Philip Huff Broer En Zus

Ken je dat? Dat je een boek leest en denkt: "Ja, precies! Zo is het dus!" Alsof de schrijver in je hoofd heeft gekeken en jouw leven in een roman heeft gegoten. Nou, dat gevoel had ik dus bij Philip Huff's Broer en Zus. Oké, misschien niet mijn leven letterlijk, want ik heb geen broer die worstelt met...nou ja, je weet wel, dingen. Maar de dynamiek, de spanningen, de liefde, de irritatie...dat is universeel. Dat is echt.

Het is net een Familie-Bordspel...maar dan Zonder Duidelijke Regels

Huff schetst een beeld van een gezin waar je zo op bezoek zou kunnen gaan...als je zin hebt in een rollercoaster. De broer, Max, is een soort tikkende tijdbom, vol onverwerkte emoties en de zus, Eva, probeert de boel bij elkaar te houden, alsof ze een gebroken vaas aan het lijmen is. En hun ouders? Die doen hun best, maar je kent het wel, soms zijn ouders net de navigatie in de auto die je net de verkeerde afslag in stuurt.

Je ziet die familie aan tafel zitten tijdens het kerstdiner, en je voelt de spanning bijna knetteren als de kaarsvlammen. Alsof ze een potje Mens Erger Je Niet spelen, maar dan met hun diepste angsten en onzekerheden. En de dobbelsteen? Die is vervangen door awkward stiltes en goedbedoelde, maar totaal verkeerd uitpakende, opmerkingen. Heerlijk herkenbaar toch?

Ik bedoel, wie heeft er nou niet een familiegebeurtenis meegemaakt waarbij iemand iets zei wat beter ongezegd had kunnen blijven? Of waarbij je je afvroeg of je beter had kunnen thuisblijven en Netflix had kunnen kijken? Broer en Zus voelt alsof Huff die momenten heeft gevangen en ze onder een microscoop heeft gelegd. En dan zie je pas écht hoe complex en hilarisch (en soms ook pijnlijk) het allemaal is.

De Schoonheid van Disfunctioneren

Het grappige is dat juist die disfunctionaliteit het zo herkenbaar maakt. Want wie heeft er nou een perfecte familie? Ik denk dat perfecte families alleen bestaan in reclames voor wasmiddel. In het echte leven is het allemaal wat rommeliger, wat chaotischer, wat...menselijker.

Eva, de zus, is een soort heldin in het verhaal. Ze is de lijm die het gezin bij elkaar houdt, de buffer tussen Max en de rest van de wereld. Ze is de ‘fixer’, de persoon die altijd probeert de boel op te lossen, zelfs als dat betekent dat ze zichzelf wegcijfert. Ken je iemand zo? Misschien ben je het zelf wel! Ik denk dat we allemaal wel een beetje een Eva in ons hebben, de drang om de harmonie te bewaren, zelfs als de harmonie ver te zoeken is. Ze doet me denken aan mijn eigen tante die tijdens verjaardagen altijd probeert te voorkomen dat mijn oom weer begint over politiek... een onmogelijke taak, maar ze blijft het proberen!

Max, de broer, is een complexer figuur. Hij is getraumatiseerd, worstelt met zijn demonen en komt daardoor soms onsympathiek over. Maar Huff weet hem te portretteren op zo'n manier dat je hem toch begrijpt, dat je medelijden met hem voelt. Hij is als een verdwaalde puppy, die blaft en gromt, maar eigenlijk gewoon een knuffel nodig heeft. Alleen is hij daar zelf niet van bewust. En dat maakt het juist zo tragisch.

Van Verwachtingen en Teleurstellingen

Een groot thema in Broer en Zus is de druk van verwachtingen. De ouders hebben bepaalde ideeën over hoe hun kinderen zouden moeten zijn, en Max en Eva worstelen daarmee. Alsof je meedoet aan een schoonheidswedstrijd waar je nooit voor hebt ingeschreven.

Het is net als met die verjaardagen. Iedereen verwacht dat je blij bent met het cadeau dat je krijgt, zelfs als het een lelijk beeldje is dat je absoluut niet nodig hebt. En je moet lachen om de grappen van je oom, zelfs als ze al honderd keer verteld zijn. Je moet voldoen aan de verwachtingen, anders ben je een spelbreker. En die druk kan verstikkend zijn.

En dan de teleurstellingen. De teleurstelling van de ouders als Max weer eens de mist in gaat. De teleurstelling van Eva als ze erachter komt dat ze niet iedereen kan redden. De teleurstelling van Max als hij beseft dat hij niet kan voldoen aan de verwachtingen. Het is een vicieuze cirkel van hoop en teleurstelling die je als lezer echt raakt.

Humor als Overlevingsmechanisme

Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Huff strooit gelukkig ook met de nodige humor. En dan niet van die geforceerde, ‘haha-ik-ben-grappig’-humor, maar van die subtiele, ironische humor die voortkomt uit de absurditeit van het leven. Het is de humor die je nodig hebt om te overleven, de humor die je helpt om de donkere momenten te relativeren.

Het is net als wanneer je keukenkastje open doet en er valt een hele lading Tupperware op je hoofd. Het is vervelend, het is pijnlijk, maar als je er achteraf op terugkijkt, kun je er toch wel om lachen. Het is die vorm van humor die Broer en Zus zo leesbaar maakt, zelfs als de onderwerpen zwaar zijn.

Een Spiegel van de Realiteit

Broer en Zus is geen feelgoodroman. Het is geen verhaal met een happy end waar iedereen gelukkig samenleeft tot in lengte van dagen. Het is een eerlijk, rauw en soms pijnlijk portret van een familie die worstelt met zichzelf en met elkaar. Maar juist die eerlijkheid maakt het zo krachtig. Het is een spiegel van de realiteit, een bevestiging dat je niet de enige bent die worstelt met familieperikelen.

Dus, als je op zoek bent naar een boek dat je aan het denken zet, dat je aan het lachen maakt en dat je misschien zelfs een beetje doet huilen, dan is Broer en Zus zeker een aanrader. Bereid je voor op een emotionele rollercoaster, maar beloof me dat je na het lezen de telefoon pakt en je broer of zus belt. Want uiteindelijk is familie toch alles wat we hebben, ook al zijn ze soms net zo irritant als een sok met een gat erin.

Het is een boek dat nog lang nasmeult, net als de geur van die kerstboom die je maar niet weg kan gooien, ook al zijn de naalden al lang uitgevallen. Een boek dat je doet nadenken over je eigen familie, je eigen verwachtingen en je eigen tekortkomingen. En dat is misschien wel het mooiste wat een boek kan doen. Of, zoals mijn oma altijd zei: "Familie kies je niet, maar je moet er wel mee leren dansen!" En Philip Huff heeft ons de muziek gegeven.