Seizoen 2 Game Of Thrones

Oké, luister, vrienden. Trek je denkbeeldige zwaard en schild maar tevoorschijn, want we duiken diep in het turbulente water van Game of Thrones seizoen 2. Het was alsof George R.R. Martin besloot: "Weet je wat? Laten we alle personages een burn-out geven én ze nog meer oorlog in sturen!"

De "Wie-zit-er-straks-op-de-IJzeren-Troon?" Wedstrijd begint echt

Seizoen 1 was nog een soort introductie, een voorzichtige duik in het diepe. In seizoen 2? Boem! We liggen meteen in de kolkende branding van de War of the Five Kings. Alsof iedereen wakker werd en dacht: "Wacht eens even, die troon ziet er eigenlijk best comfortabel uit. Ik wil ‘m!". En de strijd was officieel begonnen!

Joffrey: De allergrootste rotjong

Laten we beginnen met Joffrey Baratheon. Serieus, ik ken katten die sympathieker zijn. Deze kleine tiran, gespeeld door Jack Gleeson, was zó slecht dat je hem spontaan een virtuele oorvijg wilde geven. Elke scène met Joffrey was een test voor je geduld. Het was echt zo’n moment van: “Oké, Game of Thrones, hoeveel gruwel kan ik aan?”

• Hij liet mensen executeren om niks.
• Hij was gewoonweg een pestkop tegen iedereen die zwakker was dan hij.
• Zelfs Cersei vond hem soms lastig, en dat zegt wat!

Het wonderlijke is dat Jack Gleeson zelf een super aardige kerel is. Hij deed het té goed. Ik denk dat hij na dit seizoen een spa-dag met liters lavendelolie nodig had.

Stannis: De man met de brandende harten

Dan heb je Stannis Baratheon, de oudere broer van Robert. Hij was... hoe zullen we het zeggen... niet de gezelligste. Stannis was de koning van de plichtsgetrouwheid en de strengheid. Hij was zo serieus dat je spontaan een slappe lach kreeg.

Hij had ook nog eens Melisandre aan zijn zijde, de Red Woman, die hem constant influisterde dat hij de uitverkorene was. Met haar duistere magie en suggesties zorgde ze ervoor dat Stannis niet alleen heel veel mensen onthoofdde, maar ook nog eens heel creepy was.

Het grappige is dat Stannis zo overtuigd was van zijn recht op de troon dat hij de meest onlogische dingen deed in zijn naam. "Voor het koninkrijk!" offert familielid aan het vuur. Logisch toch?

Robb Stark: De Jonge Wolf

Robb Stark, de Jonge Wolf, maakte ook een flinke entree. Hij won veldslagen alsof het niets was, maar was niet zo goed in liefdesrelaties. Hij trouwde met Talisa Maegyr, wat een directe oorzaak was van drama-drama-drama (iets met een bruiloft en heel veel rode verf. Oh wacht, spoilers!).

Robb was eigenlijk de good guy van de boel. Hij probeerde eerlijk te zijn, maar in Game of Thrones is eerlijkheid een doodsvonnis. Hij was zo’n held die je zou aanmoedigen, terwijl je tegelijkertijd dacht: "Jongen, luister alsjeblieft naar je moeder!"

Intriges, complotten en verrassingen!

Natuurlijk zou Game of Thrones geen Game of Thrones zijn zonder een flinke dosis intriges. In King's Landing spande Tyrion Lannister (altijd leuk) samen om de stad te beschermen tegen een aanval van Stannis. Hij was de Master of Coin, en een master in sarcasme. Ondertussen speelde Littlefinger zijn eigen spel, waar we nog steeds niet helemaal snappen wat zijn einddoel is.

En dan hebben we nog Arya Stark die probeert te overleven in de chaos, Jon Snow die achter de Wildlings aangaat (en een relatie aangaat met Ygritte), en Daenerys Targaryen die probeert haar draken in toom te houden. Pff, het is bijna te veel om bij te houden!

Draken, Draken, Draken!

Laten we eerlijk zijn, draken maken alles beter! In seizoen 2 zagen we Daenerys' draken groeien en steeds onhandelbaarder worden. Ze bliezen iedereen omver, zowel letterlijk als figuurlijk. En dat vuur? Prachtig, natuurlijk, maar je zou er niet je zondagse kleren bij in de buurt willen hebben!

De Slag om Blackwater Bay

Het hoogtepunt van seizoen 2 was zonder twijfel de Slag om Blackwater Bay. Stannis viel King's Landing aan en het was een complete chaos. Groen vuur, brandende schepen, mensen die schreeuwen – het was een spektakel om naar te kijken (zolang je er niet zelf bij was, natuurlijk). Tyrion was de held van de dag, door de aanval te helpen afslaan met een geniale (en gruwelijke) strategie.

De slag was niet alleen visueel indrukwekkend, maar het zette ook de toon voor de rest van de serie. Het liet zien dat niemand veilig was, en dat de strijd om de IJzeren Troon bloederig en meedogenloos zou zijn.

Conclusie: Seizoen 2, een must-see!

Seizoen 2 van Game of Thrones was een achtbaan van emoties, complotten en geweld. Het zette de toon voor de rest van de serie en liet zien dat niemand, maar dan ook niemand veilig was. Dus, als je nog twijfelde om de serie te kijken, dan is dit je teken: ga ervoor! Zorg wel voor genoeg popcorn en een sterke maag.

En onthoud: Winter is coming. Maar eerst moet je nog even door alle andere seizoenen heen. Succes!