Marley From Marley And Me

Oké, stel je voor: ik zit hier, lekker aan de koffie (met véél melk, want wie ben ik anders?), en bedenk me: waarover ga ik jullie vandaag eens vermaken? En toen schoot hij me te binnen… Marley! Ja, die hond. Uit die film waar je gegarandeerd bij moet huilen, zelfs al ben je de meest stoïcijnse persoon ter wereld. Die film die ervoor zorgt dat je na afloop je eigen hond extra stevig knuffelt, of acuut spijt hebt dat je geen hond hebt. Dus, laten we eens dieper duiken in de legende… Marley!

Het verhaal achter de staart

Voor degenen die onder een steen hebben geleefd (waar je waarschijnlijk geen honden mag houden, by the way), Marley & Me is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van journalist John Grogan en zijn vrouw Jenny. Ze besluiten een puppy te nemen om te kijken of ze überhaupt wel geschikt zijn voor het ouderschap. Enter: Marley, een Labrador Retriever pup met de energie van een atoombom en de discipline van een losgeslagen dweil.

Maar hier komt het echt grappige: John Grogan schreef dus een column over zijn leven met Marley in de krant. Die columns werden zo populair dat hij er een heel boek van maakte! En dat boek werd dan weer… jawel, een megahit film. Denk daar maar eens over na: een hond die zo gestoord is dat hij een complete mediacarrière lanceert voor zijn baasjes. Dat is pas een goeie jongen!

Wat maakte Marley zo… Marley?

Marley was niet zomaar een hond; hij was een natuurramp op vier poten. Denk aan:

• Het slopen van meubels: banken, stoelen, tafels, álles was een prooi. Ik vermoed dat John en Jenny Grogan stiekem aandelen hadden in een meubelzaak.
• Het stelen van eten: een complete kalkoen van het aanrecht jatten? Geen probleem! Een taart, ijsje, complete maaltijd? Marley deed het alsof hij een professionele dief was!
• Het hyperactieve gedrag: wandelen was rennen, spelen was oorlog, en rusten… nou ja, dat deed hij dus nooit.
• En dan die donder! Arme John, hij heeft vast nachten wakker gelegen van de stress.

Het is eigenlijk best wonderlijk dat John en Jenny Marley niet allang terug naar het asiel hebben gebracht. Maar dat is dan weer het mooie van het verhaal. Ondanks alle chaos en ellende hielden ze onvoorwaardelijk van hem.

Wie speelde Marley? (En waarom waren het er zo veel?)

Nu komt een interessant detail. Marley werd niet gespeeld door één hond. Nee, mijn beste lezers, er waren maar liefst 22 verschillende Labradors nodig om Marley tot leven te wekken! Waarom? Nou, hondenpuppy's groeien snel, en elke hond had zijn eigen speciale vaardigheden (of gebrek daaraan, in het geval van de sloopscènes). Ik stel me zo voor dat er een complete casting crew was, die audities afnam van honderden Labradors. "Kunt u meubels vernielen? Kunt u een kalkoen stelen? Kunt u er tegelijkertijd schattig én onuitstaanbaar uitzien?"

Feitje voor de dierenliefhebbers

Alle 22 honden werden na de opnames geadopteerd! Dat is toch fantastisch? Stel je voor dat je de hond adopteert die verantwoordelijk was voor de kalkoendiefstal scène! Je zou hem nooit meer hetzelfde aankijken!

De echte Marley: Meer dan alleen een filmster

De echte Marley was dus nog veel extremer dan de film versie. John Grogan vertelt in zijn boek over nog véél meer escapades. Ik denk dat ze heel wat weggelaten hebben in de film om ons kijkers niet een acuut trauma te bezorgen, haha.

Maar wat Marley zo speciaal maakte, was niet zijn onhandelbare gedrag, maar juist de onvoorwaardelijke liefde die hij gaf. Hij was er altijd, door dik en dun, om John en Jenny te steunen, te troosten en te laten lachen. En dat is uiteindelijk wat telt.

De impact van Marley & Me

Marley & Me heeft een enorme impact gehad op mensen. Niet alleen vanwege de huil-garantie aan het einde, maar ook vanwege de herkenbaarheid. Veel mensen herkennen zich in de chaos en uitdagingen van het hebben van een huisdier, en de onvoorwaardelijke liefde die erbij komt kijken.

• De film heeft de adoptie van Labradors een boost gegeven. Iedereen wilde plotseling een eigen Marley! (Hopelijk waren ze wel voorbereid op de meubelschade...)
• Het boek heeft miljoenen mensen geïnspireerd om meer waardering te hebben voor de kleine dingen in het leven, en de waarde van vriendschap en loyaliteit.
• En laten we eerlijk zijn: de film heeft ons allemaal een beetje laten beseffen dat het oké is om soms een chaos te zijn. Zolang je maar liefde geeft, komt alles goed.

Dus, de volgende keer dat je Marley & Me kijkt (en laten we eerlijk zijn, dat ga je doen, want ik heb je nu toch weer helemaal emotioneel gemaakt!), denk dan niet alleen aan de tranen, maar ook aan de lach, de chaos, en de onvoorwaardelijke liefde. En misschien, heel misschien, moet je daarna toch maar weer even extra lekker met je eigen huisdier knuffelen. Of een stukje taart delen! (Alhoewel, misschien niet met een hond die kalkoenen steelt...)

Laatste Gedachte

Marley was meer dan een hond. Hij was een les. Een les in geduld, in liefde, in het accepteren van imperfectie, en vooral, in het genieten van elk moment. En dat, mijn vrienden, is de beste les die je van een hond kunt krijgen.

Oké, tijd voor nog een koffie. En misschien een koekje. Ik voel me ineens heel emotioneel… Dankjewel, Marley! Je bent een held. Een chaotische, meubelslurpende held, maar toch een held!