Namen Van De 3 Koningen

Oke, laten we het even hebben over die Drie Koningen. Je kent ze wel, die gasten die in de kerstperiode figureren, op die soms ietwat kneuterige kerststalletjes staan, vaak met een gouden kroon scheef op hun hoofd. Ze komen altijd net iets te laat aan bij de geboorte van Jezus, alsof ze vastzaten in de file op de A2. Maar goed, ze komen er uiteindelijk toch. En ze brengen cadeautjes! Goud, wierook en mirre. Serieus, wie brengt er nou mirre? Is dat iets wat je nog in de supermarkt kan vinden? Ik vraag me af of Maria zoiets had van: "Oh, dankjewel! Kan ik er een lekker theetje mee zetten?"

Waar ik eigenlijk heen wil is dit: hun namen. Ja, die dus. Die zijn nogal... specifiek, zeg maar. Alsof je iemand kent die Berend-Jan, Christiaan-Willem of weet ik veel hoe heet. Namen die je op een verjaardag minstens drie keer moet herhalen voordat tante Mien het doorheeft.

De namen, de mythe, de… euhm… cadeautjes

Dus, hoe heten ze nou? Gaspard, Melchior en Balthasar. Gaspard. Klinkt een beetje alsof je net je buik stoot en per ongeluk een scheetje laat. "Oeps, Gaspard!" Melchior… die naam doet me altijd denken aan een of andere futuristische robot uit een oude sciencefictionfilm. Je weet wel, zo'n log ding met knipperende lichtjes en een piepende stem. En dan Balthasar. Die vind ik persoonlijk nog de meest 'normale' klinken, maar toch, alsof hij een adellijke titel heeft en een enorm landgoed ergens in Friesland beheert.

Het grappige is dat we eigenlijk niet zeker weten of het wel echt koningen waren. De Bijbel heeft het over ‘wijzen uit het oosten’. Misschien waren het gewoon een paar slimme astronomen met een goede reisgids en een voorliefde voor baby's en ongebruikelijke geschenken. Stel je voor: een clubje sterrenkijkers dat ’s nachts op een kameel zit en tegen elkaar zegt: “Volgens mij moeten we hier linksaf, naar dat schuurtje met de lichtjes.”

En dan die cadeautjes. Goud, dat snap ik. Dat is altijd handig. Wierook is ook nog wel te begrijpen, lekker geurtje in huis, beetje spiritueel doen. Maar mirre? Echt? Ik heb serieus nog nooit iemand mirre zien gebruiken. Ik denk dat die arme Jozef dacht: "Goh, leuk. Kunnen we dit ruilen voor luiers?" Stel je voor dat ze moderne cadeaus mee hadden genomen: een bon voor een massage, een tegoedbon voor een online webshop, of een supersnelle babyfoon met nachtzicht. Dat zou pas echt handig zijn geweest!

De achtergrond: Even serieus… (even dan)

Oké, even zonder dollen. De symboliek achter de cadeautjes is natuurlijk wel belangrijk. Goud staat voor koningschap, wierook voor goddelijkheid en mirre, tja, mirre staat voor het lijden en de dood. Een beetje luguber cadeautje voor een pasgeboren baby, maar het symboliseert wel dat Jezus niet alleen koning en god was, maar ook mens, met alle kwetsbaarheden die daarbij horen. Beetje zware kost voor zo’n klein ventje, niet?

Er is ook nog de discussie over hoeveel koningen het er nou eigenlijk waren. De Bijbel noemt geen aantal, maar omdat er drie cadeaus waren, gaan we er maar vanuit dat het er ook drie waren. Misschien waren het er wel tien, en hadden ze gewoon lootjes getrokken wie de cadeaus mocht dragen. “Oké, ik heb wierook. Wie heeft mirre? Niemand? Serieus?!”

Hoe dit alles met jou te maken heeft

Waarom ik je dit allemaal vertel? Omdat die Drie Koningen, Gaspard, Melchior en Balthasar (of hoe je ze ook mag noemen), eigenlijk best herkenbaar zijn. Denk er maar eens over na. Ze zijn:

• Een beetje onhandig: Ze kwamen te laat, hun cadeaus waren een beetje raar, en ze zagen er waarschijnlijk niet al te florissant uit na die lange reis.
• Een beetje overdreven: Koningen? Of gewoon slimme jongens met een goede telescoop? Wie zal het zeggen?
• Maar vooral: Goed bedoelend: Ze wilden een nieuw leven verwelkomen en gaven wat ze hadden.

En dat is iets waar we ons allemaal wel in kunnen herkennen, toch? We zijn allemaal wel eens te laat, we doen soms dingen die een beetje raar zijn, maar we proberen allemaal wel iets goeds te doen. Net als Gaspard, Melchior en Balthasar. Dus, de volgende keer dat je een kerststalletje ziet met die drie figuren, denk dan niet alleen aan die rare namen, maar ook aan de boodschap: Dat zelfs een beetje onhandige, overdreven figuren met goede bedoelingen de wereld een stukje mooier kunnen maken.

Misschien moeten we volgend jaar zelf ook mirre gaan geven. Gewoon, om te kijken wat er gebeurt. Ik ben benieuwd naar de reactie! "Oh, mirre! Dankjewel! Ehm... wat kan ik hier eigenlijk mee?" Precies. Dat is de magie van de Drie Koningen. Ze zijn raar, maar toch ook weer heel menselijk. En hun namen… tja, die onthoud je in ieder geval wel.

Oh, en nog even een laatste gedachte: Stel je voor dat die drie koningen een WhatsApp-groep hadden. De berichten zouden waarschijnlijk iets zijn als:

Gaspard: "Guys, we zijn bijna bij Bethlehem! Wie heeft de routebeschrijving?"
Melchior: "Ikke! Maar mijn GPS doet een beetje raar. Hij zegt dat we over de snelweg moeten, maar er lopen alleen maar schapen."
Balthasar: "Maak je geen zorgen, ik heb een kaart! Een papieren kaart. Beetje ouderwets, maar het werkt altijd!"
Gaspard: "Oké, top! Oh nee, wacht… ik ben mijn mirre vergeten! Kan iemand even omdraaien?"
Melchior: "Grapje? We zijn al bijna bij het kribje! Laat maar zitten, die baby heeft toch al genoeg cadeautjes!"
Balthasar: "Trouwens, wie heeft de selfie-stick meegenomen? Dit moment moet vastgelegd worden!"

Zie je? Heel herkenbaar. Precies zoals wij zijn als we op vakantie gaan. Alleen dan met kamelen en mirre.

Dus, onthoud de namen, lach erom, en onthoud dat het om de goede intenties gaat. En misschien, heel misschien, kunnen we volgend jaar allemaal een beetje meer als Gaspard, Melchior en Balthasar zijn. Behalve dan dat stukje met de mirre. Dat laten we misschien toch maar achterwege. Tenzij je weet wat je ermee moet doen, natuurlijk. In dat geval: laat het me weten!

En als je dan toch bezig bent, google dan even hoe je wierook op de juiste manier aansteekt. Want ik ken genoeg mensen die het al eens hebben geprobeerd, en hun huis bijna in de fik hebben gestoken. Dat zou zonde zijn. Zeker met kerst. Fijne kerst, en vergeet de Drie Koningen niet! (En hun ietwat bizarre cadeaus). Proost!