Scarlett O Hara Gone With The Wind

Oké, eerlijk is eerlijk. Ik heb Gone With The Wind (of Gejaagd door de Wind, zoals je 'm misschien kent) voor het eerst gezien toen ik me doodverveelde tijdens een brakke zondag. Netflix stond aan, de chips lagen klaar, en ik dacht: "Waarom ook niet?" Ik had er altijd een beetje een ding mee. Zo'n klassieker, zo'n epos... Het klonk allemaal zo... stoffig. Maar goed, ik had niks beters te doen. En... damn. Ik snap nu de hype.

Het is niet alleen de prachtige kostuums of de adembenemende decors, hoewel die zeker helpen (serieus, die jurken!), maar vooral Scarlett O'Hara. Die vrouw. Serieus, wat een karakter. En dat brengt me op het punt waar ik het eigenlijk over wil hebben: de onsterfelijke aantrekkingskracht van complexe, onvolmaakte personages. En Scarlett is daar de koningin van.

Scarlett: De Anti-Heldin Die We Nodig Hadden (En Nog Steeds Hebben)

Laten we wel wezen: Scarlett is niet bepaald een heilige. Ze is egoïstisch, manipulatief, en soms ronduit gemeen. Ze liegt, bedriegt en gebruikt mensen om te krijgen wat ze wil. Kortom, ze is alles wat een "fatsoenlijke" vrouw in die tijd (en misschien zelfs nu nog) niet zou moeten zijn. En juist dat maakt haar zo fascinerend.

Denk er eens over na: in zoveel verhalen krijgen we voorgeschoteld dat vrouwen lief, zorgzaam en opofferingsgezind moeten zijn. Ze moeten zich opofferen voor het gezin, voor de liefde, voor wat dan ook. Scarlett zegt: "Fck that." (Oké, ze zegt het niet letterlijk, maar je voelt het). Ze is in de eerste plaats bezig met haar eigen overleving en haar eigen ambities. En hoewel dat soms ten koste gaat van anderen, is het ook ontzettend bevrijdend om te zien. Begrijp je wat ik bedoel?

Waarom We Van Haar Houden (Ondanks Alles)

Maar waarom vinden we haar dan zo leuk, ondanks haar gebreken? Ik denk dat het een paar redenen heeft:

• Ze is authentiek: Scarlett is eerlijk over haar eigen behoeften en verlangens. Ze probeert zich niet anders voor te doen dan ze is. Dat is toch verfrissend?
• Ze is veerkrachtig: Ze gaat door zoveel ellende - de burgeroorlog, armoede, verlies - maar ze geeft nooit op. Ze blijft vechten voor wat ze wil. Een echte survivor!
• Ze is complex: Scarlett is geen eendimensionaal personage. Ze heeft goede en slechte kanten. Ze is sterk en kwetsbaar tegelijk. Net als wij allemaal, toch?
• Ze vertegenwoordigt een verandering: In een tijd waarin vrouwen geacht werden passief te zijn, neemt Scarlett de touwtjes in handen. Ze weigert zich te laten dicteren door de maatschappij. Girl power avant la lettre!

Eigenlijk laat Scarlett ons zien dat je geen perfect persoon hoeft te zijn om interessant of bewonderenswaardig te zijn. Je mag fouten maken, je mag egoïstisch zijn, je mag je eigen weg kiezen. En dat is oké.

De Liefde (Of Het Gebrek Eraan) in Scarlett's Leven

Natuurlijk kunnen we niet over Scarlett O'Hara praten zonder het over de liefde te hebben. Of beter gezegd, het *gedoe rond de liefde. Want laten we eerlijk zijn, Scarlett's liefdesleven is een complete puinhoop.

Ze is verliefd op Ashley Wilkes, die getrouwd is met Melanie Hamilton (die op haar beurt weer de meest lieve en onbaatzuchtige vrouw ter wereld is, argh, zo frustrerend!). Vervolgens trouwt ze met Charles Hamilton (Melanie's broer) om Ashley jaloers te maken. Dan trouwt ze met Frank Kennedy om haar plantage, Tara, te redden. En uiteindelijk trouwt ze met Rhett Butler, de enige man die haar echt begrijpt en waardeert. Alleen duurt het wel even voordat ze dat doorheeft.

Wat is hier aan de hand? Ik denk dat Scarlett op zoek is naar iets anders dan echte liefde. Ze zoekt naar zekerheid, naar status, naar macht. Ze ziet liefde als een middel om haar doelen te bereiken. En dat is natuurlijk gedoemd te mislukken. Want liefde is geen transactie, lieve mensen!

De relatie met Rhett Butler is misschien wel de meest interessante. Hij is de enige die haar spel doorziet en haar uitdaagt. Hij houdt van haar om wie ze is, inclusief haar gebreken. Maar Scarlett is te blind om dat te zien. Ze blijft vastzitten in haar obsessie met Ashley, een man die haar nooit echt kan geven wat ze nodig heeft. Zucht. Zonde.

"Frankly, my dear, I don't give a damn."

En dan die beroemde slotscène. Rhett verlaat Scarlett, en hij zegt die legendarische woorden: "Frankly, my dear, I don't give a damn." Iedereen kent die quote, toch? En wat doet Scarlett? Ze zegt: "I'll think of it all tomorrow, at Tara. I can always think of it all tomorrow and then, I'll figure out some way to get him back. After all, tomorrow is another day."

Is dit hoopvol of tragisch? Ik denk beide. Scarlett is nog steeds even koppig en vastberaden als altijd. Ze weigert zich neer te leggen bij de situatie. Maar tegelijkertijd lijkt ze nog steeds niet te begrijpen wat ze verloren heeft. Ze blijft vasthouden aan haar dromen en haar illusies. Kom op Scarlett, word eens wakker!

De Blijvende Relevantie van Scarlett O'Hara

Waarom is Gone With The Wind nog steeds zo populair, zoveel jaren na de publicatie? Ik denk dat het komt omdat Scarlett O'Hara een personage is dat resoneert met ons, ondanks de historische context. Ze is een vrouw die haar eigen weg kiest, die vecht voor wat ze wil, en die niet bang is om fouten te maken. En dat is een boodschap die altijd relevant zal zijn.

Natuurlijk, de film heeft ook zijn problemen. De romantische verheerlijking van de slavernij is bijvoorbeeld iets waar je niet omheen kunt. Het is belangrijk om je bewust te zijn van de context en de kritiek op de film. We moeten de geschiedenis niet vergeten, maar we kunnen er wel van leren.

Maar ondanks die problemen blijft Scarlett O'Hara een fascinerend en complex personage. Ze is geen heldin, maar ze is wel een icoon. Ze is een herinnering aan het feit dat vrouwen meer kunnen zijn dan alleen maar lief en zorgzaam. Ze kunnen ook sterk, ambitieus en onafhankelijk zijn. En dat is iets om te vieren!

Dus, als je Gone With The Wind nog nooit hebt gezien, geef het een kans. Misschien zul je Scarlett O'Hara net zo haten als dat je van haar houdt. Maar ik beloof je, ze zal je niet onverschillig laten. En dat is wat goede personages doen. Ze blijven je bij, lang nadat je het boek hebt weggelegd of de film hebt uitgezet. En dat is toch het mooiste wat er is?