Saunders Lincoln In The Bardo

Hé, even serieus. Heb je ooit van Lincoln in the Bardo van Saunders gehoord? Zo niet, dan mis je echt iets. Echt iets. Ik bedoel, waar moet ik beginnen?

Het is... uhm... lastig uit te leggen, eerlijk gezegd. Stel je voor: Abraham Lincoln, rouwend om zijn zoon Willie, die begraven ligt op Oak Hill Cemetery in Georgetown. Okay, dat is nog vrij straight-forward, toch?

Maar dan... bam! Het Bardo. Ken je dat niet? Het is een soort tussenwereld in het Tibetaans boeddhisme. Denk aan een wachtkamer tussen leven en reïncarnatie, maar dan vol spoken, geesten, en andere vreemde snuiters. Plus, iedereen zit vast aan aardse zaken. En das waar het interessant wordt.

Het boek is namelijk geschreven als een soort toneelstuk. Nou ja, bijna. Geen regieaanwijzingen, maar allemaal stemmen. Verschillende geesten die over Lincoln praten, over Willie, over hun eigen leven (of dood, eigenlijk). Het is alsof je een gesprek afluistert... maar dan een heel bizar, spookachtig gesprek. Weet je wel? Zo'n gesprek dat je op een Halloween feestje zou kunnen horen, maar dan serieuzer, en met heel veel diepgang.

En die geesten... oh boy, die geesten! Er zit een man bij die zijn... ahem... geslachtsdeel niet los kan laten. Letterlijk. Er is een dominee die constant zijn eigen zondigheid probeert te rationaliseren. En een jongeman die al jaren dood is en weigert te accepteren dat hij dood is. Het is een bonte bende, en ze zijn allemaal even hartverscheurend als hilarisch. Ja, echt. Je gaat lachen én huilen. Gegarandeerd.

Dus, Lincoln komt dus regelmatig naar het graf van Willie, en de geesten zien hem. Ze voelen zijn verdriet. En dan gebeurt er iets... speciaals. Willie zelf zit ook vast in het Bardo, net als al die anderen. Maar hij... tja, hij is anders. Hij is zuiver. Hij probeert niet vast te houden aan aardse verlangens. Hij wil door, naar... ja, naar wat eigenlijk? Dat is de grote vraag, hè?

En dat is waar Saunders echt briljant is. Hij stelt die vragen, maar hij geeft geen makkelijke antwoorden. Hij laat je nadenken over leven, dood, liefde, verlies, en al die andere grote dingen. Op een manier die zowel toegankelijk als diepgaand is. Snap je? Het is alsof je een moeilijke puzzel aan het leggen bent, maar dan met een glimlach op je gezicht.

Het formaat van het boek is ook... speciaal. Die korte stukjes tekst, al die verschillende stemmen... het kan even wennen zijn. Maar zodra je erin zit, ben je verkocht. Geloof me. Het is alsof je door een draaikolk van emoties wordt gesleurd. En als je eruit komt, ben je... anders. Veranderd. Diepzinniger. Of in ieder geval, iets diepzinniger. Is dat niet de bedoeling van goede literatuur, trouwens?

Waarom je het zou moeten lezen (echt waar!)

Dus, waarom zou je dit boek moeten lezen? Nou, ten eerste: Saunders is een genie. Echt waar. Zijn schrijven is zo uniek en origineel. Hij kan je laten lachen om iets vreselijks, en je laten huilen om iets... iets gewoonweg menselijks. Het is moeilijk uit te leggen, maar je voelt het gewoon. Je voelt dat hij iets speciaals heeft.

Ten tweede: het is een geweldig verhaal. Ja, het is een beetje gek en experimenteel, maar het is ook een verhaal over liefde en verlies. Over het omgaan met verdriet. Over de zoektocht naar betekenis in een wereld die vaak zinloos lijkt. Is dat niet iets waar we allemaal mee worstelen, uiteindelijk?

Ten derde: het is een boek dat je bijblijft. Zelfs jaren nadat je het hebt gelezen, zul je nog steeds aan die geesten denken. Aan Lincoln. Aan Willie. Aan het Bardo. Het is een boek dat je hersenen en je hart aan het werk zet. En dat is toch wel iets bijzonders, niet?

Okay, nog even samenvattend:

• Unieke schrijfstijl: Alsof je een toneelstuk leest, maar dan door de ogen van geesten.
• Hartverscheurend én hilarisch: Bereid je voor op een emotionele rollercoaster.
• Diepgaand: Over liefde, verlies, leven, en dood. Alle grote vragen komen aan bod.
• Blijft je bij: Je zult er nog lang over nadenken.

Dus, waar wacht je nog op? Haal dat boek! Lees het! En laat me weten wat je ervan vindt! Ik ben heel benieuwd. Misschien kunnen we er dan samen over kletsen, net zoals nu, maar dan met nog meer koffie. En misschien, heel misschien, kunnen we dan zelfs een beetje dichter bij de antwoorden komen op al die grote vragen. Of in ieder geval, denken dat we dat kunnen. Toch?

Trouwens, nog een klein dingetje: sommige mensen vinden het boek lastig om in te komen. Het is een beetje... apart. Maar geef het even de tijd. Echt. Het is het waard. Geloof me. En als je het echt niet trekt, dan is dat ook prima. Maar probeer het in ieder geval. Je weet maar nooit. Misschien ontdek je wel je nieuwe favoriete boek. Of je nieuwe favoriete auteur. Wie weet?

En als je het gelezen hebt, check dan ook eens andere boeken van Saunders. Hij heeft ook geweldige korte verhalen geschreven. Tenth of December is bijvoorbeeld ook een aanrader. Maar begin gewoon met Lincoln in the Bardo. Het is een perfecte introductie tot zijn werk. En wie weet, misschien word je wel net zo'n grote fan als ik. 😉

Dus, ga ervoor! Laat je meeslepen door die spookachtige stemmen. Laat je raken door het verdriet van Lincoln. En laat je inspireren door de schoonheid van het Bardo. Het is een ervaring die je niet snel zult vergeten. Beloofd!

En onthoud: het leven is te kort om saaie boeken te lezen. Dus kies wijs. Kies Lincoln in the Bardo. Je zult er geen spijt van krijgen. (Nou ja, misschien een beetje spijt dat je het niet eerder hebt gelezen. Maar dat is dan ook alles.)

Alright, genoeg gekletst. Ik ga nu weer verder met mijn eigen spookachtige avonturen. Maar ik hoop dat ik je heb kunnen overtuigen om dit geweldige boek te lezen. En als je het gelezen hebt, laat het me dan weten! Ik ben super benieuwd naar je mening!

Cheers!