Midas Dekkers Wat Loopt Daar

Hé, even serieus, heb je dat boek van Midas Dekkers al gelezen, Wat Loopt Daar? Nee? Nou, ga zitten, pak een kop koffie (of thee, 't is jouw feestje!), want ik ga je er alles over vertellen. Spoiler alert: het is… bijzonder. Op een goede manier, natuurlijk. Soort van.

Laat ik het zo zeggen: Midas Dekkers is niet bang om controversieel te zijn. Duh. Maar dat maakt zijn boeken juist zo… interessant. En Wat Loopt Daar is daar geen uitzondering op, geloof me.

Dus, waar gaat het eigenlijk over?

Tja, goede vraag. Het is een beetje… alles. Dekkers duikt in de wereld van het lopen. Wandelen, rennen, huppelen, kruipen – alles wat met voortbewegen te maken heeft. Maar dan wel met een gigantische schep filosofie, een flinke dosis biologie en een snufje humor (soms droog, soms hilarisch, maar altijd raak).

Hij vraagt zich af: Waarom lopen we eigenlijk? Wat maakt lopen zo menselijk? En waarom vinden sommige mensen het verschrikkelijk, terwijl anderen er hun levensdoel van maken? Dat is 'm dus. Veel vragen, weinig éénduidige antwoorden. Maar hé, dat is toch juist het leuke? Denk er even over na! Het is interessanter dan je denkt.

De filosofie van het lopen

Dekkers is niet alleen maar een bioloog die graag een ommetje maakt (al vermoed ik dat hij dat ook is). Hij graaft dieper. Hij linkt het lopen aan onze existentiële vragen. Klinkt zwaar, hè? Maar geloof me, hij maakt het begrijpelijk. Hij legt uit hoe onze tweevoetige gang ons heeft gevormd, hoe het onze hersenen heeft gestimuleerd en hoe het ons anders maakt dan andere dieren. En dat alles met voorbeelden die je doen grinniken.

Stel je voor: de oermens die op twee benen door de savanne struint, op zoek naar eten. Of, nou ja, wegrennend van een sabeltandtijger. Dat lopen heeft dus letterlijk onze evolutie bepaald! Best indrukwekkend, toch? Of ben ik de enige die daar zo enthousiast over is?

Biologie, natuurlijk

Maar het is niet alleen maar filosofisch geneuzel. Dekkers is en blijft een bioloog, dus hij strooit kwistig met wetenschappelijke feitjes. Over spieren, botten, de werking van ons brein tijdens het lopen… Je steekt er echt wat van op! Zelfs als je normaal gesproken bij biologie in slaap valt (ik geef toe, ik ook wel eens...).

Wist je bijvoorbeeld dat je brein tijdens het lopen een soort automatische piloot aanzet? Je denkt niet meer na over elke stap, je lichaam doet het gewoon. Fascinerend, toch? Of dat je hersenen actiever worden van bewegen. Misschien moet ik maar eens een rondje hardlopen voor ik verder ga met schrijven. Misschien...

En dan die humor…

Oké, laten we eerlijk zijn: Midas Dekkers is niet voor iedereen. Zijn humor kan soms een beetje… apart zijn. Sarcastisch, cynisch, soms zelfs een beetje provocerend. Maar dat is juist wat hem zo uniek maakt. Hij is niet bang om heilige huisjes omver te trappen, en dat doet hij met verve. Of is het verve? Hoe dan ook, hij is een toffe peer.

Hij maakt grappen over alles: over de hardlooprage, over mensen die marathons lopen voor het goede doel (alsof dat iets oplost!), over de absurditeit van sommige gezondheidstrends. Maar het is altijd met een knipoog, hè? Hij wil je aan het denken zetten, je laten lachen en je een beetje irriteren. En dat lukt hem aardig, kan ik je verzekeren.

En ja, hij heeft het ook over poep. Veel over poep. Waarom? Omdat het erbij hoort! Lopen en poepen zijn nauw verbonden, zegt Dekkers. En hij heeft gelijk. Denk er maar over na tijdens je volgende wandeling.

Waarom zou je Wat Loopt Daar lezen?

Omdat het een origineel, verrassend en uitdagend boek is. Omdat je er op een andere manier naar het lopen gaat kijken. Omdat je er heel veel van leert (zonder dat je het doorhebt). En vooral, omdat het gewoon leuk is om te lezen. Althans, dat vind ik dan. Maar hé, smaken verschillen, hè?

Als je van boeken houdt die je aan het denken zetten, die je horizon verbreden en die je af en toe laten schaterlachen, dan is Wat Loopt Daar zeker een aanrader. Het is geen boek dat je zomaar even wegleest, het is een boek dat je bijblijft. Het blijft hangen, een beetje zoals zweet na een flinke hardloopsessie. (Sorry, dat was misschien niet de meest smakelijke vergelijking...)

Maar even serieus: geef het een kans. Leen het van de bibliotheek, koop het tweedehands, of pik het van je buurman (grapje!). Je zult er geen spijt van krijgen. Of misschien wel, dat kan ook. Maar dan heb je in ieder geval iets te klagen. En klagen is ook een vorm van lopen. Nou ja, figuurlijk dan. Snap je?

Dus, waar wacht je nog op? Ga dat boek lezen! En laat me dan weten wat je ervan vond. Ben ik benieuwd naar! Misschien kunnen we er dan samen over filosoferen, tijdens een wandeling. Maar dan wel een wandeling zonder poepverhalen, oké? 😉

En als je het niks vindt? Nou, dan heb je in ieder geval iets gelezen. En dat is altijd beter dan niks doen, toch? Of ben ik nou weer te optimistisch? Ach, wie zal het zeggen. In ieder geval bedankt voor het lezen! En onthoud: blijf lopen! (Of zitten, als je daar meer zin in hebt. Het is jouw leven.)

Tot slot: vergeet niet om je veters te strikken. Dat voorkomt struikelen. En struikelen is niet leuk. Tenzij je er een grappig verhaal over kunt vertellen. In dat geval: ga je gang! 😉