Paco Gaat Naar De Opera

Hé hallo daar! Even gezellig kletsen, ja? Over... Paco. En de opera. Ja, je leest het goed. Paco, die normally gesproken een hekel heeft aan alles wat riekt naar klassieke muziek en dure stoelen. What gives, zou je zeggen?

Nou, het verhaal begint (zoals de meeste goede verhalen) met een weddenschap. Of nou ja, een weddenschap...meer een soort "Ik daag je uit!" momentje. Je kent het wel. Iets met een verloren sleutelbos, een potje sjoelen wat uit de hand liep, en opeens stond Paco voor de keuze: een week lang elke ochtend om 6 uur 's ochtends aerobics met tante Truus (brrr...alleen al de gedachte!) of...een avondje opera.

Spoiler alert: tante Truus won niet. Of nou ja, ze won indirect. Paco koos voor de opera. Ik zou zeggen: verstandig, maar laten we eerlijk zijn, niemand kiest voor tante Truus' aerobics. Behalve tante Truus dan, misschien.

Dus daar ging Paco, tegen zijn zin in. Netjes in het pak (nou ja, netjes...hij had de stofzuiger er even overheen gehaald), met een blik van 'Ik wil hier NU weg' op zijn gezicht. Je kon zien dat hij liever een frietje ging halen bij de snackbar om de hoek, serieus. Maar goed, een man een man, een woord een woord. Alhoewel...Paco kennende, had hij vast stiekem gehoopt dat er een meteoriet insloeg ofzo, iets waardoor de opera geannuleerd zou worden. Maar nee hoor, de sterren stonden niet aan zijn kant (of juist wel, afhankelijk van hoe je het bekijkt!).

Oké, eerste obstakel: de dresscode. Paco dacht dat een 'net pak' voldeed. Oh boy, was hij even verrast toen hij de andere bezoekers zag. Dame in lange jurken, mannen in smoking... Paco's pak leek opeens meer op een pyjama. Oeps! Maar goed, hij hield vol. Met strak geknepen billen, dat wel.

Tweede obstakel: het geluid. Paco is meer van de keiharde gitaren en de beukende beats. Al die hoge noten en dramatische zang... het was een complete cultuurshock. Hij zat constant met zijn oren te wiebelen, alsof hij wilde checken of ze het nog wel deden. Ik zag hem echt denken: "Is dit nou muziek? Waar is de bas?"

Derde obstakel: de taal. De opera was in het Italiaans. Paco spreekt...een klein beetje Nederlands. En heel goed Rotterdams. Italiaans? Nada. Niente. Zero. Hij begreep er geen snars van. Gelukkig had hij een programmaboekje, maar dat was meer een vorm van abonneebescherming. Zelfs met de vertaling bleef het abracadabra.

En dan hadden we nog de pauze! De rij voor de bar was langer dan die voor de Efteling op een warme zomerdag. En de prijzen... AUW! Paco keek naar zijn portemonnee, die al begon te huilen. Een glaasje wijn kostte meer dan een complete maaltijd bij zijn stamkroeg. Hij besloot het bij een bekertje water te houden. Water...de droefenis.

Je vraagt je nu natuurlijk af: heeft Paco het overleefd? Het antwoord is ja. Met hangen en wurgen. Hij heeft de hele opera uitgezeten. Hij heeft niet geslapen (nou ja, misschien een klein beetje dan). Hij heeft niet gelachen (behalve dan om die ene meneer met die enorme pruik). Hij heeft simpelweg...geleden.

Maar hier komt het interessante gedeelte. Na de opera, toen hij weer buiten stond, in de frisse lucht...zag ik iets in zijn ogen veranderen. Er was...een glimlach. Een kleine, stiekeme glimlach. "Het was...anders," zei hij. "Ik heb er niks van begrepen, maar...het was wel indrukwekkend."

Wacht even, wat?! Had Paco nu toch genoten van de opera? Misschien niet op de manier waarop de meeste mensen ervan genieten. Maar hij had wel iets ervaren. Iets nieuws. Iets buiten zijn comfortzone. En dat, lieve mensen, is toch wat het leven de moeite waard maakt, nietwaar?

Dus wat hebben we geleerd? Ten eerste: daag jezelf uit! Ga eens naar de opera, ook al denk je dat je het niks vindt. Wie weet verras je jezelf. Ten tweede: vermijd aerobics met tante Truus ten alle koste! En ten derde: Paco gaat misschien nog wel een keer naar de opera. Alhoewel, hij heeft me wel gevraagd om hem te beloven dat we dan wel heel veel frietjes achteraf gaan halen. Fair enough, Paco. Fair enough.

De nasleep

Natuurlijk was het verhaal nog niet helemaal klaar. De volgende dag kreeg ik een telefoontje van Paco. Hij klonk...anders. "Ik heb research gedaan," zei hij. "Over opera. Het is eigenlijk best wel vet, weet je? Al die verhalen over liefde en dood en jaloezie... dat is toch gewoon Game of Thrones met gezang?"

Paco de cultuurbarbaar?

Ik was even sprakeloos. Paco, die opera vergelijkt met Game of Thrones? Had ik dit echt gehoord? Ik moest lachen. "En wat nu?" vroeg ik. "Ga je nu zelf aria's zingen onder de douche?"

"Nee," zei Paco. "Maar ik ga wel proberen om een beetje Italiaans te leren. Zodat ik de volgende keer wel begrijp wat ze zingen. En misschien...misschien ga ik dan wel weer. Maar dan wel met een goede snackbar in de buurt."

De moraal van het verhaal

Dus daar heb je het. Paco, die tegen wil en dank naar de opera ging, en er uiteindelijk toch iets positiefs uithaalde. Het bewijst maar weer dat je soms je eigen grenzen moet verleggen, je open moet stellen voor nieuwe ervaringen. En dat je nooit moet onderschatten wat een avondje opera (of een verloren weddenschap) met je kan doen.

En wat betreft tante Truus...die aerobics, die zijn nog steeds niet aan de orde. Gelukkig maar, denk ik zo. Voor ons allemaal.

Wat vind jij? Durf jij de uitdaging aan? Ga jij naar de opera? Laat het me weten! Ik ben benieuwd!

En Paco? Die is nu druk bezig met het leren van Italiaans. Ik hoor hem af en toe al 'O sole mio' mompelen. Ik weet niet of de buren daar blij mee zijn, maar hey, je moet ergens beginnen, toch?

Ciao!