Sherman Alexie Part Time Indian

Oké, even eerlijk. Wie van jullie heeft zich ooit een beetje… vastgezeten gevoeld? Alsof je probeert vooruit te komen, maar je benen zijn vastgelijmd aan de vloer. Alsof je leven een beetje een B-film is, terwijl je eigenlijk een Oscarwaardig script in je hoofd hebt zitten? Precies. Dat is ongeveer de stemming in "The Absolutely True Diary of a Part-Time Indian" van Sherman Alexie, alleen dan keer tien, met een snufje armoede, een theelepel discriminatie, en een flinke dosis tiener-angst.

Het boek draait om Junior, een jongen die opgroeit in het Spokane Indian Reservation. Nu denk je misschien: "Oh, dat klinkt ver weg." Maar denk er eens over na. Heb je ooit het gevoel gehad dat je niet op je plek paste? Dat je droomde van een ander leven, maar je zat vast aan de omstandigheden waar je in geboren was? Stel je voor dat, maar dan met minder kansen dan een goudvis op een droge dag. Dat is Junior's realiteit.

De Levenslange Stank van Armoede

Armoede is als een permanente geur. Je went eraan, maar andere mensen ruiken het meteen. Junior's familie is arm. Echt arm. Ze hebben niet altijd te eten, de tandarts is een verre herinnering, en boeken… boeken zijn een luxe die ze zich niet kunnen veroorloven. Zijn familie is liefdevol maar ook wanhopig door omstandigheden die hen overkomen en die hen vaak verlammen.

Stel je voor: je schoenen vallen uit elkaar. Je loopt er al maanden mee. Iedereen kijkt ernaar. Dat is niet alleen een kwestie van slechte schoenen; het is een symbool. Een symbool van alles wat je niet hebt. En dat, lieve mensen, is een constant thema in Junior's leven.

Het Onmogelijke Dilemma: Blijven of Gaan?

Junior besluit om naar de blanke school, Reardan, te gaan. Dit is alsof je van een klein, lokaal café naar een trendy koffietent in de grote stad verhuist. Spannend? Ja! Doodeng? Absoluut! Hij verlaat zijn gemeenschap, zijn familie, zijn beste vriend Rowdy. Hij verlaat alles wat vertrouwd is, omdat hij weet dat als hij blijft, hij vast komt te zitten. Zoals die ene kerstversiering die je al jaren achterin de doos vindt, vergeten en stoffig.

Maar dat besluit heeft een prijs. Hij wordt beschouwd als een verrader. Een "appel" – rood van buiten, wit van binnen. Het is alsof je plotseling overstapt van je vertrouwde Android telefoon op een nieuwe I-Phone. Opeens is iedereen heel openlijk kritisch.

De Eenzaamheid van de Pionier

Op Reardan is Junior een buitenstaander. De enige Indiaan. Hij is de vreemde eend in de bijt, de verkeerde legpuzzelstukje, de wortel tussen de frieten. Stel je voor dat je naar een rave party gaat, maar je bent de enige die een schlager-outfit draagt. Ongemakkelijk? Een understatement!

Hij is constant aan het navigeren tussen twee werelden. In de reservatie wordt hij als een verrader gezien, op Reardan is hij een curiositeit. Hij is nergens echt thuis. Hij voelt de enorme zwaarte en verantwoordelijkheid op zijn schouders.

Humor als Overlevingsmechanisme

Maar wat Junior redt, is zijn humor. Hij tekent cartoons. Cartoons over zijn leven, over armoede, over discriminatie, over tiener-angst. Het is zijn manier om de wereld aan te kunnen, om te lachen om de absurditeit van het bestaan. En dat is iets waar we ons allemaal in kunnen vinden. Denk aan de laatste keer dat je iets echt beschamends deed en er later, met wat afstand, om kon lachen. Humor maakt het leven dragelijk, zelfs als het een grote puinhoop is.

Zijn humor is soms scherp, soms zelfspot, maar altijd eerlijk. Het is alsof je een spiegel voorhoudt aan de samenleving, maar dan een spiegel die ook een beetje lacht.

De Tragiek van Verlies

Het boek is niet alleen grappig; het is ook hartverscheurend. Junior verliest veel mensen die hij liefheeft. Doden als gevolg van alcoholisme, geweld, en gewoonweg de harde realiteit van het leven in de reservatie. Het is alsof het noodlot een persoonlijke vendetta tegen hem voert.

Deze verliezen zijn niet alleen tragisch, ze zijn ook onrechtvaardig. Het zijn mensen die sterfden omdat ze geen kans hadden. Omdat ze vastzaten in een systeem dat hen in de steek liet. En dat is iets wat je niet zomaar van je afschudt.

Hoop in de Donkerste Tijden

Ondanks alle tegenslagen blijft Junior vechten. Hij blijft dromen. Hij blijft geloven in zichzelf. Hij blijft tekenen. En dat is de boodschap van het boek. Zelfs als alles tegenzit, zelfs als je je vastgezeten voelt, is er altijd hoop. Altijd. Zelfs als het maar een klein flikkertje is in de verte, is het genoeg om je op de been te houden.

Het is alsof je midden in een storm zit, maar je weet dat er ergens een vuurtoren is. Je kunt hem misschien niet zien, maar je weet dat hij er is. En dat geeft je de kracht om door te gaan.

Meer dan een Tienerverhaal

"The Absolutely True Diary of a Part-Time Indian" is meer dan alleen een tienerverhaal. Het is een verhaal over identiteit, over armoede, over discriminatie, over verlies, en over hoop. Het is een verhaal dat je aan het denken zet, dat je aan het lachen maakt, en dat je misschien zelfs een beetje laat huilen. (Geef maar toe.)

Het is alsof je naar een goocheltruc kijkt. Je weet dat het niet echt is, maar je bent toch gefascineerd. Je wilt weten hoe het kan. En dat is precies wat dit boek doet. Het laat je een wereld zien die je misschien niet kent, maar die je wel raakt.

Dus, de volgende keer dat je je een beetje vastgezeten voelt, denk dan aan Junior. Denk aan zijn humor, zijn veerkracht, zijn dromen. En onthoud: zelfs als je maar een part-time Indiaan bent, kun je nog steeds een full-time held zijn in je eigen leven.