Pa Pinkelman En Tante Pollewop

Zo, even lekker bijkletsen, hè? Weet je, ik zat laatst te denken aan van die hele oude kinderprogramma’s. Ken je dat gevoel? Van die series waar je eigenlijk alleen nog een vage herinnering aan hebt, maar die je toch een warm gevoel geven. Nou, raad eens wie er in mijn hoofd opdook?

Juist! Pa Pinkelman en Tante Pollewop!

Man, man, man, wat was dat iets! Een duo zo onwaarschijnlijk als hagelslag op een pizza, maar toch… het werkte! Althans, in mijn herinnering dan. Misschien dat als ik het nu terug zou kijken, ik me af zou vragen waar ik eigenlijk naar keek als kind. Ken je dat?

Maar even serieus, Pa Pinkelman... die goedzak met z’n eeuwige pijp en die Tante Pollewop, een vrouw met… tja, met wat eigenlijk? Een hoop levensvreugde, dat sowieso! En een behoorlijke dosis eigenzinnigheid, lijkt me zo achteraf.

Wie waren ze eigenlijk, die twee?

Pa Pinkelman, gespeeld door kinderboekenschrijver Paul Biegel (jawel, die Paul Biegel!), was een soort… oeh, hoe leg je dat uit? Een levensgenieter? Een knutselaar? Een man die op avontuur gaat zonder precies te weten waar hij naartoe gaat? Ik denk het allemaal! Hij was in ieder geval iemand die het leven nam zoals het kwam. Met een flinke korrel zout, uiteraard.

En dan Tante Pollewop. Briljant vertolkt door Wieteke van Dort (die kennen we natuurlijk allemaal), was ze een soort rots in de branding, maar dan wel een rots die af en toe zelf ook een beetje wankelt. Ze was lief, zorgzaam, maar zeker ook niet op haar mond gevallen. En dat had Pa Pinkelman af en toe ook wel nodig, toch?

Wat deden ze dan?

Nou, dat is dus het grappige. Eigenlijk... niets. Ze dwaalden een beetje rond, ze beleefden kleine avontuurtjes, ze ontmoetten bijzondere mensen (of poppen, dat kon ook nog wel eens). Het was allemaal heel simpel, heel laagdrempelig. Geen spectaculaire special effects, geen ingewikkelde verhaallijnen. Gewoon, een beetje klooien en lol trappen. Is dat niet stiekem wat we allemaal willen? Gewoon een beetje klooien en lol trappen?

En die liedjes! O, die liedjes! “De Pa Pinkelman Kwam uit de Peel”, wie kent hem niet? Ik betrap mezelf er nog steeds op dat ik 'm af en toe in mijn hoofd heb. En dan dat dansje erbij! Hilarisch. En ook wel een beetje awkward, eerlijk gezegd. Maar juist dat maakte het zo leuk!

Denk je dat kinderen van tegenwoordig dit nog leuk zouden vinden? Ik vraag het me af. De lat ligt tegenwoordig zo hoog. Alles moet flitsend, snel, spectaculair. Pa Pinkelman en Tante Pollewop, dat is slow-motion-tv vergeleken met wat ze nu voorgeschoteld krijgen. Maar misschien, héél misschien, is er nog wel ruimte voor een beetje onschuldige, eenvoudige humor. Toch?

Ik denk dat de charme van Pa Pinkelman en Tante Pollewop 'm zat in de simpelheid en de warmte. Het was een programma zonder pretenties. Het wilde je niet iets leren, het wilde je alleen maar een beetje laten lachen. En dat lukte! Althans, bij mij dan. En bij een heleboel andere mensen van mijn leeftijd, durf ik te wedden.

Waarom is het zo blijven hangen?

Goede vraag! Ik denk dat het te maken heeft met nostalgie. Het roept een gevoel van geborgenheid op, van een tijd waarin alles nog wat overzichtelijker was. Een tijd waarin je 's middags na school voor de buis zat met een glas ranja en een koekje, en je je geen zorgen hoefde te maken over de ingewikkelde wereld om je heen.

Maar het is meer dan alleen dat. Het is ook de onvergetelijke combinatie van Paul Biegel en Wieteke van Dort. Hun chemie was perfect. Je geloofde ze gewoon. Je geloofde dat Pa Pinkelman écht uit de Peel kwam en dat Tante Pollewop écht zo'n lieve, excentrieke tante was. Dat is toch knap?

En dan die kostuums! Die pijp van Pa Pinkelman, die jurk van Tante Pollewop… iconisch! Ze waren zo herkenbaar, zo uniek. Ik denk dat je ze overal zou herkennen, zelfs als je ze in het wild zou tegenkomen (al is die kans natuurlijk nihil, haha!).

Het is ook de taal! Die heerlijke ouderwetse taal! Met woorden en uitdrukkingen die je tegenwoordig nauwelijks nog hoort. “Potverdriedubbeltjes!” “Ollekebolleke!” Het is net alsof je een tijdmachine instapt en teruggaat naar een andere tijd. Een tijd waarin alles nog een beetje trager ging en waarin mensen nog de tijd namen om met elkaar te kletsen.

Zou het nu nog werken?

Tja, dat is de hamvraag, hè? Ik denk dat het moeilijk zou zijn om het succes van Pa Pinkelman en Tante Pollewop te evenaren. De tijden zijn veranderd. Kinderen zijn kritischer, veeleisender. Ze zijn gewend aan een bepaald niveau van productie en entertainment.

Maar aan de andere kant… misschien is er juist wel behoefte aan iets simpels, iets echts, iets hartverwarmends. Iets dat niet schreeuwt om aandacht, maar dat je langzaam maar zeker in je hart sluit. Iets dat je doet lachen zonder dat je je hoeft te schamen.

Misschien moet iemand het gewoon proberen. Een remake maken. Met nieuwe acteurs, nieuwe verhalen, maar met dezelfde geest en sfeer. Zou dat wat zijn? Ik zou in ieder geval wel nieuwsgierig zijn! Al blijf ik natuurlijk altijd een zwak houden voor de originele Pa Pinkelman en Tante Pollewop. Die zitten voor eeuwig in mijn hart (en in dat van velen anderen, denk ik).

Dus, wat vind jij? Pa Pinkelman en Tante Pollewop: vergeten glorie of een tijdloze klassieker? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar jouw mening! En nu, op naar de volgende kop koffie!