Mozes In Het Biezen Mandje

Ken je dat moment dat je in de supermarkt staat, en je ziet zo’n jonge moeder stuntelen met haar kind? Zo’n kleintje dat net in de buggy past en alleen maar aan het krijsen is? Laatst zag ik er eentje en ik dacht even: "Oh, jeetje, dat is me toch wat!" Maar toen bedacht ik me: elk kind is ooit baby geweest, toch? En elk mens heeft een begin. En soms... soms is dat begin best wel een spannend verhaal.

Dat bracht me eigenlijk op Mozes. Ja, die Mozes. De man van de Tien Geboden, de man die het Joodse volk uit Egypte leidde, de man met de baard. Maar laten we even teruggaan naar het begin. Veel mensen vergeten dat Mozes, voordat hij een epische leider was, een baby was. Een heel bijzonder babietje, nota bene.

En dat is waar het verhaal van "Mozes in het biezen mandje" begint. Beetje dramatisch, toch? Alsof het een sprookje is. Maar geloof me, de realiteit was minstens net zo heftig.

Het gevaarlijke klimaat van Egypte

Oké, even wat context. In die tijd was er een farao in Egypte die niet zo gek was op het idee van al die Joden daar. Ze werden met de dag meer en de farao dacht: “Hmm, dat wordt me wat. Straks komen ze nog in opstand!” (Klinkt logisch, toch?)

Dus wat deed hij? Hij gaf een verschrikkelijke opdracht: alle pasgeboren Joodse jongetjes moesten worden vermoord. Brrr, kippenvel! Dat is toch te bizar voor woorden? Stel je voor, dat je net een kindje hebt gekregen en je moet beslissen of je je eigen kind in de rivier gooit!

Maar goed, hier komen de biezen in beeld.

De briljante (en wanhopige) oplossing: een mandje!

Mozes’ moeder, Jochebed, was natuurlijk radeloos. Ze kon haar kind niet zomaar laten vermoorden. Dus wat deed ze? Ze bedacht een plan. Een nogal gewaagd plan, moet ik zeggen.

Ze maakte een waterdicht mandje van biezen. Biezen zijn een soort riet, weet je wel? Die groeien vaak langs het water. Ze dichtte het mandje af met pek en hars, zodat er geen water in kon komen. En toen... stopte ze haar baby Mozes in het mandje. En plaatste het in het riet langs de Nijl.

Dus, even samenvattend, een moeder zet haar baby in een waterdicht mandje en zet het in de rivier. Klinkt als een recept voor een ramp, toch? Maar er zat wel een slimme gedachte achter.

Waarom de Nijl?

• De Nijl was een heilige rivier voor de Egyptenaren. Misschien dat de goden zich over het kind zouden ontfermen? (Je weet maar nooit!)
• Het was een plek waar vaak mensen kwamen. De kans dat iemand het mandje zou vinden, was groter dan ergens in een afgelegen woestijn.

En dan had ze nog haar dochter, Mirjam, die op een afstandje keek wat er zou gebeuren. Een soort baby-oppas-missie, maar dan met levensbedreigende consequenties. Arm kind, wat moet zij zich zorgen hebben gemaakt.

De redding komt uit onverwachte hoek

En hier komt het verrassende deel van het verhaal. Wie vond het mandje? Juist, de dochter van de farao! Zij was aan het baden in de Nijl (posh!) en zag het mandje drijven. Ze liet het halen en toen ze het openmaakte... daar lag een huilende baby.

Je zou denken: “Oh nee, nu is het afgelopen!” Maar nee, de dochter van de farao kreeg medelijden. Ze zag dat het een Joods kindje was, maar ze besloot hem te redden. Sterker nog, ze besloot hem op te voeden als haar eigen zoon!

Nu, dat is toch een plot twist van jewelste! De dochter van degene die alle Joodse babyjongetjes wilde vermoorden, adopteert er eentje. Het is bijna te mooi om waar te zijn.

Ze noemde hem Mozes, wat "uit het water getrokken" betekent. En zo werd Mozes dus opgevoed aan het Egyptische hof, als een prins! Stel je dat eens voor!

De ironie van het lot

Wat ik zo fascinerend vind aan dit verhaal, is de ironie. De farao wilde de Joden onderdrukken, maar door zijn eigen dochter werd er een Joods kind gered en opgevoed, die later zou uitgroeien tot degene die het Joodse volk uit Egypte zou leiden. Hoe karmisch is dat?!

Het laat zien dat je niet altijd kunt controleren wat er gebeurt. Dat er soms onverwachte wendingen in het leven zijn die alles veranderen. En dat zelfs in de meest duistere tijden er hoop kan zijn.

Bovendien, het is gewoon een ontzettend goed verhaal. Spanning, drama, een held, een schurk, een onverwachte redding... Het heeft alles! Eigenlijk zouden ze er een film van moeten maken... oh wacht, die is er al, waarschijnlijk meerdere keren!

Wat kunnen we hier nu van leren?

Oké, genoeg gegeek over Mozes. Wat kunnen we nu eigenlijk leren van dit verhaal? Behalve dat je nooit een baby in een mandje in de rivier moet zetten, natuurlijk. (Dat is sowieso geen goed idee, don't try this at home!)

• Moed: Jochebed had ontzettend veel moed om haar kind zo in gevaar te brengen, maar ze had ook geloof in een goede afloop.
• Vindingrijkheid: Soms moet je creatief zijn om problemen op te lossen. Een waterdicht mandje? Wie had dat gedacht!
• Hoop: Zelfs als alles hopeloos lijkt, is er altijd een sprankje hoop. En soms komt die hoop uit de meest onverwachte hoek.
• Het onverwachte: Het leven zit vol verrassingen. Je kunt niet alles plannen, dus je moet flexibel zijn en je aan kunnen passen aan nieuwe situaties.
• De kracht van mededogen: De dochter van de farao toonde mededogen met een onbekend kind, en dat veranderde alles.

Dus, de volgende keer dat je een baby ziet, denk dan even aan Mozes in het biezen mandje. Bedenk dat elk mens een verhaal heeft, en dat soms de meest gewone mensen de meest bijzondere dingen kunnen bereiken. En dat je nooit weet wat de toekomst brengt. Misschien wordt dat krijsende kind in de supermarkt wel de nieuwe Mozes. (Oké, dat is misschien wat overdreven, maar je snapt mijn punt!)

En vergeet niet: Houd moed! En misschien een beetje pek en hars bij de hand, voor het geval dat. (Grapje!)