Miniapolis Rob Van Essen Recensie

Oké, luister, want dit is echt zo'n verhaal dat je moet horen. Stel je voor: je zit in een café, de koffie is lauw, maar de koekjes zijn goddelijk. En dan begint je buurman, laten we hem even Jan noemen, te vertellen over dat ene boek dat hij net heeft gelezen. Dat boek is dus Miniapolis van Rob van Essen. En Jan, die is normaal gesproken net zo spannend als behanglijm, die is ineens helemaal lyrisch. “Het is… bijzonder!” fluistert hij, alsof hij een staatsgeheim onthult. Welnu, laten we eens kijken wat er zo 'bijzonder' is aan dit boek, want ik heb het zelf ook gelezen, en ik heb nog steeds wat vragen.

Waar gaat Miniapolis eigenlijk over? (In Jip en Janneke taal)

Nou, het is dus niet een stad vol mini-mensen, zoals je misschien zou denken. (Alhoewel, dat zou ook best een Rob van Essen ding zijn, toch?). Nee, Miniapolis is een beetje… complex. We volgen een hoofdpersoon, ook een beetje een Jan Modaal type, die een nogal ongebruikelijke baan heeft: hij is verantwoordelijk voor de veiligheid van een kunstwerk dat in een privékluis staat. Klinkt al lekker vaag, hè?

En dan gebeuren er natuurlijk allemaal rare dingen. Hij ontmoet mysterieuze vrouwen (altijd prijs), er zijn complotten (natuurlijk!), en de hele setting is een beetje dystopisch en tegelijkertijd ook weer niet. Denk aan een soort Blade Runner, maar dan geschreven door iemand die iets teveel pepernoten heeft gegeten. Het is een mengelmoes van genres, een literair allegaartje, en je weet eigenlijk nooit helemaal zeker waar je aan toe bent. En dat is, ironisch genoeg, best wel vermakelijk.

De ingrediënten van een Van Essen-sausje:

• Filosofische bespiegelingen: Want waarom zou je anders een boek lezen?
• Surrealistische wendingen: Verwacht het onverwachte, en nog veel meer onverwachte dingen.
• Droge humor: Zo droog dat je er bijna een woestijn van kan maken.
• Personages met een gebruiksaanwijzing: Niemand is helemaal wat hij/zij lijkt te zijn.
• Een flinke dosis mysterie: Alsof de schrijver dacht: "Laat ik de lezer maar lekker in het duister tasten!"

Wat maakt Miniapolis dan zo 'bijzonder'? (Volgens Jan)

Jan, die dus normaal over niks echt enthousiast is, beweerde dus dat Miniapolis hem "aan het denken had gezet". Dat zegt hij normaal alleen over de boodschappenlijst. Hij vond de taal prachtig, de personages intrigerend, en de plot… nou ja, die was in ieder geval 'niet saai', zei hij. Ik denk dat dat Jans manier is om te zeggen dat hij geen idee had wat er aan de hand was, maar dat hij het toch wel oké vond.

En eerlijk gezegd, snap ik dat wel. Van Essen heeft een bepaalde schrijfstijl die je pakt. Hij is intelligent, grappig, en hij weet je constant op het verkeerde been te zetten. Het is alsof je een gesprek voert met een hele slimme, ietwat excentrieke professor die je constant met raadsels om de oren slaat. Je voelt je misschien een beetje dom, maar je leert er wel wat van. (Of je krijgt in ieder geval een goed verhaal voor in de kroeg).

De voor- en nadelen, voor de besluitelozen onder ons:

Voordelen:

• Het is anders dan anders: Als je genoeg hebt van doorsnee romans, dan is Miniapolis een verademing (of een uitdaging, afhankelijk van hoe je het bekijkt).
• Het is intelligent geschreven: Je voelt je (misschien) slimmer na het lezen. Of in ieder geval beter geïnformeerd over obscure kunstwerken en dystopische toekomstscenario's.
• De humor is subtiel: Geen platte grappen, maar droge, ironische humor die je moet leren waarderen.
• Het zet je aan het denken: Over de zin van het leven, de rol van kunst, en de vraag of je wel genoeg slaapt.

Nadelen:

• Het is complex: Als je op zoek bent naar een makkelijk leesbaar boek voor op het strand, dan is Miniapolis misschien niet de beste keuze.
• Het kan verwarrend zijn: Je moet echt je aandacht erbij houden, anders ben je de draad zo kwijt. (En die draad was al niet heel stevig).
• De personages zijn soms afstandelijk: Je voelt niet altijd een sterke connectie met ze. Alsof ze zelf ook niet helemaal zeker weten wat ze aan het doen zijn.
• Het einde… tja, het einde is… een einde: Sommige mensen vonden het bevredigend, anderen vonden het frustrerend. Het is in ieder geval iets waar je over na kunt praten (met Jan in het café, bijvoorbeeld).

Dus, moet je Miniapolis lezen?

Dat is de miljoen dollar vraag, hè? Als je van uitdagende, intelligente en humoristische boeken houdt, dan is Miniapolis zeker de moeite waard. Als je liever een boek leest dat je van A naar B brengt zonder al teveel omwegen, dan kun je dit misschien beter overslaan. Maar als je open staat voor een literair avontuur, een reis door de kronkels van de menselijke geest, en een flinke dosis surrealisme, dan zou ik zeggen: geef het een kans!

En mocht je het lezen, laat me dan weten wat je ervan vond. Misschien kunnen we er samen over filosoferen in het café, met lauwe koffie en goddelijke koekjes. Want één ding is zeker: Miniapolis is een boek waar je over kunt praten. En dat is, uiteindelijk, toch wel de moeite waard, nietwaar?

Oh, en nog een laatste, compleet nutteloos feitje: Wist je dat Rob van Essen ooit heeft overwogen om pizzakoerier te worden? Stel je voor... "Hier is uw pizza, en oh ja, hier is ook nog een boek over de absurditeit van het bestaan!"