Rot Op Met Je Religie

Oké, laten we het even over religie hebben. Maar dan niet op zo'n stoffige, serieuze manier. Nee, meer alsof we aan de keukentafel zitten met een kop koffie (of iets sterkers, who am I to judge?), en gewoon even openhartig praten. Want laten we eerlijk zijn, "Rot op met je religie" is een kreet die we allemaal wel eens, in de een of andere vorm, hebben gedacht. Niet per se omdat we iets tegen het geloof zélf hebben, maar meer tegen... nou ja, de manier waarop het soms opgedrongen wordt.

Het is net als met groenten. Broccoli is best gezond, toch? Maar als je moeder je elke dag dwingt om een enorme berg broccoli te eten, ga je broccoli haten. Zelfs als je stiekem best wel een beetje broccoli lust. Religie kan soms hetzelfde effect hebben. Te veel, te vaak, te dwingend. Boem, afkeer.

De irritante buurman van het geloof

Er zijn zoveel dingen die de 'Rot op met je religie'-reflex kunnen triggeren. Denk aan die vervelende buurman die je ongevraagd pamfletten in de bus stopt, met apocalyptische waarschuwingen en een foto van een brandende hel. Dan denk je toch niet: "Oeh, interessant, misschien moet ik mijn leven eens beteren!", maar eerder: "Serieus? Ik wou net beginnen met Netflixen! Laat me met rust!"

Of wat dacht je van die collega die constant over zijn geloof praat, zelfs als je hem vraagt naar de file vanmorgen? "Oh, de file? Nou, dat is vast een teken van boven dat we moeten nadenken over onze zonden!" Oké Piet, rustig aan. Ik snap dat je gelooft, maar ik geloof dat ik nu een kop koffie ga halen om deze preek te overleven.

Het gaat vaak niet eens om wat er gezegd wordt, maar hoe het gezegd wordt. Die betweterige toon, dat oordeel, het gevoel dat je 'gered' moet worden. Alsof jouw eigen leven, jouw eigen keuzes, niet goed genoeg zijn. Grrr.

De 'Ik weet het beter'-syndroom

En dan heb je nog de mensen met het 'Ik weet het beter'-syndroom. Diegene die denken dat hun religie de enige echte waarheid is, en dat iedereen die anders denkt, gedoemd is tot de eeuwige verdoemenis. Ja, daaaaag! Alsof het zo simpel is. Het leven is al ingewikkeld genoeg, hoeven we er niet nog even een existentiële crisis bovenop te gooien omdat jij toevallig in een andere god gelooft (of niet gelooft!).

Het is alsof je naar een restaurant gaat en de ober je vertelt dat je verplicht bent om de biefstuk te bestellen, omdat dat het beste gerecht is. Zelfs als je vegetariër bent! Je wilt gewoon lekker je eigen ding kiezen, zonder dat iemand je vertelt wat je moet doen. Snap je?

Ik herinner me een keer dat ik op een verjaardag was en iemand mij agressief probeerde te bekeren. Ik stond daar met mijn stukje taart in mijn hand, en voelde me ineens een proefkonijn in een religieus experiment. Uiteindelijk heb ik maar gezegd dat ik dringend naar de wc moest, en ben ik snel een ander gesprek gaan zoeken. Taart geruild voor rust, zeg maar.

Respect voor het geloof… en de ongeloof

Het punt is niet dat religie slecht is. Integendeel! Voor veel mensen is het een bron van troost, hoop en verbinding. Het kan een kader bieden, een gemeenschap, een gevoel van zingeving. Maar het wordt pas problematisch als het gebruikt wordt om anderen te veroordelen, te controleren of te manipuleren.

Het gaat om respect. Respect voor de overtuigingen van anderen, ook als je ze niet deelt. Respect voor de vrijheid om te geloven, maar ook voor de vrijheid om niet te geloven. Want laten we eerlijk zijn, atheïsme is ook een levensbeschouwing. En een heel legitieme ook.

Stel je voor dat je een kunstgalerie bezoekt. Er hangen allerlei soorten schilderijen: abstracte kunst, realistische portretten, landschappen, noem maar op. Je vindt de ene mooi, de andere lelijk. Maar je gaat toch niet naar iemand toe die een ander schilderij mooi vindt en zeggen: "Nee, jij hebt het fout! Mijn schilderij is de enige echte kunst!" Dat zou toch belachelijk zijn?

Zo is het ook met religie. We hebben allemaal onze eigen 'schilderijen' in ons hoofd, onze eigen ideeën over de zin van het leven. En dat is prima! Laten we elkaar gewoon lekker in onze waarde laten, zonder elkaar de les te lezen.

Mijn motto: Leef en laat leven!

Mijn motto is altijd geweest: Leef en laat leven! Als jouw geloof jou helpt om een beter mens te zijn, helemaal top! Ga ervoor! Maar laat mij met mijn eigen ding bezig zijn, zonder dat je me constant probeert te overtuigen van jouw gelijk. Deal?

Dus, de volgende keer dat iemand je probeert te overspoelen met zijn religieuze overtuigingen, haal diep adem, glimlach vriendelijk, en denk: "Rot op met je religie… op een respectvolle manier, natuurlijk." En ga dan snel een kop koffie halen. Of een stuk taart. Of allebei. Want dat verdien je.

En onthoud: het leven is te kort om je druk te maken over wat anderen vinden. Doe wat goed voelt voor jou, wees aardig voor elkaar, en geniet van elke dag. Amen. (Oh nee, niet weer!)

Misschien moeten we gewoon een 'Religie-vrije zone' instellen. Gewoon, één dag per week, waarop niemand over religie mag praten. Een dag waarop we allemaal even kunnen ademhalen, zonder dat we bang hoeven te zijn om bekeerd te worden. Dat zou toch heerlijk zijn? Misschien moeten we dat eens aan de Tweede Kamer voorstellen.

Maar goed, ik dwaal af. Het belangrijkste is dat we elkaar met respect behandelen, ook als we het niet met elkaar eens zijn. En dat we allemaal de vrijheid hebben om te geloven (of niet te geloven) wat we willen. Want uiteindelijk is dat toch waar het om draait: vrijheid.

Dus, proost! Op de vrijheid van denken, de vrijheid van geloof, en de vrijheid om te zeggen: "Rot op met je religie" (op een vriendelijke manier, natuurlijk!). En vergeet niet: het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen.