Michael Crichton Jurassic Park Book

Oké, dus luister. Ik zat laatst met een vriend aan de koffie, en we hadden het over boeken (natuurlijk, wat anders doe je als nerd?). En toen kwamen we op Jurassic Park van Michael Crichton. Man, wat een boek! Het is zo'n boek dat je leest en denkt: "Dit klinkt eigenlijk best logisch..." Totdat je bedenkt dat het over dinosaurussen in een pretpark gaat. Logisch? Nou ja, in Crichtons wereld dus wel.

Het plot: Een uit de hand gelopen dierentuin

De basis van het verhaal is eigenlijk heel simpel, en dat maakt het juist zo briljant. Een miljardair, John Hammond (niet de kerel van Hammond, Clarkson, en May, hoewel die ook wel eens een dinosaurusauto zouden kunnen bouwen), heeft DNA van dinosaurussen gevonden in versteende muggen die in amber vastzaten. Klinkt al gek toch? Hij laat wetenschappers dat DNA 'compleet maken' (want er waren gaten in het DNA, alsof je een legpuzzel probeert te maken waarvan de kat de helft heeft opgegeten) en BAM! Dinosaurussen. Levende, ademende, tanden-scherpe-als-scheermessen dinosaurussen.

En wat doe je dan met dinosaurussen? Precies! Je bouwt een pretpark! Jurassic Park! Want wat kan er nou misgaan met loslopende roofdieren die al 65 miljoen jaar uitgestorven zijn? Alles. Echt alles.

Hammond nodigt een paar experts uit om te kijken of zijn park wel veilig is. Onder andere:

• Dr. Alan Grant: Een paleontoloog, helemaal weg van dino's, maar niet per se van kinderen (wat ironisch is, want er zijn twee kinderen in het park).
• Dr. Ellie Sattler: Een paleobotanist, zeg maar een dino-plantenexpert. Ze weet waarschijnlijk meer over prehistorische varens dan ik over het menu van de McDonald's.
• Dr. Ian Malcolm: Een wiskundige die gespecialiseerd is in chaos theorie. Dus basically, hij is er om te zeggen dat alles fout gaat. En hij heeft gelijk. (Spoiler alert!)

Plus wat advocaten en Hammonds kleinkinderen, Lex en Tim. Want wat is nou een pretpark zonder kinderen? (Behalve misschien eentje met minder geschreeuw en gezeur.)

De details die het verhaal maken

Het is niet alleen het idee van een dinosauruspark dat Jurassic Park zo goed maakt. Het zijn de details. Crichton had serieus research gedaan. Het boek zit vol met wetenschappelijke uitleg, die hij zo presenteert dat je denkt: "Ja, dat zou best kunnen." Zelfs als je daarna bedenkt dat je het hebt over het klonen van dino's.

Bijvoorbeeld:

• De dinosaurussen zijn allemaal vrouwtjes. Want, zo is het idee, als ze niet kunnen voortplanten, kunnen ze niet ontsnappen en de boel overnemen. Maar wat als de dino's zelf het antwoord vinden? Crichton liet zien dat het leven altijd een weg vindt (levensmotto!).
• De dinosaurussen worden in de gaten gehouden met computers. Maar wat als een gefrustreerde programmeur (Dennis Nedry, die een bonus wil, maar die niet krijgt) de boel saboteert? Chaos!
• De Velociraptors. Oh, die Raptors! Niet die domme monsters uit de films (sorry Spielberg!), maar intelligente, dodelijke jagers die in staat zijn om deuren te openen. Deuren! Het waren meer dan alleen dino's; het waren eigenlijk prehistorische ninja's.

Chaos theorie en een lek in de programmering

Dr. Ian Malcolm is de personificatie van de chaos theorie. Hij loopt rond en zegt dingen als: "Het leven vindt een weg." En "Je kunt de natuur niet controleren." Hij is de Cassandra van Jurassic Park, de enige die ziet dat het onvermijdelijk fout gaat, en niemand luistert. Het is alsof je tegen een peuter zegt dat hij niet met de stopcontacten moet spelen.

En natuurlijk heeft hij gelijk. Dennis Nedry, de eerder genoemde gefrustreerde programmeur, zet alle beveiligingssystemen uit om dino-embryo's te stelen en te verkopen. Zijn motivatie: een vette bonus. Zijn lot: een Dilophosaurus die gif spuwt en hem opeet. Karma is een bitch, zelfs in de prehistorie.

Het resultaat: Dinosaurussen ontsnappen, chaos breekt uit, mensen worden opgegeten. De kleinkinderen van Hammond (Lex en Tim) proberen te overleven, Alan Grant verandert van dino-hater naar dino-redder, en Ellie Sattler rent rond om alles te repareren. Het is een achtbaan van spanning en bloedvergieten. Maar wel een entertainende achtbaan.

De verschillen met de film

De film is geweldig, natuurlijk. Spielberg op zijn best. Maar het boek is... anders. Belangrijker? Misschien. Gedetailleerder? Absoluut.

Een paar belangrijke verschillen:

* Alan Grant: In het boek is hij niet dol op kinderen. Dat maakt zijn transformatie om ze te beschermen veel indrukwekkender. In de film is hij meteen een aardige man. * John Hammond: In de film is hij een lieve oude opa-achtige figuur. In het boek is hij een ijdel, megalomane miljardair die meer geeft om zijn imago dan om de veiligheid van anderen. Zijn lot in het boek is veel... treffender. (Ik ga niks spoilen!) * De Jurassic Park locatie: In de film is het een eiland. In het boek is het een eiland plus een stukje vasteland dat aan Costa Rica grenst. * De dinosaurussen: In het boek zijn ze enger, slimmer en...dodelijkern. * De dood van Dennis Nedry: Veel explicieter dan in de film!

Kortom, het boek is donkerder en complexer dan de film. Maar dat maakt het juist zo goed.

Waarom je Jurassic Park (nog steeds) moet lezen

Waarom zou je een boek lezen dat meer dan 30 jaar oud is? Omdat het nog steeds relevant is. Jurassic Park is niet alleen een spannend verhaal over dinosaurussen. Het is een verhaal over:

• De gevaren van wetenschappelijke arrogantie: We kunnen technologie ontwikkelen, maar moeten we het ook gebruiken?
• De onvoorspelbaarheid van de natuur: De natuur laat zich niet controleren. (Vraag maar aan Dr. Ian Malcolm.)
• De ethische dilemma's van genetica: Wat gebeurt er als we met de bouwstenen van het leven gaan knutselen?

En, laten we eerlijk zijn, dinosaurussen! Wie houdt er nou niet van dinosaurussen? Zeker als ze proberen je op te eten.

Dus, als je op zoek bent naar een spannend, intelligent en lekker griezelig boek, pak Jurassic Park op. Je zult er geen spijt van krijgen. Behalve misschien als je daarna bang bent om naar de dierentuin te gaan. Maar dat is dan jouw probleem.

En onthoud: Het leven vindt een weg... naar je voordeur, met klauwen en scherpe tanden.

Nog een grappig feitje

Wist je dat Michael Crichton ook Westworld heeft geschreven? Denk aan een themapark, maar dan met cowboys en robots. En die robots gaan natuurlijk ook helemaal los. Misschien had hij een fascinatie voor themaparken die vreselijk misgaan. Of misschien had hij gewoon een heel levendige fantasie. In ieder geval, bedankt Michael voor al die nachtmerries!