Oj Simpson If I Did It

Goedemiddag beste lezers! Even een open deur intrappen: we hebben het allemaal wel eens gedaan. Niet dát gedaan, natuurlijk. Ik bedoel, we hebben allemaal wel eens een project gehad dat zo bloedstollend slecht was, zo’n ramp, dat je je afvroeg: “Hoe kan ik dit nu wegmoffelen?” Niet dat ik het zou weten hoor… kuch Laten we het hebben over de koning van het wegmoffelen, de maestro van de “oeps, mijn vinger gleed uit”-mentaliteit: OJ Simpson.

We kennen de beste man vooral van twee dingen: fantastische football prestaties en… nou ja, laten we zeggen “een ietwat controversiële hobby als verdachte in een spraakmakende rechtszaak.” En dan was er dat beruchte boek: "If I Did It." Alsof je baas vraagt: "Heb je dat rapport af?" en jij antwoordt: "Nou... áls ik het al af zou hebben, en áls ik het zou schrijven alsof een hypothetische collega het deed... dan zou het er zó uitzien." Dat is "If I Did It" in een notendop.

Kijk, we kennen het allemaal. Je hebt een slechte dag. Misschien heb je per ongeluk koffie gemorst op de laptop van je collega (geen namen noemen!). En je denkt: "Shit. Hoe ga ik dit oplossen?" Nou, je kunt het toegeven. Je kunt het ontkennen. Of je kunt een boek schrijven over "Als een hypothetische ik, in een fantasiewereld, de laptop van een hypothetische collega zou vernielen, dan zou ik het misschien zo doen."

## Wat was er zo gek aan "If I Did It"? Het meest bizarre aan het boek was natuurlijk de hele premisse. Alsof OJ zelf zei: "Nee, ik heb Nicole en Ron niet vermoord. Maar áls ik het gedaan zou hebben, héél hypothetisch dan, dan zou het ongeveer zo gegaan zijn." Alsof je een recept voor een taart bakt, maar dan met de disclaimer: "Nee, ik ga deze taart niet écht bakken. Maar als ik het zou doen, dan zou ik er gif in stoppen! ... grapje!" Niet echt de manier om mensen gerust te stellen, hè?

Het boek was eigenlijk een langgerekte, ongemakkelijke poging om de schuld te bekennen zonder het echt te doen. Het was als een dans: twee stappen vooruit, drie stappen achteruit. "Nee, ik heb het niet gedaan! Maar... wacht... stel dat ik het wel gedaan had, dan... oeps!" Het was een bizar staaltje van zelfrechtvaardiging, verpakt in de vorm van een "hypothetisch" verhaal.

Het boek dat niet gelezen mocht worden (maar iedereen wél las)

Door protesten werd de publicatie oorspronkelijk gestopt. De familie van Ron Goldman kwam in het bezit van de rechten en publiceerde het uiteindelijk toch, met een kleine aanpassing: de "If" werd heel klein afgedrukt. Dus de cover las eigenlijk: "I Did It." Subtiel, hè? Alsof je een T-shirt draagt met "Ik ben onschuldig" maar dan met een bloedvlek erop. Het was cynisch, macaber, en tegelijkertijd... briljant.

Het hele gebeuren rondom "If I Did It" is eigenlijk een reflectie van onze eigen kleine pogingen om verantwoordelijkheid te ontlopen. We hebben allemaal wel eens iets gedaan waar we niet trots op zijn. Misschien heb je per ongeluk de laatste koekjes opgegeten (sorry!), of heb je net iets te hard gelogen over je ervaring op je cv (wie niet?). Maar in plaats van een boek te schrijven over "Als ik die koekjes zou opeten, zou ik het zó doen", proberen we het meestal gewoon stil te houden, of we geven het gewoon toe en kopen een nieuwe doos koekjes.

## Waarom blijft het fascineren? De fascinatie met "If I Did It" komt waarschijnlijk voort uit het feit dat het zo grotesk is. Het is alsof OJ Simpson een spiegel voorhoudt aan de maatschappij en zegt: "Kijk, dit is hoe ver we kunnen gaan in onze pogingen om de waarheid te ontlopen." Het is een extreme versie van iets wat we allemaal in mindere mate doen. We verbloemen, we ontwijken, we draaien er omheen. Maar OJ nam het naar een nieuw niveau. Een niveau dat zo bizar is dat het bijna lachwekkend wordt.

Het boek is als een slecht toneelstuk. De dialogen zijn houterig, de plot is onlogisch en de personages zijn onsympathiek. Maar toch, je kunt niet wegkijken. Je wilt weten hoe het afloopt. Of beter gezegd, je wilt weten hoe OJ Simpson probeert te verkopen dat het niet afliep zoals het afliep (snap je ‘m nog?).

## De lessen die we (misschien) leren Dus, wat kunnen we leren van "If I Did It"? Misschien is het dat eerlijkheid uiteindelijk het langst duurt. Of dat het beter is om gewoon je fouten toe te geven en verder te gaan. Of misschien is het gewoon dat we soms allemaal een beetje gek zijn. Dat we allemaal wel eens de neiging hebben om onze verantwoordelijkheid te ontlopen. Maar hopelijk, hopelijk gaan we niet zó ver als OJ Simpson.

Het is alsof je per ongeluk de auto van de buurman hebt gedeukt en je denkt: "Misschien kan ik er gewoon een post-it op plakken met 'Sorry! - Iemand anders'?" Oké, misschien is dat een beetje overdreven. Maar het punt is: soms is het makkelijker om eerlijk te zijn dan om een ingewikkeld complot te verzinnen. En als je dan toch een boek wilt schrijven over je hypothetische misdaad, doe het dan als fictie. Noem het "De hypothetische avonturen van een hypothetische moordenaar." Of zo.

Het verhaal van "If I Did It" is eigenlijk een tragikomedie. Het is triest omdat het gaat over verlies, geweld en ontkenning. Maar het is ook komisch omdat het zo absurd is. Het is een herinnering dat de menselijke creativiteit geen grenzen kent, vooral als het gaat om het ontlopen van verantwoordelijkheid. Laten we dat vooral niet vergeten.