Picture Of Dorian Gray Picture
Oké, even eerlijk, wie van ons heeft er niet eens gefantaseerd over een deal met de duivel? Niet letterlijk natuurlijk, want hallo, wie heeft er nog een deal met de duivel tegenwoordig? Maar gewoon... stiekem hopen dat die extra kilo's opeens weg zijn, of dat je eeuwig jong blijft terwijl je favoriete jeans verslijt. Denk aan het Instagram-filter dat permanent aan staat.
Dat is dus, in een notendop, waar The Picture of Dorian Gray van Oscar Wilde over gaat. Een verhaal over een bloedmooie jongeman, Dorian Gray, die zo bang is om oud te worden dat hij wenst dat zijn portret de last van de veroudering in zijn plaats zou dragen. Klinkt een beetje als de wens die je doet als je een vallende ster ziet, maar dan met een serieuze twist.
Het portret als spiegel van de ziel (ofzo iets)
Stel je voor: je hebt een spiegel. Maar deze spiegel reflecteert niet alleen je uiterlijk, maar ook je innerlijke zelf. Elke leugen, elke slechte daad, elke egoïstische gedachte, wordt zichtbaar in het spiegelbeeld. Dat is het dus met dat portret van Dorian Gray. Terwijl hij er uitziet alsof hij net uit een advertentie voor rimpelcrème is gestapt, verandert dat portret in een gruwelijk aftreksel van zijn steeds verder corrumperende ziel.
Must Read
Een beetje zoals die foto die je vriend op Facebook tagt, waar je eruitziet alsof je rechtstreeks uit de kroeg bent gekomen, terwijl je dacht dat je er nog redelijk uitzag. Alleen dan permanent en met veel meer existentiële crisis.
De verleiding van het eeuwige leven
De basis van het verhaal is, natuurlijk, die ijdelheid. Dorian is obsessed door zijn jeugd en schoonheid. Hij wil niet accepteren dat de tijd tikt, dat rimpels onvermijdelijk zijn. Wie wel, trouwens? Maar Dorian drijft het tot het extreme. Het is alsof je een date hebt met je crush en je alle filters op Instagram gebruikt om er 'natuurlijk' uit te zien. Alleen is dit dan de life-hack-versie.
Hij laat zich verleiden door de filosofie van Lord Henry Wotton, een soort influencer van de 19e eeuw, die hem vertelt dat het enige dat telt schoonheid en plezier is. Lord Henry is die ene vriend die je altijd aanmoedigt om 'nog één shotje' te nemen, ook al weet je dat je de volgende ochtend spijt gaat krijgen. Een soort evil twin, maar dan in een fluwelen jasje.
Waar het misgaat: morele kompas kwijt
Omdat Dorian zich geen zorgen hoeft te maken over de gevolgen van zijn daden, geeft hij zich over aan een leven van hedonisme. Hij breekt harten, veroorzaakt ongelukken en raakt verstrikt in louche praktijken. Het portret vangt al deze zonden op. Het is alsof je een gigantische vuilnisbak hebt waar je al je rommel in gooit, in de hoop dat niemand het ooit zal zien. Maar de vuilnisbak wordt steeds voller en stinkt steeds harder.
En dat is het punt. Dorian kan zich verschuilen achter zijn jeugdige uiterlijk, maar de waarheid komt altijd aan het licht. Net zoals je niet eeuwig kunt liegen over je leeftijd op Tinder, uiteindelijk komt het toch uit. De realiteit haalt je in.
Herkenbaar? Hell yeah!
Denk eens na. Hoe vaak hebben we niet geprobeerd om de waarheid te verdraaien, om er beter uit te zien dan we zijn? Hoe vaak hebben we niet een filter gebruikt om onze rimpels te verbergen, of een leugentje om bestwil verteld om een situatie te vermijden? We zijn allemaal een beetje Dorian Gray, stiekem bang voor de spiegel.
Het is die angst voor veroudering die ons drijft tot rare dingen. Bottox party's met vriendinnen, die obsessie met sporten... Het zijn allemaal pogingen om de tijd te verslaan. Niet dat daar iets mis mee is, maar Dorian Gray laat zien wat er gebeurt als je erdoor geobsedeerd raakt.
De les van Dorian Gray
De moraal van het verhaal is eigenlijk heel simpel: schoonheid is vergankelijk, maar karakter is blijvend. Het gaat er niet om hoe je eruit ziet, maar om wie je bent. Het is belangrijker om een goed mens te zijn, dan om er goed uit te zien.
En oké, misschien is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Maar het is wel iets om over na te denken. Vooral als je weer eens een foto van jezelf ziet waar je eruitziet alsof je net bent ontsnapt uit een horrorfilm. Acceptatie is key.
The Picture of Dorian Gray is dus veel meer dan een gotische roman. Het is een spiegel die ons voorhoudt hoe ijdelheid en obsessie met uiterlijk ons kunnen corrumperen. Het is een waarschuwing om niet te veel waarde te hechten aan de buitenkant, en om je te richten op de binnenkant. En het is een perfect excuus om je minder schuldig te voelen over die extra cupcake. Want hey, het is beter om een tevreden dikkertje te zijn dan een eeuwige beauty met een verrotte ziel.
Dus, de volgende keer dat je in de spiegel kijkt, vraag jezelf dan af: is dit het soort portret dat ik wil achterlaten?
Misschien gewoon die ene selfie met het perfecte licht delen. Maar vergeet niet: wees jezelf. Alle filters ten spijt!
En... ga eens wat vaker offline! Het echte leven is namelijk een stuk leuker. En wie weet, misschien ontmoet je wel je eigen Lord Henry in het café om de hoek. Just kidding... of toch niet?
