Mornings In Jenin Susan Abulhawa

Nou, luister even! Ik zat dus laatst in mijn favoriete café, je weet wel, die met die veel te luide jazzmuziek en de koffie die eigenlijk thee moet heten. En ik had net Mornings in Jenin van Susan Abulhawa uit, een boek dat me eerlijk gezegd een beetje van mijn stuk bracht. Ik dacht: hier moet ik iemand over vertellen! Maar ja, hoe maak je zoiets zwaars nou luchtig? Uitdaging accepted!

Een Palestijnse Saga: Van Tent tot… Nou ja, Van Alles eigenlijk!

Mornings in Jenin is dus basically een familie-epos, maar dan niet zoals je oma’s favoriete Bouquetreeks. We praten hier over een Palestijnse familie, de Abulhejas, die in 1948 uit hun huis in Ein Hod worden verdreven. Klinkt al niet als een lachertje, toch? En geloof me, het wordt er niet vrolijker op met de bezetting, de vluchtelingenkampen en al het andere drama. Maar Abulhawa heeft een manier van schrijven die je grijpt en niet meer loslaat. Je voelt de pijn, de liefde, de woede… Het hele pakket.

Verdrijving en de Zoektocht naar Identiteit: Wie Ben Ik, Waar Kom Ik Vandaan?

De kern van het verhaal draait om Ismail, de oudste zoon, die door Israëlische soldaten wordt meegenomen en als Joodse jongen wordt opgevoed. Zie je het al voor je? Een jongen die opgroeit zonder te weten wie zijn echte familie is, met een compleet andere identiteit. Dat is toch next-level drama! Stel je voor dat je er na 20 jaar achter komt dat je eigenlijk patatbakker had moeten worden in plaats van accountant! Een beetje hetzelfde, maar dan met veel grotere gevolgen.

Zijn zus, Amal, is het andere centrale personage. Zij groeit op in het vluchtelingenkamp Jenin en probeert een leven op te bouwen te midden van alle chaos. Ze is slim, vastberaden en een beetje rebels (zoals het hoort!). Amal is echt een doorzetter, ze gaat studeren, reist de wereld over en probeert haar stem te laten horen. Ze is de hoop in dit verhaal, een sprankje licht in de duisternis. Maar dat betekent niet dat haar leven een picknick is, verre van dat!

Het Vluchtelingenkamp: Een Thuis… of Toch Niet?

Het vluchtelingenkamp Jenin is bijna een personage op zich in dit boek. Het is een plek van armoede, frustratie en wanhoop, maar ook van veerkracht, solidariteit en… heel veel thee, denk ik. (Oké, dat laatste verzin ik er zelf bij, maar ik vermoed dat er heel wat thee gedronken wordt in een Palestijns vluchtelingenkamp). Het is een plek waar generaties opgroeien in de schaduw van de bezetting, waar de droom van een eigen staat levend wordt gehouden, ondanks alles. Best triest, toch? Maar ook heel inspirerend.

Waarom Je Dit Boek Zou Moeten Lezen (Zelfs Als Je Geen Zin Hebt in Zware Kost)

Oké, oké, ik snap het. Een boek over het Israëlisch-Palestijnse conflict klinkt misschien niet als het meest relaxte leesvoer. Maar Mornings in Jenin is meer dan dat. Het is een verhaal over:

• Familie: De band tussen de Abulhejas is onbreekbaar, ondanks alles wat ze meemaken.
• Identiteit: Wie ben je als je je thuis bent kwijtgeraakt? Een vraag waar we allemaal wel eens mee worstelen, toch? (Oké, misschien niet letterlijk je thuis, maar je snapt het punt).
• Verlies: De Abulhejas verliezen hun huis, hun dierbaren, hun hoop… Maar ze geven nooit op.
• Liefde: Tussen familieleden, tussen geliefden, tussen mensen die elkaar steunen in moeilijke tijden. Liefde is een rode draad in dit verhaal, ondanks alle ellende.
• Geschiedenis: Het boek geeft een indringend beeld van de Palestijnse ervaring, een perspectief dat je misschien niet vaak hoort. (En dat is belangrijk, want de geschiedenis wordt nu eenmaal door de winnaars geschreven, zeg ik altijd maar).

En ja, het is een zwaar boek. Je zult misschien af en toe een traantje wegpinken (of een hele rivier, dat kan ook). Maar het is ook een belangrijk boek. Het zet je aan het denken, het laat je kennismaken met een andere cultuur en het geeft je een beter begrip van een complex conflict. En bovendien is het gewoon goed geschreven! Abulhawa heeft een prachtige, poëtische schrijfstijl die je meesleept in het verhaal.

Een Boek Met Een Boodschap (Maar Niet Zo’n Vervelende)

Mornings in Jenin is geen objectief verslag van de geschiedenis. Het is het verhaal van een familie, verteld vanuit een Palestijns perspectief. Abulhawa steekt haar mening niet onder stoelen of banken. Ze is kritisch op de Israëlische bezetting en op de manier waarop de Palestijnen worden behandeld. Maar ze valt ook de Palestijnse leiders aan voor hun corruptie en hun onvermogen om een oplossing te vinden voor het conflict.

Het is dus geen propaganda, maar een genuanceerd verhaal over menselijkheid, verlies en hoop. Het laat je nadenken over de complexiteit van het conflict en over de gevolgen van oorlog en bezetting voor gewone mensen. En dat is belangrijk, want uiteindelijk draait het allemaal om mensen, toch?

Conclusie: Ga Dat Boek Lezen! (En Laat Me Weten Wat Je Ervan Vindt!)

Dus, mocht je nog op zoek zijn naar een goed boek om te lezen (of mocht je gewoon een excuus zoeken om niet naar die verplichte verjaardag te gaan), dan raad ik je Mornings in Jenin van Susan Abulhawa van harte aan. Het is een meeslepend, aangrijpend en belangrijk verhaal dat je nog lang zal bijblijven. En wie weet, misschien leer je er nog wat van ook. (Maar dat moet je niet aan mij vertellen, want dan denk ik dat je me een preek wilt geven!).

En als je het boek hebt gelezen, laat me dan weten wat je ervan vond! Misschien kunnen we er samen over kletsen in dat café met die veel te luide jazzmuziek. Ik trakteer op de thee… of koffie, als je echt geen thee lust. Maar dan moet je me wel beloven dat je niet gaat klagen over de smaak! Deal?