Mitch Albom Tuesdays With Morrie

Hé jij daar! Ja, jij, diegene die stiekem wegduikt achter zijn telefoon alsof je de paus himself bent. Even pauze van die spreadsheets, Tinder-profielen en kattenfilmpjes, oké? We gaan het even hebben over... het leven. Ja, dat enge ding. Alsof ik je een boete geef voor het niet voldoen aan de "leef alsof het je laatste dag is"-checklist. Maar geen paniek, 't is minder eng dan belastingaangifte doen.

Ken je dat gevoel dat je constant achter de feiten aanloopt? Alsof je in een hamsterwiel zit, maar dan eentje die aangedreven wordt door de onverbiddelijke motor van je agenda? Precies. Dat is waar we vandaag een beetje dieper induiken, met een klein beetje hulp van een oude bekende: Mitch Albom en zijn boek Dinsdag met Morrie. Alsof je beste vriend je een levensles gaf, maar dan eentje die je stiekem wel nodig had.

De levende reminder: Morrie

Stel je voor: je favoriete professor van de universiteit (die niet saai was, beloofd!), is ziek. Niet zo'n griepje waardoor je je baas kunt bellen met een smoes alsof je keelpijn hebt. Nee, echt ziek. ALS, om precies te zijn. En in plaats van in een hoekje te kruipen en te wachten tot het voorbij is, besluit hij er een serie levenslessen van te maken. Alsof je eigen persoonlijke Yoda even langs komt voordat hij terugkeert naar Dagobah.

Morrie is die professor. En Mitch, een oud-student, is... nou ja, een soort van drukke, gestreste versie van jou en mij. Een sportjournalist, jachtig, ambitieus en vergeten wat er echt toe doet. Beetje zoals iedereen die z’n smartphone blindelings volgt op weg naar de volgende koffie automaat. Je kent het wel.

De Dinsdagen

Elke dinsdag bezoekt Mitch Morrie. Ze praten. Over het leven, de dood, liefde, spijt, de hele reutemeteut. Klinkt depressief? Misschien een beetje. Maar het is ook verhelderend. Alsof je eindelijk die ene rommelkamer in je hoofd opruimt en er dan achter komt dat er nog best wat ruimte is voor gezelligheid. En dat je je eigenlijk best oké voelt, ondanks alles. Alsof je die vervelende ex-partner eindelijk bent vergeten door een avondje stappen met de beste vrienden.

De lessen van Morrie zijn simpel, maar oh zo moeilijk om te implementeren. Het gaat over relaties, acceptatie, vergeving. De dingen die we allemaal ergens wel weten, maar compleet negeren tijdens de spits op de A4, of als we die ene deadline moeten halen die al drie keer is verschoven. Alsof je een verkeersbord negeert op een weg waar je al honderd keer hebt gereden. Maar dan stort de brug in...

Zo simpel als een boterham met kaas (maar dan levensveranderend)

Morrie leert ons om de kleine dingen te waarderen. Om écht te luisteren naar wat mensen te zeggen hebben. Om tijd te maken voor wat belangrijk is, in plaats van te rennen voor wat urgent lijkt. Om jezelf te accepteren met al je imperfecties (want hé, wie is er perfect? Behalve misschien die modellen in tijdschriften, maar laten we eerlijk zijn, die zijn digitaal gefotoshopt tot in den treure). Het is alsof je eindelijk ontdekt dat de aardbeien op je pannenkoeken véél lekkerder zijn dan de pannenkoek zelf. En dan eet je natuurlijk veel te veel aardbeien.

Hij daagt Mitch (en ons) uit om na te denken over onze waarden. Wat is echt belangrijk voor ons? Is dat de dikke auto, de dure vakantie of toch de tijd die we doorbrengen met onze geliefden? En ja, een dikke auto is leuk, maar kan hij je een knuffel geven als je je rot voelt? Waarschijnlijk niet. Het is alsof je een kast vol designer-kleding hebt, terwijl je eigenlijk het liefst gewoon in je joggingbroek op de bank zit met een bord spaghetti. Heerlijk!

Spijt, de stille moordenaar

Een van de meest indringende lessen van Morrie gaat over spijt. De dingen die we niet hebben gedaan, de kansen die we hebben laten liggen, de woorden die we niet hebben uitgesproken. Spijt is een stille moordenaar, die ons langzaam van binnenuit opeet. Alsof je een pizza bestelt en dan vergeet om er salami op te doen. Het is nog steeds pizza, maar er mist iets essentieels.

Morrie moedigt ons aan om onze spijt onder ogen te zien en er iets aan te doen. Om die ene persoon te vergeven, om die droom na te jagen, om die ene brief te schrijven. Het is nooit te laat, zegt hij. Of nou ja, tot het wel te laat is, maar dan kun je in ieder geval zeggen dat je het geprobeerd hebt. Net als die keer dat je probeerde om zelf sushi te maken. Het smaakte nergens naar, maar je hebt in ieder geval gelachen.

Het leven, een rommeltje met een gouden randje

Dinsdag met Morrie is geen perfect boek. Het is sentimenteel, soms een beetje melodramatisch, alsof je naar een hele lange reclame voor tissues zit te kijken. Maar het is ook authentiek en eerlijk. Het raakt je op een dieper niveau, omdat het gaat over dingen die we allemaal herkennen: de angst voor de dood, de behoefte aan liefde, de zoektocht naar betekenis.

Het herinnert ons eraan dat het leven een rommeltje is, maar dan wel een rommeltje met een gouden randje. Dat we fouten maken, dat we soms de verkeerde keuzes maken, maar dat we ook de kans hebben om te leren en te groeien. Het is alsof je probeert om een IKEA-kast in elkaar te zetten: je vloekt, je zweet, je gooit bijna alles door de kamer, maar uiteindelijk staat hij er toch maar mooi. En je kunt er al je rommel in kwijt!

En nu?

Dus, wat kun je met al deze wijsheid? Ga niet meteen een klooster in, of een spirituele guru worden. Begin klein. Bel die ene vriend die je al een tijdje niet hebt gesproken. Zet je telefoon uit tijdens het eten. Luister naar wat je kinderen (of je partner, of je kat) te vertellen hebben. Waardeer de zon op je gezicht, de smaak van je koffie, de geur van vers brood. De kleine dingen, weet je wel.

En als je dan nog tijd over hebt, lees dan Dinsdag met Morrie. Misschien huil je een beetje, misschien lach je, misschien voel je je gewoon een stukkie beter. Maar ik garandeer je dat je er iets van zult leren. Alsof je per ongeluk een cursus "levenskunst" hebt gevolgd, zonder er daadwerkelijk voor te hoeven betalen (en zonder er een tentamen over te hoeven maken!).

Dus ga. Leef. Maak fouten. Lach. Huil. En vergeet niet om af en toe stil te staan en te genieten van de reis. Want die reis, die is, ondanks alles, best wel de moeite waard. En hé, mocht het echt helemaal misgaan, dan kun je altijd nog terugvallen op die kattenfilmpjes. Maar dan wel met een iets wijzer hart.