Mijn Moeder Is Een Gorilla

Ken je dat gevoel? Dat je moeder... een beetje, nou ja, anders is dan de moeders van je vrienden? Niet perse slecht anders, maar... laten we zeggen, ze benadert het leven met een energie die je soms doet denken aan een losgeslagen goederentrein? Ik heb dat dus al mijn hele leven. Mijn moeder... is, in sommige opzichten, een gorilla. En ik zeg dat met de meest liefdevolle bedoeling, geloof me.

De Kracht van de Natuur

Niet letterlijk, natuurlijk. Ze heeft geen harige rug of gigantische slagtanden. Maar de aanpak! De pure, onversneden kracht waarmee ze alledaagse taken aanpakt. Denk aan het openen van een pot augurken. Jouw moeder wrikt misschien wat, tikt tegen de deksel, vraagt je vader om hulp. De mijne? Die grijpt dat ding, geeft een gromachtig geluid en draait die deksel eraf alsof ze een ijzeren staaf buigt. En dat alles terwijl ze een onverstoorbaar gesprek met je voert over de prijs van broccoli op de markt.

Of de tuin. Oh, de tuin! Mijn moeders tuin is geen lieflijke verzameling viooltjes en roosjes. Het is een jungle. Een welig tierende jungle van groenten, kruiden en planten die strijden om een plekje in de zon. Ze sleept met zakken potgrond alsof het veertjes zijn, spint met gemak een hele schutting vol met klimop en bestrijdt onkruid met de vastberadenheid van een generaal die een verloren oorlog terugwint. Ik durf te wedden dat ze stiekem met haar blote handen stronken uit de grond trekt als niemand kijkt.

En dan heb je nog het boodschappen doen. Een uitstapje naar de supermarkt met mijn moeder is geen rustige wandeling langs de schappen. Het is een tactische operatie. Ze manoeuvreert haar karretje met de precisie van een formule 1 coureur, blokkeert vakkundig de paden voor langzamere shoppers en heeft altijd een plan klaar om de beste aanbiedingen te bemachtigen. Het is net alsof ze beschermt haar gezin tegen die torenhoge prijzen in de winkels.

De Communicatie...

En dan de communicatie. Een subtiel gefluister? Dat is niet haar stijl. Mijn moeder communiceert. Met volume. Ze kan je vanaf de andere kant van het huis roepen, en je zou zweren dat ze naast je staat. En haar boodschappen zijn... direct. Geen omhaal, geen eufemismen. "Ruim je kamer op!" klinkt eerder als een bevel dan een vriendelijk verzoek. Maar je weet wel waar je aan toe bent, toch? En eerlijk gezegd, het werkt wel. Het is moeilijk om haar te negeren.

En soms, als je een beetje pech hebt, krijg je de gorilla-knuffel. Die bestaat uit een plotselinge omhelzing die je bijna de adem beneemt, gevolgd door een krachtige schouderklop die je ruggengraat doet kraken. Het is niet zachtzinnig, maar het is welgemeend. Je voelt gewoon de liefde (en misschien een beetje pijn).

Beschermend Instinct

Maar onder al die brute kracht, onder dat directe communicatiestijl, schuilt een hart van goud. Een onvoorwaardelijke liefde en een roestvrij stalen beschermingsinstinct. Als iemand je dwarszit, wees gewaarschuwd. Mijn moeder zal je verdedigen met dezelfde felheid waarmee ze haar tuin verdedigt tegen slakken. Ze is een beer (of, nou ja, een gorilla) die haar welpen beschermt. En dat is eigenlijk best geruststellend.

De Vergelijking

Denk er maar eens over na: Heb jij niet iemand in je leven die je aan een dier doet denken? Misschien een oom die altijd aan het graven is in de tuin, net als een mol. Of een nichtje dat constant rondfladdert, net als een vlinder. Iedereen heeft wel iemand! Het is die unieke combinatie van eigenschappen die iemand zo memorabel maakt.

En ja, soms schaamde ik me vroeger wel eens voor haar "gorilla-gedrag". Als ze weer eens luidkeels onderhandelde over de prijs van een bloemkool op de markt, of als ze tijdens een etentje met mijn vriendjes plotseling begon te zingen. Maar nu, nu koester ik die momenten. Het zijn de dingen die haar speciaal maken. De dingen die haar tot de fantastische, unieke vrouw maken die ze is.

Uiteindelijk is het niet erg om een beetje een "gorilla-moeder" te hebben. Het betekent dat je een sterke, vastberaden en liefdevolle vrouw hebt die je altijd zal steunen. En wie wil dat nou niet?

Dus de volgende keer dat je moeder iets doet wat je een beetje in verlegenheid brengt, denk dan aan mijn verhaal. Lach erom, omarm het en wees trots op je eigen gorilla-moeder. Want stiekem, zijn ze de beste.

En weet je wat het allerleukste is? Ik begin steeds meer op haar te lijken. Ik betrap mezelf erop dat ik met overtuiging onderhandel op de markt, dat ik moeiteloos zware boodschappentassen til en dat ik soms, heel soms, een gromachtig geluid maak als ik een hardnekkige pot jam probeer te openen. Ik denk dat ik, net als mijn moeder, langzaam in een gorilla verander. En weet je wat? Ik vind het prima.