Poster We Can Do It

Oké, luister goed, want dit is een verhaal over een poster. Niet zomaar een poster, nee, een poster die in elke studentenkamer, elke feministische boekhandel en waarschijnlijk zelfs achter de koelkast van je oma hangt. Ik heb het natuurlijk over: de "We Can Do It!" poster. Ja, die met die stoere dame in haar blauwe overall en rode bandana. Klinkt bekend? Mooi! Laten we eens kijken hoe deze afbeelding, die eruitziet alsof ze rechtstreeks uit een stripverhaal komt gestapt, zo'n iconische status heeft bereikt. Het is een verhaal vol misverstanden, toevalligheden en een flinke dosis spierballenhumor.

De dame achter de spierballen: Wie is Rosie the Riveter eigenlijk niet?

Eerst even een misverstand uit de wereld helpen. Die dame op de poster? Dat is niet Rosie the Riveter. Ik herhaal: NIET Rosie the Riveter. Oke, technisch gezien is Rosie the Riveter meer een idee dan een persoon. Een soort symbool voor alle vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog de fabrieken overnamen, terwijl de mannen aan het vechten waren. Zie het als een soort 'female empowerment'-versie van de Kerstman. Je weet dat hij niet echt door de schoorsteen komt, maar het idee is gewoon te leuk om los te laten.

De poster zelf is gemaakt door J. Howard Miller in 1943. Dus, wie is dan dat gezicht achter de blauwe overall? Nou, dat is een beetje een mysterie. Jarenlang dacht men dat het Geraldine Hoff Doyle was, een jonge fabrieksarbeidster. Een foto van haar in de fabriek leek inderdaad sprekend op de poster. Probleem? Geraldine zag de poster zelf pas veertig jaar later! En ze had ook maar heel kort in een fabriek gewerkt. Dat verhaal bleek dus een beetje een broodje aap, of in dit geval, een boterham met spierballen.

Uiteindelijk werd Naomi Parker Fraley, een andere fabrieksarbeidster, geïdentificeerd als de waarschijnlijke inspiratiebron. Naomi werkte in een metaalfabriek en droeg – je raadt het al – een blauwe overall en een rode bandana. Alleen, het is niet alsof J. Howard Miller een foto van haar had liggen. Hij zal waarschijnlijk gewoon iemand in zijn hoofd hebben gehad en haar geïdealiseerd hebben, vermengd met wat algemene ideeën over sterke vrouwen. Het is net als met die ene keer dat je dacht dat je Leonardo DiCaprio op straat zag lopen, maar het bleek gewoon iemand met dezelfde haarlijn te zijn. Teleurstellend, maar het idee was even leuk.

Van propagandaposter tot feministisch icoon: Een onverwachte carrièreswitch

De poster was oorspronkelijk helemaal niet bedoeld om een feministisch statement te maken. Nee, het was pure propaganda! J. Howard Miller maakte de poster voor Westinghouse Electric, een bedrijf dat werkte aan oorlogsmaterieel. Het doel? Vrouwen aanmoedigen om in de fabrieken te komen werken, terwijl hun mannen in het buitenland vochten. De boodschap was duidelijk: "Hé dames, jullie kunnen dit! Het is jullie plicht om de oorlog te helpen winnen!" Een beetje zoals een reclame voor wasmiddel, maar dan met meer patriotisme.

Interessant genoeg werd de poster na de oorlog bijna vergeten. Westinghouse hing hem alleen een paar weken op in hun fabrieken en toen verdween hij weer in de archieven. Stel je voor: een kunstenaar maakt een poster die later wereldberoemd wordt, maar hij krijgt het zelf amper mee! Het is net als een muzikant die een nummer schrijft dat een hit wordt, maar hij is alweer met iets anders bezig en denkt er nauwelijks nog aan.

Maar toen, in de jaren '80, dook de poster plotseling weer op. Feministen en andere activisten omarmden de afbeelding als een symbool van vrouwelijke kracht en onafhankelijkheid. Plotseling was "We Can Do It!" niet langer een oproep tot patriottische plicht, maar een kreet voor gelijkheid en empowerment. De poster was als een slapende schoonheid, wakker gekust door de feministische beweging. En sindsdien is ze niet meer te stoppen.

Waarom werkt die poster zo goed? Een paar theorieën:

• De eenvoud: Geen ingewikkelde symboliek, geen moeilijke boodschap. Een sterke vrouw, een stoere pose en de woorden "We Can Do It!" Alles aan de poster is direct en begrijpelijk.
• De herkenbaarheid: De blauwe overall en rode bandana zijn inmiddels iconisch. Je ziet ze overal terug, van carnavalskostuums tot parodieën in tv-series. Het is alsof de poster een eigen leven is gaan leiden.
• De positieve boodschap: "We Can Do It!" is een simpele, maar krachtige boodschap van hoop en vastberadenheid. Het is een boodschap die resoneert met mensen van alle leeftijden en achtergronden. Het is een soort universele cheerleader in posterformaat.

Parodieën en popcultuur: Van Simpsons tot Beyoncé

En dan hebben we het nog niet eens gehad over alle parodieën! De "We Can Do It!" poster is zo bekend, dat je er letterlijk alles mee kunt doen. Homer Simpson die de spierballen showt? Check. Beyoncé die de pose aanneemt? Check. Je eigen oma met een stofzuiger in plaats van een klinknagelpistool? Grote kans! De poster is zo ingebakken in onze popcultuur, dat je er bijna niet omheen kunt. Het is alsof je probeert een gesprek te voeren zonder het woord "eh" te gebruiken. Bijna onmogelijk!

Het is zelfs zo erg, dat ik er nu alweer een paar in mijn hoofd heb. We Can Do Laundry! We Can Do The Dishes! We Can Order Pizza! De mogelijkheden zijn eindeloos. Misschien moet ik zelf maar een paar parodieën gaan maken en er een fortuin mee verdienen. Of, waarschijnlijker, een paar likes op Instagram. Maar hé, we can dream, right?

De moraal van het verhaal: Het onverwachte leven van een propaganda-icoon

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Misschien dat je nooit moet onderschatten wat een simpele poster kan bereiken. Misschien dat je altijd naar de rode bandana moet grijpen als je een dag vol uitdagingen tegemoet gaat. Of misschien gewoon dat je af en toe je mouwen moet oprollen en er vol voor moet gaan. Wat het ook is, de "We Can Do It!" poster blijft een inspiratie, een icoon en een blijvende herinnering aan de kracht van vrouwen (en iedereen die zich door de poster aangesproken voelt, natuurlijk!). En dat, lieve mensen, is iets om op te proosten. Of, nou ja, om een klinknagel op vast te slaan. Wat je maar wilt.

Oh, en onthoud: het is niet Rosie the Riveter. Het is een propaganda poster die per ongeluk een feministisch symbool werd. Maar hey, details, details. We Can Do It!