Never Let Me Go Boek

Oké, dus je zit hier, waarschijnlijk omdat je iemand bent die graag boeken leest, of misschien omdat je gewoon aan het scrollen was en mijn koptekst leuk vond. Hoe dan ook, welkom bij mijn poging om 'Never Let Me Go', van Kazuo Ishiguro, uit te leggen zonder in huilen uit te barsten. Ik zal mijn best doen, beloofd!

Laat me je gelijk waarschuwen: dit boek is zwaar. Niet 'ik heb een stuk taart te veel gegeten'-zwaar, maar 'ik heb een existentiële crisis en denk na over de sterfelijkheid'-zwaar. Maar hé, dat is toch wat we willen, toch? Een beetje emotionele achtbaan? Geen zorgen, ik zal proberen de rit een beetje lichter te maken met wat humor. Want anders, tja, anders zouden we allemaal in een hoekje liggen te huilen met een bak ijs.

Wat is 'Never Let Me Go' in godsnaam?

Simpel gezegd, 'Never Let Me Go' gaat over een groep jonge mensen die opgroeien op Hailsham, een nogal idyllische school in het Engeland van de late 20e eeuw. Alles lijkt vrij normaal, behalve... nou ja, het is niet normaal. Er zijn subtiele hints, vreemde regels, en een algemeen gevoel dat er iets niet helemaal klopt. Denk aan een zomerkamp, maar dan met een sinistere ondertoon en een dreigend gevoel dat op je nek hijgt.

De hoofdpersonen zijn Kathy, Ruth en Tommy. Ze zijn beste vrienden, en hun relaties zijn... ingewikkeld. Denk aan een liefdesdriehoek, maar dan met een extra laagje van existentieel drama. En alsof dat nog niet genoeg is, leren we langzaam maar zeker de vreselijke waarheid over wie ze zijn en wat hun lot is.

Dus, wat is die vreselijke waarheid? Tromgeroffel... Ze zijn klonen, gefokt om hun organen te doneren. Jup, je leest het goed. Geen normale banen, geen vakanties, geen pensioen. Alleen de grimmige wetenschap dat ze op een dag zullen "voltooien" (een eufemisme voor sterven) na een aantal donaties.

Belangrijke Spelers (zonder spoilers... soort van)

• Kathy H.: Onze verteller, een zachte en observerende vrouw die de leiding heeft over de gehele verhaal. Ze is verliefd op Tommy, maar dat is een beetje een zooitje, zoals je zult ontdekken.
• Ruth: De bruisende, soms manipulatieve, beste vriendin van Kathy. Ze is het type dat altijd controle wil hebben, zelfs als ze geen flauw idee heeft wat ze doet. Zie het als de Regina George van Hailsham, maar dan met een diepgaande angst voor de dood.
• Tommy: De goedaardige, maar soms gefrustreerde, jongen met een artistieke flair. Hij is een beetje een kluns en kan zijn emoties niet altijd goed uiten, wat, gezien de omstandigheden, begrijpelijk is. Hij is ook de focus van zowel Kathy's als Ruth's affectie, wat leidt tot de genoemde zooitje.

Waarom zou je dit boek lezen (als je het mentaal aankunt)?

Oké, ik heb het nu al behoorlijk somber laten klinken, maar 'Never Let Me Go' is eigenlijk een prachtig, zij het hartverscheurend, boek. Hier zijn een paar redenen waarom je het zou moeten lezen (als je je emotionele bagage aankan):

• Het stelt belangrijke vragen. Over moraliteit, de waarde van het leven, en wat het betekent om mens te zijn. Geen lichte kost, maar wel stof tot nadenken (en misschien een nachtje wakker liggen).
• De personages zijn levensecht. Ondanks hun ongebruikelijke situatie, zijn Kathy, Ruth en Tommy verrassend herkenbaar. Ze worstelen met vriendschap, liefde, jaloezie en de angst voor het onbekende, net als wij.
• Ishiguro's schrijfstijl is prachtig. Hij weet een sfeer van dromerigheid en onbehagen te creëren die je vanaf de eerste pagina in zijn greep houdt. Zelfs als je niet van het verhaal houdt, kun je de schoonheid van de taal waarderen.
• Het is een wake-up call. Het boek dwingt je om na te denken over de privileges die je hebt en de dingen die je als vanzelfsprekend beschouwt. Na het lezen van 'Never Let Me Go' zul je misschien wat meer dankbaar zijn voor je eigen, normale, leven.

Wist je dat...? (Leuke feitjes om indruk mee te maken op feestjes)

Nu je toch bezig bent met dit depressieve meesterwerk, hier zijn wat interessante weetjes om te delen op je volgende boekenclub bijeenkomst (of gewoon om je vrienden mee te irriteren):

• Het boek is verfilmd! En ja, het is net zo deprimerend als het boek. Maar de cast is geweldig (Carey Mulligan, Keira Knightley, Andrew Garfield), dus als je van martelen jezelf houdt, ga je gang.
• Ishiguro won de Nobelprijs voor de Literatuur in 2017. Niet specifiek voor 'Never Let Me Go', maar het laat wel zien dat hij een behoorlijk goede schrijver is. En hij had deze depressieve ellende geschreven.
• Het idee voor Hailsham is gebaseerd op een intern kostschool systeem. Zonder de klonen, natuurlijk. Althans, dat is wat zij willen dat je denkt.

Dus, moet je het lezen of niet?

Tja, dat is de hamvraag, hè? Als je op zoek bent naar een luchtige, feel-good roman, dan is 'Never Let Me Go' absoluut niet je kopje thee. Maar als je bereid bent om je emoties op de proef te stellen en na te denken over de grote vragen van het leven, dan kan dit boek een krachtige en onvergetelijke ervaring zijn.

Ik zal niet liegen, je zult waarschijnlijk huilen. Veel. Maar soms is het goed om even goed uit te huilen. Het ruimt de geest op, weet je wel? En misschien leer je er nog iets van ook. Of niet. Wie weet?

Denk eraan, je bent gewaarschuwd. Ik ben niet verantwoordelijk voor eventuele existentiële crises die je na het lezen van dit boek zult ervaren. Maar hey, we kunnen er altijd samen over praten... met een grote bak ijs. En misschien een therapeut.

Conclusie: 'Never Let Me Go' is een prachtig, hartverscheurend en diepgaand boek dat je nog lang na het lezen zal bijblijven. Lees het op eigen risico... en vergeet de tissues niet.

Oh, en als je het uit hebt, laat me dan weten wat je ervan vond. Dan kunnen we samen janken. Grapje! (Soort van.)

Succes, en moge de emotionele kracht met je zijn!