dan begint de echte reis. Ayla zwerft rond, leert overleven in de wildernis. Knap hoor! Ik zou al na twee dagen dood zijn denk ik. Ik zou waarschijnlijk proberen te bestellen bij Thuisbezorgd ofzo. En dan zonder bereik op mijn mobiel! Wat een nachtmerrie! Anyways, Ayla leert jagen, vuur maken (zonder aansteker, respect!), en komt allerlei andere prehistorische figuren tegen. Het is echt een soort Lord of the Rings, maar dan zonder elfen en hobbits. Wel met harige mammoeten.

Eén ding dat ik me nog goed herinner, zijn de beelden. Man, die landschappen! Die kostuums! Oké, misschien waren de kostuums een beetje... tja, hoe zeg je dat netjes... spartaans. Maar hey, het was de prehistorie! Ik denk niet dat ze bij de H&M kleren gingen shoppen. Of bij de Primark. Wacht, was Primark er al in de prehistorie? Oké, flauwe grap, ik weet het.

En die mammoths! Ik vond die beesten echt geweldig. Ze zagen er zo machtig uit. Ik wilde er bijna eentje als huisdier. Totdat ik bedacht hoe ik dat monster moest uitlaten. Dat is toch niet te doen? En de drollen die dat beest zou produceren... brrr! Nee, toch maar geen mammoth als huisdier.

Maar goed, Ayla dus. Die weet zich wel te redden. Ze is slim, vindingrijk en vastberaden. En natuurlijk ook heel mooi. Dat helpt ook wel een beetje, laten we eerlijk zijn. Ik bedoel, als je mooi bent, dan krijg je vaak toch net iets meer voor elkaar. Of niet dan? Oké, dit is misschien niet de meest feministische opmerking, maar hé, ik ben eerlijk!

Waarom is het zo’n cultfilm?

Waarom is Stam Van De Holebeer nou zo’n cultfilm? Ik denk dat het een combinatie is van verschillende factoren. Ten eerste, het verhaal. Het is een klassiek verhaal over een buitenstaander die haar plek in de wereld probeert te vinden. Dat spreekt mensen aan. Ten tweede, de setting. De prehistorie is een fascinerende periode. Er is nog zoveel wat we niet weten. Het is alsof je een kijkje neemt in een compleet andere wereld. En ten derde, Daryl Hannah. Zij is Ayla. Punt uit. Zij maakt de film.

Natuurlijk, de film is niet perfect. Er zijn best wel wat dingen die je op aan zou kunnen merken. Het acteerwerk van sommige acteurs is een beetje houterig. De special effects zijn een beetje verouderd. En het verhaal is soms een beetje traag. Maar boeiend! Het is een film die je bij blijft. Het is een film die je aan het denken zet. En het is een film die je gewoon een goed gevoel geeft. (Althans, mij dan. Jij kan er best anders over denken, prima!)

Ik heb de film al een tijdje niet meer gezien. Ik denk dat ik hem binnenkort maar weer eens ga opzoeken. Gewoon, om weer even terug te gaan naar de prehistorie. Om weer even te genieten van de avonturen van Ayla. En om weer even te dromen over het hebben van een eigen mammoet. Misschien dan toch maar een kleine, een dwergmammoet? Bestaat dat? Ik ga het googelen. Ik ben zo terug!

Oh ja, nog één ding! Er zijn ook een aantal boeken geschreven over Ayla en haar avonturen. Geschreven door Jean M. Auel. Ken je die? Ik heb ze nooit gelezen, maar ik hoor er goede verhalen over. Misschien dat ik die ook maar eens ga oppakken. Eens kijken of die net zo spannend zijn als de film.

Dus, wat denk jij? Is Stam Van De Holebeer ook een film die jou is bijgebleven? Of heb je er nog nooit van gehoord? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar jouw mening. Misschien heb je wel totaal andere herinneringen aan de film. Of misschien vind je hem wel helemaal niks. Dat mag ook! Iedereen heeft recht op zijn eigen mening, toch?

Dus, tot slot...

Als je een keer zin hebt in een avontuurlijke film, dan kan ik je Stam Van De Holebeer zeker aanraden. Verwacht geen meesterwerk, maar wel een vermakelijke film die je even meeneemt naar een andere tijd. En wie weet, misschien leer je er nog wel iets van ook! Over de prehistorie, over overleven, over jezelf. Of misschien ook niet. Misschien kijk je gewoon naar Daryl Hannah die een beetje rond rent in een dierenvel. Dat is ook goed! Het gaat erom dat je plezier hebt, toch?

En nu ga ik echt googelen naar dwergmammoeten. Tot de volgende keer! En onthoud: Blijf lachen, ook al zit je vast in de prehistorie. Er is altijd wel iets te lachen, toch? Al is het maar om je eigen dommigheid. Zoals ik nu, met mijn dwergmammoeten. LOL!

En psst… niet verder vertellen, maar ik heb stiekem altijd al een beetje een crush op Daryl Hannah gehad. Niet dat ik dat nu hardop zeg ofzo. Maar hé, je bent toch m’n vriend, dus ik kan het je wel toevertrouwen. Oké, nu echt doei!