Pirates And The Caribbean 4

Oké, even een bekentenis. Ik heb ooit, heel lang geleden, Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides in de bioscoop gezien en... snel fluistert... ik vond 'm niet zo erg als iedereen zei. Komt waarschijnlijk omdat mijn verwachtingen al zo laag waren, haha. Maar het zette me wel aan het denken. Waarom kreeg deze film, de vierde in een mega-populaire franchise, zo'n slechte reputatie? En verdient 'ie dat eigenlijk wel?

Laten we eens dieper duiken in de wondere (of misschien minder wondere) wereld van Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides.

De Ontvangst: Een Storm van Kritiek

Het is geen geheim: recensenten waren niet blij. Kijk, de eerste film, The Curse of the Black Pearl, was een verrassing. Nieuw, fris, en met een Johnny Depp die een iconisch personage neerzette. De sequels waren oké, maar... laten we eerlijk zijn, ze werden steeds complexer en misschien ook wel een beetje vermoeiender.

En toen kwam On Stranger Tides. Critici klaagden over:

• Een onsamenhangend plot.
• Minder spectaculaire actiescènes. (Minder zeeslagen? Boo!)
• Het ontbreken van Orlando Bloom en Keira Knightley. (Sorry Will en Elizabeth!)
• En, tja, de film voelde gewoon... anders.

Maar... is dat alles? Is het gewoon een geval van 'verwachtingen te hoog'?

Wat On Stranger Tides Wel Goed Deed

Ho, wacht even! Laten we nou niet meteen alles afkraken. Er zijn namelijk best wel een paar dingen die On Stranger Tides goed deed:

• Penelope Cruz als Angelica. Serieus, ze was een geweldige toevoeging. Een sterke, onafhankelijke vrouw die Jack Sparrow op zijn nummer zette. Meer Angelica, alsjeblieft!
• Een meer 'down-to-earth' verhaal. Vergeet de eindeloze piratenvergaderingen en bovennatuurlijke wezens. Dit keer draaide het om de Fontein van de Eeuwige Jeugd, een mythe die toch iets meer tot de verbeelding spreekt. (Of is dat alleen mijn midlife crisis die spreekt?)
• De Sirenes. Oké, ze zagen er misschien niet precies uit zoals we ze ons voorstelden (eerder een soort onderwaterzombies dan schone nimfen), maar ze zorgden wel voor een paar spannende scènes.
• De terugkeer van Barbossa. Geoffrey Rush is altijd geweldig, en zijn transformatie van piraat naar kaper in dienst van de koning was een interessante wending. (Wie had dat ooit gedacht?)

Kijk, het is geen The Curse of the Black Pearl, maar het is ook geen totale ramp. Het is gewoon... een andere Pirates film. En misschien is dat wel het probleem. Misschien wilden mensen gewoon meer van hetzelfde, en kregen ze dat niet.

De Veranderde Formule: Waarom On Stranger Tides Anders Voelde

Er zijn een paar duidelijke redenen waarom On Stranger Tides zo anders aanvoelde dan de eerdere films:

• Nieuwe regisseur. Gore Verbinski regisseerde de eerste drie films, en Rob Marshall nam het over voor On Stranger Tides. Dat is alsof je plotseling een ander team op je favoriete voetbalclub zet. De stijl is anders, de focus is anders, alles is anders.
• Focus op Jack Sparrow. De eerdere films waren meer ensemble-films. On Stranger Tides focust vooral op Jack. Sommigen vonden dat geweldig, anderen misten de dynamiek tussen de verschillende personages. (Persoonlijk vond ik het soms een beetje teveel Jack.)
• Minder spectaculaire actiescènes. Zoals eerder gezegd, minder zeeslagen, minder gigantische tentakels. Meer... mensen die rondrennen in de jungle. (Niet per se slecht, maar wel anders.)

Bovendien was er de productie zelf. De film werd in 3D opgenomen, wat invloed had op de choreografie en camerahoeken. En, laten we eerlijk zijn, de 3D was niet echt baanbrekend. (Misschien hadden ze beter meer geld kunnen stoppen in het script?)

De Vergelijking met de Vorige Films

Het is onvermijdelijk: On Stranger Tides wordt altijd vergeleken met de eerdere Pirates films. En daar verliest hij het vaak.

The Curse of the Black Pearl was een verrassing. Het zette de toon voor de hele franchise en introduceerde ons aan de geliefde personages. Dead Man's Chest en At World's End waren groter, epischer, maar ook complexer. Ze probeerden teveel te doen, en dat merkte je.

On Stranger Tides probeerde het weer simpel te houden, maar misschien te simpel. Het miste de magie en het hart van de eerste film, en de schaal en ambitie van de tweede en derde.

Maar, ik herhaal, Penelope Cruz was geweldig. En de Sirenes waren eng. En Barbossa was... Barbossa.

De Erfenis van On Stranger Tides

Ondanks de negatieve recensies was On Stranger Tides een commercieel succes. Het bracht meer dan een miljard dollar op, wat bewijst dat mensen nog steeds van Jack Sparrow en de Pirates wereld houden. (Hollywood luistert vooral naar geld, dus het vervolg, Dead Men Tell No Tales, was onvermijdelijk.)

Maar de film heeft wel de toon gezet voor de rest van de franchise. De nadruk op Jack Sparrow, de minder spectaculaire actiescènes, de verandering van regisseurs... het is allemaal terug te zien in de latere films. (Of... tenminste, de ene latere film. Hopelijk komen er nog meer!)

Dus, is On Stranger Tides een slechte film? Nee, niet per se. Het is gewoon... een Pirates of the Caribbean film die niet helemaal weet wat hij wil zijn. Het is een beetje vergeten, een beetje overgeslagen. Maar het heeft wel zijn momenten. (En Penelope Cruz. Nooit vergeten Penelope Cruz.)

Wat denk jij? Ben ik te aardig voor On Stranger Tides? Of is het eigenlijk wel een beetje onderschat? Laat het me weten in de comments!

Bonus: Mijn Persoonlijke Favoriete Momenten

• Het gevecht in de straten van Londen. (Altijd leuk om Jack Sparrow door een drukke stad te zien rennen.)
• De ontmoeting met de zeemeerminnen. (Echt creepy, op een goede manier.)
• Barbossa's nieuwe hoed. (Serieus, die hoed is iconisch.)
• Eigenlijk alle scènes met Penelope Cruz. (Ik ben een fan, oké?)

En... dat was het! Bedankt voor het lezen van mijn (misschien iets te lange) analyse van Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides. Tot de volgende keer, en vergeet niet: "Why is the rum always gone?"