Mens Durf Te Leven 1917

Oké, toegegeven, 1917 klinkt misschien als een jaartal uit een stoffig geschiedenisboek. Maar wacht! We gaan het leuk maken. Echt waar. Het gaat over een bepaalde sfeer, een bepaalde mentaliteit, en de moed om… te leven! Mens Durf Te Leven! Klinkt als een leus, toch? Is het ook!

Stel je voor: 1917. Eerste Wereldoorlog woedt. Overal spanning. Maar er gebeurt óók iets anders. Een soort rebellie tegen de serieuze boel. Een drang naar… ja, wat eigenlijk? Vrijheid? Creativiteit? Gewoon een beetje gek doen?

Wat is "Mens Durf Te Leven" precies?

Het is meer een gevoel dan een concrete beweging. Een mentaliteit die opbloeide in de Nederlandse kunst- en literaire scene rond 1917. Een reactie op de oorlog, de strakke conventies, en het verstikkende burgerlijke leven.

Zie het als een innerlijke schreeuw: "Hé! We leven maar één keer! Laten we er wat van maken!" En dan met een flinke dosis artistieke expressie, een vleugje anarchie, en een dikke knipoog.

Het is niet hetzelfde als de Dada-beweging, hoewel er wel raakvlakken zijn. Dada was meer een internationale, activistische reactie. "Mens Durf Te Leven" was wat lokaler, Nederlandser, en misschien iets minder cynisch.

Waarom dan "Durf Te Leven"?

Nou, in die tijd was het leven best… saai. Streng. Voorschriften overal. Van hoe je je moest kleden tot wat je moest denken. Durf Te Leven was een oproep om daar tegenin te gaan. Om jezelf te zijn, je eigen weg te kiezen, je eigen ding te doen.

Denk aan: Niet bang zijn om te dromen. Niet bang zijn om fouten te maken. Niet bang zijn om anders te zijn. Niet bang zijn om je stem te laten horen. Lekker toch?

Wie waren die "Durf Te Leven" types?

Geen georganiseerde club met een ledenlijst. Eerder een groep bevriende kunstenaars, schrijvers, en andere creatieve geesten die elkaar inspireerden. Namen die je zou kunnen kennen:

• Theo van Doesburg: Je kent hem misschien van De Stijl! Hij was een belangrijke figuur in de kunstwereld, en zeker iemand die het 'Durf Te Leven' gevoel belichaamde.
• Piet Mondriaan: Ja, die van de rechte lijnen en primaire kleuren! Ook hij was bezig met het loslaten van oude vormen en het zoeken naar iets nieuws.
• Herman Kruyder: Een expressionistische schilder met een heel eigen, soms bizarre stijl. Durfde zeker buiten de lijntjes te kleuren!
• Slauerhoff: Een dokter-dichter met een avontuurlijke geest. Hij schreef over verre reizen, liefde en eenzaamheid. Leefde zijn eigen leven!

Maar er waren er nog veel meer! Dichters, schilders, journalisten, muzikanten… allemaal bezig met het verkennen van nieuwe wegen.

Wat deden ze dan concreet?

Heel veel! Ze schreven gedichten, schilderden, maakten muziek, gaven tijdschriften uit, organiseerden tentoonstellingen, en discussieerden tot diep in de nacht.

Het was een tijd van experimenteren. Nieuwe vormen, nieuwe ideeën, nieuwe manieren van kijken naar de wereld. Ze schrokken niet terug voor controverse. Ze wilden juist opvallen.

Denk aan: Gedichten die nergens over leken te gaan (maar stiekem heel diepzinnig waren). Schilderijen die compleet abstract waren (en mensen in verwarring brachten). Muziek die compleet atonaal was (en je oren liet piepen).

Het was niet altijd even makkelijk. Sommige mensen vonden het maar niks. Ze noemden het onzin, decadentie, of erger. Maar dat deerde de "Durf Te Leven" types niet. Ze gingen gewoon door.

Waarom is dit nu nog interessant?

Omdat het "Mens Durf Te Leven" gevoel tijdloos is. Het is een herinnering dat het oké is om jezelf te zijn. Om je eigen dromen na te jagen. Om te experimenteren. Om fouten te maken.

In een wereld die vaak vol zit met regels en verwachtingen, is het goed om af en toe even te denken: "Hé! Ik durf te leven!"

Het inspireert om: creatiever te zijn. Meer open te staan voor nieuwe ervaringen. Minder bang te zijn voor wat anderen denken.

Plus, het is gewoon een leuk verhaal! Een beetje gek, een beetje rebels, een beetje artistiek. Een perfecte cocktail voor een boeiend gespreksonderwerp.

Dus, de volgende keer dat je je een beetje down voelt, of vastzit in een sleur, denk dan aan 1917. Denk aan de "Durf Te Leven" types. En vraag jezelf af: Wat zou ik doen als ik écht zou durven leven?

Misschien ga je wel schilderen, een gedicht schrijven, een nieuwe taal leren, of gewoon iets geks doen. Wat het ook is, durf het te doen!

En vergeet niet: Het leven is te kort om saai te zijn. Dus gooi die remmen los, en durf te leven!

De nalatenschap van "Mens Durf Te Leven"

Hoewel er geen formele organisatie was, heeft de "Mens Durf Te Leven" mentaliteit wel degelijk invloed gehad. Het heeft bijgedragen aan de vernieuwing van de Nederlandse kunst en literatuur in de 20e eeuw.

Het idee van individuele expressie en de vrijheid om te experimenteren is nog steeds relevant. We zien het terug in de hedendaagse kunst, literatuur, muziek, en zelfs in de mode.

Denk aan: de punkbeweging, die ook een soort rebellie was tegen de gevestigde orde. Of aan de opkomst van DIY-cultuur, waarbij mensen zelf dingen maken en organiseren.

De "Mens Durf Te Leven" mentaliteit is een herinnering dat je niet hoeft te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Je mag je eigen pad kiezen, je eigen stem vinden, en je eigen leven leiden.

Het is een oproep tot authenticiteit. Om eerlijk te zijn tegenover jezelf, en om te doen wat je écht wilt doen.

Dus, wat denk je ervan? Best wel cool, toch? "Mens Durf Te Leven" is meer dan een jaartal. Het is een attitude. Een manier van kijken naar de wereld. En een reminder dat het leven te kort is om te verspillen aan saaiheid!

Ga erop uit, exploreer, experimenteer, en bovenal: Durf te leven!