Place Promised In Our Early Days

Oké, oké, luister even! Ik moet je iets vertellen over een anime die me helemaal van mijn sokken heeft geblazen, zo’n beetje 15 jaar geleden. Iets met melancholie, robots, en een belofte die je harder raakt dan een baksteen in je gezicht. We hebben het over The Place Promised in Our Early Days, of, voor de mensen die het écht stoer willen zeggen: Kumo no Mukō, Yakusoku no Basho. Zeg dat maar eens drie keer snel achter elkaar zonder je tong te breken. Succes!

Nu, voordat je wegklikt omdat je denkt "Anime? Ik ben meer een Netflix-binge-kijker van real-life drama!", hoor me even uit. Dit is geen standaard "magisch meisje redt de wereld" gedoe. Denk meer aan: wat als de koude oorlog nooit écht voorbij ging, maar dan met een gigantische toren die er heel verdacht uitziet en dromen die je letterlijk ziek kunnen maken. Klinkt al beter, toch?

Het verhaal: Een Toren, Een Belofte, en Heel Veel Treurigheid

Het speelt zich af in een alternatief Japan, verdeeld na de Tweede Wereldoorlog. We hebben de Unie (een soort Rusland 2.0) die Hokkaido bezet, en de rest van Japan is… tja, de rest van Japan. En ergens daartussen staat die gigantische toren, de Toren, die zo hoog is dat je hem letterlijk vanuit heel Noord-Japan kunt zien. Hij torent letterlijk over alles en iedereen. Ik wed dat je er je telefoon naar kunt gooien en nog steeds geen krasje krijgt.

Onze helden, Hiroki en Takuya, zijn twee beste vrienden die niets liever doen dan aan hun zelfgebouwde vliegtuig sleutelen. Hun grote droom: naar die toren vliegen! Want waarom ook niet? Het is niet alsof er geen politieke spanningen of mysterieuze krachten in het spel zijn. Natuurlijk niet!

En dan is er Sayuri. Het meisje waar beide jongens stiekem (of misschien niet zo stiekem) verliefd op zijn. Ze deelt hun fascinatie voor de toren, maar dan wordt ze ziek en verdwijnt ze. Klaar. Weg. Poef! Alsof ze in een aflevering van Vermist is beland. De rest van de film draait eigenlijk om het vinden van Sayuri en, oh ja, misschien ook wel de wereld redden van totale vernietiging. Klein detail, toch?

Belangrijke ingrediënten voor dit emotionele festijn:

• Alternatieve Geschiedenis: Alsof onze eigen realiteit niet al ingewikkeld genoeg is, gooien we er nog even een Koude Oorlog-scenario bovenop met extra dystopische saus.
• Traag Tempo: Verwacht geen Fast & Furious actie. Dit is meer een Slow & Melancholic soort actie. Bereid je voor op veel naar de lucht staren en filosofische gesprekken.
• Dromen die Uitkomen (of Niet): Dromen spelen een enorme rol. Letterlijk. Sayuri's dromen zijn verbonden met de toren en kunnen de realiteit beïnvloeden. Denk aan Inception, maar dan met meer tranen.
• Geheimen, Geheimen, Geheimen: Iedereen heeft wel een geheim. De overheid, de Unie, Sayuri, zelfs Hiroki en Takuya verbergen dingen voor elkaar. Het is net een aflevering van Wie is de Mol?, maar dan met minder mol en meer existentiële crisis.

De Toren: Meer dan Zomaar een Hoog Gebouw

Die toren is dus niet zomaar een toren. Het is een soort interface met parallelle universums of zo. Eerlijk gezegd, de wetenschap achter de toren is zo vaag dat ik denk dat de schrijvers gewoon zeiden: "Laten we er iets cool en mysterieus van maken en niemand zal het doorhebben." En weet je wat? Het werkt! Je koopt het gewoon. Je denkt niet na over de praktische bezwaren van een toren die de realiteit kan veranderen, maar geniet van de mooie plaatjes.

De toren is ook een symbool. Een symbool van beloftes, van verlangen, van de onbereikbaarheid van dromen. En van hoe ingewikkeld je leven kan zijn als je verliefd bent op een meisje dat in een coma ligt en verbonden is met een buitenaardse krachtbron. Ja, dat klinkt inderdaad als een samenvatting voor een Tinder-profiel in 2024.

Waarom je dit Moet Kijken (Ondanks de Treurigheid)

Oké, ik geef toe, The Place Promised in Our Early Days is geen film voor als je een avondje wilt lachen. Je krijgt er eerder een existentiële crisis van en een sterke behoefte om met een dekentje op de bank te kruipen en heel veel thee te drinken. Maar dat is juist de kracht ervan.

Het is een film die je raakt. Die je laat nadenken over je eigen dromen, over vriendschap, over liefde, en over de vraag of je ooit echt weet wat er in het hoofd van iemand anders omgaat. Het is een film die prachtig geanimeerd is, met een soundtrack die je kippenvel bezorgt en een verhaal dat je nog lang na het kijken bijblijft.

En ja, het is traag. Soms tergend traag. Maar die traagheid geeft je de tijd om de sfeer op te snuiven, om de personages te leren kennen, om echt te voelen wat ze voelen. Het is een film die je beleeft, niet alleen maar kijkt. Dus, zet je popcorn maar aan de kant, pak je tissues erbij, en bereid je voor op een emotionele achtbaan. Gegarandeerd dat je er achteraf iets anders over denkt.

Conclusie (of toch niet?)

Dus, is The Place Promised in Our Early Days perfect? Nee. Het is soms verwarrend, soms overdreven melancholisch, en soms heb je gewoon geen idee wat er nou precies aan de hand is. Maar het is wel een unieke ervaring. Een ervaring die je doet nadenken, die je emoties losmaakt, en die je herinnert aan de kracht van verbeelding en de waarde van vriendschap.

En laten we eerlijk zijn, wie heeft er nou niet een zwak voor een verhaal over een gigantische toren die de realiteit kan veranderen? Dus ga hem kijken. En als je het niks vindt, dan mag je me persoonlijk een virtuele schop onder mijn virtuele kont geven. Deal?

P.S. En onthoud: als je ooit een toren ziet die er te verdacht uitziet, ga er dan niet naartoe. Geloof me, het is het niet waard.

P.P.S. Ik heb er nog steeds geen idee van waarom de film titel zoiets ingewikkeld is, maar ik vermoed dat het een manier is om de film interessanter te maken dan hij eigenlijk is. Slimme zet!