Partir C Est Mourir Un Peu

Oké, luister eens even. Ik ga je iets vertellen over een Franse uitdrukking die zo dramatisch is, dat het bijna lachwekkend wordt. Ik heb het over: “Partir, c’est mourir un peu.” Vrij vertaald: "Vertrekken, is een beetje sterven." Ja, echt waar! Alsof je been eraf gehakt wordt als je je schoonmoeder gedag zegt.

Het is alsof de Fransen een Olympische gouden medaille willen winnen in sentimenteel zijn. Serieus, kunnen we even een collectief "Ooh la la!" roepen voor zoveel melodrama?

Waar komt deze poëtische flauwekul vandaan?

Nou, de eer (of oneer) gaat naar de Franse dichter Edmond Haraucourt. Deze meneer was blijkbaar extreem gevoelig, want in zijn gedicht "Rondel de l'Adieu" uit 1892 (dus al meer dan een eeuw geleden, mensen!) dropte hij deze legendarische zin. Ik vermoed dat hij waarschijnlijk net afscheid had genomen van zijn croissant en het er gewoon even uit moest gooien.

Stel je voor, je staat op het perron, zwaait naar de trein die je geliefde (of je schoonmoeder, we oordelen niet) wegvoert, en in plaats van gewoon een beetje verdrietig te zijn, voel je je alsof je levensenergie langzaam wegsijpelt. Bam! Partir, c’est mourir un peu!

Maar wacht even, voordat je helemaal in een existentiële crisis belandt, laten we deze uitdrukking even in perspectief plaatsen.

Wat betekent het echt?

In essentie betekent “Partir, c’est mourir un peu” dat elk afscheid, hoe klein ook, een soort verlies met zich meebrengt. Je laat iets achter: een plek, een persoon, een ervaring. Het is het besef dat dingen veranderen, dat niets eeuwig duurt. Het is een tikkeltje melancholisch, een snufje nostalgisch, en een hele hoop Frans drama.

Denk er eens over na. Elke keer dat je een boek uitleest, laat je een wereld achter. Elke keer dat je een baan verlaat, sluit je een hoofdstuk af. Elke keer dat je je huis uitgaat, laat je (hopelijk) de afwas achter je (sorry, ik dwaal af). Het is allemaal een klein beetje sterven, toch?

Oké, misschien niet sterven sterven. Laten we het houden op een klein beetje... vervagen? Een mini-dood van een specifieke ervaring.

Maar waarom zo dramatisch?

Goede vraag! Misschien zijn het de Fransen gewoon. Misschien zit het in de baguette. Misschien is het de filosofische erfenis van Sartre en Camus die in de lucht hangt. Wie zal het zeggen?

Maar ik denk dat het ook te maken heeft met de menselijke aard. We hechten ons aan dingen. We creëren herinneringen. En het idee dat we iets moeten loslaten, zelfs als het voor ons bestwil is, kan pijnlijk zijn.

Stel je voor: je beste vriend verhuist naar een ander continent. Ja, je kunt skypen en Whatsappen, maar het is niet hetzelfde als samen naar een slechte film kijken en er achteraf over roddelen. Dat is een stukje van jou dat verloren gaat, nietwaar? Partir, c’est mourir un peu!

Hoe kunnen we deze doodsangst overleven?

Goed nieuws! Je hoeft niet in een depressie te belanden elke keer dat je de deur uitstapt. Hier zijn een paar tips om de "Partir, c'est mourir un peu" blues te overwinnen:

• Accepteer het! Ja, afscheid nemen is moeilijk. Maar het hoort bij het leven. Verzet je er niet tegen, omarm het. (Nou ja, niet te strak, want dan wordt het weer awkward.)
• Focus op de toekomst! Wat brengt de nieuwe situatie je? Nieuwe kansen, nieuwe ervaringen, nieuwe mensen om mee te roddelen over slechte films!
• Houd contact! Dankzij technologie kunnen we contact houden met mensen over de hele wereld. Skype, Facebook, Instagram... misbruik die tools! (Maar niet stalkerig, hè?)
• Maak nieuwe herinneringen! Nieuwe plek, nieuwe jij, nieuwe herinneringen. De oude zijn er nog, maar je maakt gewoon een nieuwe stapel. Zie het als een uitbreiding van je leven, niet als een vervanging.
• Eet een croissant! Oké, dit heeft er misschien niets mee te maken, maar het is wel lekker. En het is Frans!

Voorbeelden uit het echte leven (met een knipoog)

• Je verlaat je bed 's ochtends: Partir, c'est mourir un peu voor de heerlijke comfort van je kussen.
• Je eindigt een binge-watch sessie op Netflix: Partir, c'est mourir un peu voor de verslavende cliffhangers.
• Je geeft de laatste reep chocolade aan je kind: Partir, c'est mourir un peu voor je zoete verlangens (oké, deze is wel echt pijnlijk).

De conclusie (eindelijk!)

“Partir, c’est mourir un peu” is misschien een beetje overdreven, maar het is wel een mooie manier om te zeggen dat afscheid nemen moeilijk is. Het is een erkenning van de vergankelijkheid van het leven, de schoonheid van herinneringen en de onvermijdelijkheid van verandering. Dus, de volgende keer dat je afscheid moet nemen, denk er dan even aan, glimlach, en weet dat je niet helemaal doodgaat. Misschien alleen een heel klein beetje.

En onthoud, het leven is te kort om je druk te maken over elk klein afscheid. Geniet van de reis, maak herinneringen, en eet die croissant! Au revoir!

Oh, en mocht je je afvragen of Edmond Haraucourt zelf zijn eigen woorden serieus nam... dat is weer een verhaal voor een andere keer. Misschien wel eentje die eindigt met “Revenir, c'est renaître un peu.” (Terugkeren is een beetje herboren worden!)