Memory Sorrow And Thorn Series

Hé gasten! Zit even lekker, pak een stroopwafel, want ik ga jullie een verhaal vertellen. Een verhaal over draken, elfen die grumpy zijn, en een keukenjongen die per ongeluk een held wordt. Klinkt als je vrijdagochtend, toch? Nee? Nou, wacht maar. Het gaat over de Memory, Sorrow and Thorn serie van Tad Williams.

Stel je voor: Game of Thrones, maar dan geschreven door een nerd die geobsedeerd is door Tolkien én epische fantasy-boeken langer maakt dan een gemiddelde kerstvakantie. That’s Tad Williams. En Memory, Sorrow and Thorn? Dat is de serie die volgens velen George R.R. Martin inspireerde, dus eigenlijk is het de schuld van Tad Williams dat je zo lang moet wachten op de volgende Game of Thrones boek! (Niet echt, maar het klinkt wel leuk toch?)

Waar gaat het allemaal over?

Goed punt. Oké, in een notendop (want dat is ongeveer hoe lang je nodig hebt om de eerste 50 pagina's door te worstelen, grapje!): we zijn in Osten Ard, een continent waar mensen, Sithi (soort elfen, maar dan nog arroganter en minder blij met toeristen), en andere vreemde wezens rondlopen. Er hangt een duistere dreiging in de lucht, een boze koning is terug van de dood, en de wereld staat op het punt om flink op z’n donder te krijgen. Dus, gewoon een dinsdag in de fantasy-wereld.

Must Read

De basis ingredienten (niet om te eten, hoewel de boeken dik genoeg zijn)

Een keukenjongen die iets te nieuwsgierig is: Simon, onze hoofdpersoon. Hij werkt in het kasteel Hayholt en is... laten we zeggen, niet de slimste. Maar hij heeft wel het hart op de goede plek. En onhandigheid als superkracht.
Een magistraat met een duister verleden: Doctor Morgenes. Hij is de mentor van Simon en heeft een geheim dat groter is dan z’n baard. (En die baard is best indrukwekkend.)
Een hoge koning met veel zorgen: King John Presbyter. Hij is oud, ziek, en de wereld valt uit elkaar om hem heen. Typisch baas-gedoe.
Slechte lui die van chaos houden: Onder leiding van de ondode Storm King, Ineluki. Ze willen de boel slopen, omdat... nou ja, omdat ze slecht zijn. En misschien een trauma hebben, wie zal het zeggen?

Waarom zou je dit lezen?

Oké, eerlijk is eerlijk: de boeken zijn lang. Écht lang. We hebben het hier over "neem een week vakantie en isoleer jezelf van de buitenwereld" lang. Maar er zijn genoeg redenen om jezelf in deze wereld te storten:

De wereld is rijk en gedetailleerd: Williams heeft echt nagedacht over de cultuur, geschiedenis, en geografie van Osten Ard. Het is alsof je er zelf rondloopt (maar dan zonder het risico van een zwaard in je rug).
De personages zijn goed uitgewerkt: Simon is in het begin een irritante puber, maar hij groeit enorm. En de andere personages, van de norsige dwergen tot de mysterieuze Sithi, zijn allemaal boeiend.
De magie is mysterieus en eng: Geen flitsende toverstafjes hier. Magie is gevaarlijk, onvoorspelbaar, en heeft vaak een hoge prijs.
Het verhaal is episch: Er staat veel op het spel, en je voelt het. De boeken zitten vol spanning, avontuur, en drama. En soms een beetje humor, om het allemaal wat verteerbaarder te maken.

Even over die lange boeken...

Ja, ja, ik hoor je al denken: "Moet dat nou zo lang?". Het antwoord is: ja en nee. Ja, omdat Williams soms een beetje te veel details geeft over bijvoorbeeld de textuur van een tapijt (echt, ik verzin dit niet). Maar ook nee, omdat de lange boeken de tijd geven om de wereld en de personages echt te leren kennen. Zie het als een marathon: de eerste kilometers zijn zwaar, maar de voldoening aan de finish is des te groter.

Memory, Sorrow and Thorn and its literary legacy | Tad Williams

En laten we eerlijk zijn, in een wereld waar alles snel en kort moet, is het wel eens fijn om je lekker te kunnen verliezen in een dik boek. Even ontsnappen aan de realiteit, en je onderdompelen in een wereld vol magie en avontuur. Bovendien kun je er je oma mee doodgooien, als ze je irriteert. (Niet doen, natuurlijk!)

De boeken op een rijtje

Even de feiten op een rijtje, zodat je weet waar je aan begint (en hoeveel ruimte je in je boekenkast moet vrijmaken):

Memory, Sorrow and Thorn – after reading the entire series – Re

The Dragonbone Chair (De Drakenbeen Troon): Het begin van alles. Simon ontdekt een geheim, de wereld begint op z'n grondvesten te schudden, en je denkt: "Waar ben ik aan begonnen?"
Stone of Farewell (De Steen der Scheiding): Meer avontuur, meer gevaar, en meer leren over de Sithi. Simon komt erachter dat hij toch niet zo dom is als hij dacht.
To Green Angel Tower (Naar de Groene Engel Toren): Het epische einde van de originele trilogie. Alle losse eindjes komen samen (of...nou ja, bijna alle), en de wereld staat op het punt gered (of vernietigd) te worden.

En dan, jaren later, besloot Tad Williams dat hij nog niet klaar was met Osten Ard. Dus... kwam er een nieuwe trilogie!

The Witchwood Crown (De Heksenwoudkroon): Het begin van een nieuw avontuur, dertig jaar na de gebeurtenissen van To Green Angel Tower. De wereld is veranderd, maar de dreiging is nog steeds aanwezig.
The Empire of Grass (Het Rijk van Gras): Nog meer politiek, intriges, en gevechten. En meer leren over de kinderen van Simon en Miriamele, die ook niet bepaald een saai leven leiden.
Into the River of Stars (De Rivier der Sterren): Het einde van de laatste trilogie, hopelijk! (Alhoewel, zeg nooit nooit met Tad Williams.) De climax van alle verhaallijnen, en de definitieve confrontatie met de duistere krachten.

Conclusie: Is het de moeite waard?

Dus, Memory, Sorrow and Thorn: is het de moeite waard? Absoluut! Ja, de boeken zijn lang. Ja, soms sleept het een beetje. Maar als je op zoek bent naar een epische fantasy-serie met een rijke wereld, boeiende personages, en een verhaal dat je niet snel zult vergeten, dan is dit de serie voor jou.