Oscar Et La Dame Rose

Okay, dus je wilt het hebben over "Oscar et la dame rose"? Oscar en de roze dame, voor ons Hollanders. Zit je goed? Koffie binnen handbereik? Mooi! Want dit... dit is een boek dat je even bijblijft, snap je?

Het is van Éric-Emmanuel Schmitt. Ken je 'm? Zo niet, onthoud die naam! Hij schrijft dingen die je echt aan het denken zetten, maar dan zonder dat je het gevoel hebt dat je een filosofie college bijwoont. Beloofd!

Het verhaal: een achtbaan van emoties

Het gaat dus over Oscar, een jongen van tien. En... en hij is ziek. Echt ziek. Weet je, met een hoofdletter Z. Hij ligt in het ziekenhuis en heeft niet zo heel lang meer. Au... dat is al een binnenkomer, toch? Maar wacht, het wordt... beter? Op een bepaalde manier dan.

Enter: Mamie-Rose. Een vrijwilligster in het ziekenhuis. Oude dame, knalroze pak, een verleden als worstelaar... Ja, echt! Zo’n personage dat je meteen in je hart sluit. Zij is de sleutel, begrijp je? Zonder Mamie-Rose... nou ja, dan was het een heel ander, en waarschijnlijk veel deprimerender, verhaal geweest.

Ze verzint een spelletje voor Oscar. Elke dag moet hij doen alsof hij tien jaar ouder wordt. Stel je voor: Maandag ben je 10, dinsdag 20, woensdag 30... Zo beleeft hij, in theorie, een heel leven in twaalf dagen. Slim bedacht van Mamie-Rose, vind je niet? Of ben ik nou gek?

Het idee is dat hij dan meer leert over het leven. Over liefde, over ruzie, over carrière, over ouder worden, over... alles eigenlijk. En natuurlijk, ook over doodgaan. Want dat hoort er helaas ook bij. Pff... Het is zwaar, maar het is ook... ik weet niet... inspirerend? Hoopvol?

Waarom het je raakt (garantie!)

Wat dit boek zo goed maakt, is de manier waarop het geschreven is. Het is in de vorm van brieven. Oscar schrijft brieven aan God. Ja, aan God! Vind je dat niet briljant? Een jongen die op sterven ligt, die brieven schrijft aan een instantie waar hij misschien niet eens in gelooft. Maar ja, wie anders moet hij nou aanspreken, hè? Zijn ouders? Die zijn compleet van de kaart. De dokters? Die doen hun best, maar... het is niet genoeg.

En die brieven... die zijn zo eerlijk, zo puur, zo... kinderlijk. Hij schrijft over wat hij voelt, over zijn angsten, over zijn hoop, over zijn verliefdheid op Peggy Blue (een ander ziek meisje in het ziekenhuis, smelt!). Het is echt heel moeilijk om niet ontroerd te raken door die brieven. Echt, daag jezelf maar uit! Ik wed dat je het niet droog houdt.

Het boek is ook heel toegankelijk. De taal is simpel, de zinnen zijn kort. Je hoeft geen literatuurwetenschapper te zijn om dit te begrijpen. Het is gewoon een eerlijk verhaal, verteld door de ogen van een kind. En dat... dat is vaak veel krachtiger dan alle ingewikkelde analyses en metaforen bij elkaar.

Plus, het is kort. Je hebt het zo uit. Perfect voor een avondje op de bank met een kop thee (of een glas wijn, wie ben ik om te oordelen?). Maar laat je niet misleiden door de lengte. Dit boek heeft een impact. Geloof me.

De thema’s: zwaarte en lichtheid hand in hand

Oké, dus waar gaat het boek nou echt over? Duh, over de dood. Maar ook over het leven! Over liefde, over vriendschap, over geloof (of het gebrek daaraan), over acceptatie, over... de zin van het bestaan. Beetje zware kost, hè? Maar het wordt gebracht met een zekere... lichtheid. Een humor ook. Dat is knap, vind ik.

Het is niet een deprimerend boek. Echt niet! Het is een boek dat je laat nadenken over wat belangrijk is in het leven. Over hoe je je tijd besteedt. Over hoe je omgaat met tegenslagen. Over hoe je liefde geeft en ontvangt. Goh, klink ik nu als een zelfhulpgoeroe? Sorry!

Mamie-Rose leert Oscar om elke dag te waarderen. Om te leven in het nu. Om te kijken naar de kleine dingen. Een zonsondergang, een glimlach, een lief woord. En dat... dat is een les die we allemaal wel kunnen gebruiken, toch? Zeker in deze tijd, waarin we allemaal zo druk zijn met van alles en nog wat.

Een ander thema is de rol van volwassenen. Oscars ouders zijn in eerste instantie heel onhandig. Ze weten niet wat ze moeten zeggen, ze weten niet hoe ze moeten reageren. Ze zijn bang. Logisch natuurlijk, maar het helpt Oscar niet. Mamie-Rose daarentegen, die is er gewoon. Die luistert, die geeft advies, die is eerlijk. Zij laat zien hoe je wél met een stervend kind om kunt gaan. Belangrijk.

Dus, moet je het lezen?

Echt waar? Vraag je dat nu nog? Ja! Lees het! Lees het nu! Of straks. Maar lees het! Het is een prachtig boek. Een boek dat je raakt, een boek dat je aan het denken zet, een boek dat je even doet stilstaan bij wat belangrijk is in het leven. En dat... dat is toch de moeite waard? Of niet dan?

Bereid je wel voor. Het is niet een boek dat je leest zonder er iets aan over te houden. Het kan je emotioneel maken. Het kan je verdrietig maken. Maar het kan je ook hoop geven. En het kan je laten zien dat zelfs in de donkerste tijden, er nog licht is. Dankjewel, Mamie-Rose!

Dus, pak dat boek! Duik erin! En laat me weten wat je ervan vond. Ik ben benieuwd!

Oh, en nog een tip: lees het in het Frans! (Als je dat kunt natuurlijk.) De taal van Schmitt is zo mooi, zo poëtisch. Het maakt het verhaal nog intenser. Maar de vertaling is ook prima hoor! Geen paniek!

Voilà! Dat was mijn pleidooi voor "Oscar et la dame rose". Of "Oscar en de roze dame". Hoe je het ook wilt noemen. Ga het lezen! Je zult er geen spijt van krijgen. Beloofd!